ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 029 ตอนที่ 29

ตอนที่ 29 หย่าคือทางออกที่ดีที่สุด

บ้าอะไรเนี่ย?

ฉันต้องไล่เขาแท้ๆ ทำไมกลับกลายเป็นฉันไล่ตัวเองออกมาซะเอง

เมื่อครู่เธอถูกฟังจือหันทำให้โกรธจนมึนไปแล้วจริงๆ ดูเหมือนว่าจะถูกเย้าหยอกจนมึนมากกว่า...ฉันจะไร้สติเกินไปหน่อยแล้ว ไม่ถูกสิ เป็นเพราะฟังจือหันเจรจาเก่ง ล่อลวงเก่งเกินไปต่างหาก ฉันถึงเผลอตกหลุมพรางของหมอนั่น

อวี๋กานกานนั่งลงบนเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก เธอตบฟูกแรงๆ ไปหนึ่งฝ่ามือ จากนั้นมองไปทางห้องนอนใหญ่ด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความคับแค้น

ทั้งหมดนี้ต้องโทษป้าสะใภ้ใหญ่ ถ้าไม่ใช่เพราะป้าสะใภ้ใหญ่สร้างเรื่องคู่หมั้นขึ้นมา ดื้อดึงจะกล่าวหาว่าเธอความจำเสื่อมให้ได้ ไม่อย่างงั้นก็คงไม่มีสามีโผล่มาอีกคน

อวี๋กานกานถูกบีบจากทั้งสองด้านจนแบนแต๊ดแต๋ บางครั้งเธอรู้สึกว่าตัวเองประสาทเปลี้ย หลงลืมๆ ไปแล้วจริงๆ

หน้าด้านไล่ไม่ยอมไปใช่ไหม?

ฉันชอบนายใช่ไหม?

ฉันต้องแต่งงานกับนายให้ได้ใช่ไหม?

ได้! พรุ่งนี้ฉันกับนายเราจะหย่ากัน ขอแค่หย่าแล้ว หมอนั้นก็คงไม่สามารถเอาคำว่าสามีภรรยามาอ้างได้อีก ถือโอกาสนี้ ไปตรวจสอบที่สำนักงานทะเบียนด้วยว่า ตกลงฉันได้แต่งงานกับเขาจริงหรือเปล่า

ถ้าแต่งงานกันจริง ก็หย่ากันไปก่อน ถ้าไม่ได้แต่งงานกันจริง ก็หมายความว่าฟังจือหันโกหก และฉันก็ไม่ได้ความจำเสื่อมตรงไหน

อวี๋กานกานคิดจนถึงดึกดื่นกว่าจะเข้านอน ผนวกกับกลางดึกฝนตก อากาศในตอนที่ฝนตกหลับสบายมาก เสียงกริ่งที่หน้าประตูดังขึ้น อวี๋กานกานไม่ได้ยินพลิกตัวหนึ่งทีแล้วนอนต่อ

ฟังจือหันเพิ่งอาบน้ำเสร็จ สวมชุดคลุมอาบน้ำ ผมเปียกโชก สายตาจ้องไปยังกริ่งหน้าประตูที่ดังไม่หยุด ซึ่งหมายความว่ามีใครบางคนไม่ยอมลุกขึ้นมาเปิดประตู เขาเช็ดผมพลางเดินออกไป ชำเลืองมองประตูห้องนอนอวี๋กานกานแวบหนึ่ง จากนั้นจึงเดินไปเปิดประตู

หนูน้อยตัวเล็กคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู อายุประมาณสามสี่ขวบ ผิวขาวนวลรูปร่างกลมปุ๊ก คล้ายตุ๊กตากระเบื้อง

เฮ่าเฮ่าน้อยเมื่อเห็นว่าคนที่มาเป็นประตูเป็นฟังจือหันก็งุนงงไปเล็กน้อย ในขณะเดียวกันก็ตกตะลึงจนอ้าปากโต พี่ชายคนนี้หล่อจัง! แต่ทำไมถึงเป็นบ้านของพี่ชายล่ะ ผมมาหาพี่สาวนี่นา

ฟังจือหันหลุบตามองเจ้าหนูจ้ำม่ำตรงหน้า ถ้าเขาไม่น่าจะจำข้อมูลผิด คนใกล้ตัวอวี๋ของกานกานไม่น่าจะมีเด็กอายุประมาณนี้

นี่คือใคร? หนุ่มใหญ่หนุ่มน้อยทั้งคู่ต่างมองฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่ละสายตา จ้องกันไปจ้องกันมาผ่านไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเฮ่าเฮ่าเริ่มล้า จึงเป็นฝ่ายกะพริบตาก่อน “...ผมมาหาพี่สาวครับ?”

ไม่ใช่บ้านของพี่สาวเหรอ? ทำไมถึงเป็นบ้านของพี่ชาย? เฮ่าเฮ่าน้อยมองไปรอบๆ เพื่อหาความช่วยเหลือ

ฟังจือหันใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดผมอีกครั้ง

ทันใดนั้นคุณผู้หญิงอวี๋ก็เดินมาพอดี มองชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาดีตรงหน้า เธอเองก็ตกตะลึงไปเล็กน้อย พลันยิ้มแล้วพูด “สวัสดีค่ะ คือฉันมาหาคุณอวี๋กานกาน พวกเรานัดไว้เมื่อวานน่ะค่ะ วันนี้มาให้เธอช่วยฝังเข็มให้”

สาวน้อยที่ชื่ออวี๋กานกานที่เจอกันเมื่อวันก่อนยังดูอายุน้อยอยู่เลย จึงคิดว่าเธอน่าจะยังโสด ไม่นึกว่าจะมีแฟนแล้ว เพราะชายหนุ่มกำลังเช็ดผมที่เปียก จึงทำให้ผ้าเช็ดตัวคลุมปิดแทบจะทั้งใบหน้า แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดูออกว่าหน้าตาหล่อเหลา

เมื่อได้ยินว่าเป็นคนไข้ของอวี๋กานกาน ฟังจือหันจึงไม่ปิดประตู ในตอนที่กำลังจะเดินไปตามอวี๋กานกาน กลับพบว่าอวี๋กานกานเดินออกมาจากห้องนอนแล้ว

เสียงเอะอะทำให้อวี๋กานกานตื่น มือขยี้ตาเบาๆ เหมือนกับว่าเพิ่งตื่นจากความฝัน ถามทั้งที่ตายังปรือๆ “ใครมาเหรอ”