ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 030 ตอนที่ 30

ตอนที่ 30 ผลแล็บของผงสีน้ำตาล

“คนไข้ของเธอ” พูดจบฟังจือหันก็เดินเข้าไปในห้องนอน

อวี๋กานกานเห็นสองแม่ลูกตระกูลอวี๋ยืนอยู่หน้าประตูถึงนึกขึ้นมาได้ว่ามีนัดกับคุณผู้หญิงอวี๋ เธอรีบทักทายและเชิญพวกเขาเข้ามาในห้อง

“ขอโทษนะคะ พอดีเหมือนวานหนูนอนดึกไปหน่อย”

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เป็นทางเราเองที่มาก่อนเวลา โทษทีนะ รบกวนเธอแล้ว” คุณผู้หญิงอวี๋พูดอย่างเกรงอกเกรงใจ

อวี๋กานกานใช้ความเร็วสูงสุดล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นรินชาให้สองแม่ลูก “ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ ดื่มชาก่อนค่ะคุณผู้หญิงอวี๋”

คุณผู้หญิงอวี๋จิบชาอย่างละเมียดละไม ยิ้มแล้วพูด “ไม่ต้องทางการขนาดนั้น ฉันชื่อซูจือจิ้ง ถ้าเธอไม่รังเกียจ จากนี้ฉันขอเรียกเธอว่ากานกาน ส่วนเธอก็เรียกฉันว่าพี่ซูก็แล้วกัน”

“ได้อยู่แล้วค่ะ พี่ซู” อวี๋กานกานยิ้มแล้วพยักหน้า จากนั้นก็หันไปยิ้มให้เฮ่าเฮ่าน้อยที่อยู่ข้างๆ

เฮ่าเฮ่าเขินมากที่ได้สบตากับอวี๋กานกาน มุดเข้าไปหลบอยู่ข้างหลังซูจือจิ้ง

“เขาเขินน่ะ จริงๆ แล้วเฮ่าเฮ่าชอบเธอมาก พอรู้ว่าต้องมาหาเธอก็ดีใจอยากมามาก...” ซูจือจิ้งยิ้มหยอกล้อลูกชาย ลูกชายเธอหากไม่ชอบใครเขาก็จะเมินไม่สนใจคนคนนั้น จะไม่มีอาการมองคนอื่นด้วยความประหม่าเขินอายแบบนี้

“หม่ามี้~~” เฮ่าเฮ่าน้อยเขินหน้าแดง ปรามผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว

ซุจือจิ้งมองหน้าอวี๋กานกานอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

อวี๋กานกานเองก็ยิ้มออกมา ยื่นมือออกไปลูบแก้มของเฮ่าเฮ่าน้อย

เฮ่าเฮ่าน้อยหน้าแดง แม้รูปร่างค่อนข้างจ้ำม่ำ แต่เค้าโครงใบหน้าหล่อเหลา น่ารักน่าเอ็นดูมากๆ ท่าทางเขินอายนี้ ทำให้ใจของอวี๋กานกานเหลวไปหมด

การฝังเข็มแบ่งออกเป็นสองขั้นตอน ระหว่างกลางต้องพักสามสิบนาที หลังจากที่เฮ่าเฮ่าฝังเข็มขั้นแรกแล้ว เห็นได้ชัดว่าดีขึ้นมาก

ซูจือจิ้งซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก ในระหว่างที่พูดคุยกันถึงได้รู้ว่าอวี๋กานกานเองก็เพิ่งออกจากโรงพยาบาล เธอจึงกำชับให้อวี๋กานกานพักผ่อนให้มากๆ ทั้งยังบอกให้อวี๋กานกานระวังเรื่องนั้นเรื่องนี้มากมายหลายเรื่อง

ภายในใจของอวี๋กานกานรู้สึกอบอุ่น เรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงพยาบาล อวี๋กานกานยังนึกว่าซูจือจิ้งเป็นคนเย่อหยิ่งถือตัว ไม่เป็นมิตร

หลังจากที่ได้คุยกัน อวี๋กานกานพบว่าที่จริงแล้วเธอนิสัยดีเลยทีเดียว และแน่นอนว่ามุมนี้ของเธอมีไว้สำหรับคนที่เธอยอมรับเท่านั้น

ทันใดนั้นซูจือจิ้งก็พูดขึ้นมาว่าเธอมีธุระขอออกด้านนอกไปสักครู่ ให้อวี๋กานกานช่วยดูแลเฮ่าเฮ่าน้อย พอเฮ่าเฮ่าน้อยได้ยินว่าจะได้อยู่กับอวี๋กานกาน ก็พุ่งมากอดเธอทันที ทั้งยังซุกหน้าลงบนอกเธอ ใบหน้าน้อยๆ เงยขึ้นมาออดอ้อน “พี่สาว จุ๊บๆ”

อวี๋กานกานเลิกคิ้วขึ้นโคร่งจนเหมือนพระจันทร์เสี้ยว จากนั้นก็ก้มศีรษะจุ๊บลงไปที่แก้มขาวๆ อวบๆ หนึ่งฟอด

ซูจือจิ่งใบหน้าอิ่มเอมไปด้วยรอยยิ้ม กำชับอีกสองสามประโยคก่อนจะเดินออกไปอย่างหมดห่วง

ระหว่างนั้น อวี๋กานกานก็ได้รับสายจากซ่งฉาไป๋ ผลแล็บของผงสีน้ำตาลออกมาแล้ว อีกเดี๋ยวจะเอาไปให้ ผลแล็บของผงสีน้ำตาลทำให้อวี๋กากนกานทั้งโกรธทั้งตกตะลึงเป็นอย่างมาก หากเฮ่าเฮ่าไม่ได้อยู่ในห้องละก็ เธอพุ่งตรงไปที่อวี้หมิงถางแล้วจริงๆ

ในตอนที่อวี๋กานกานติดสายอยู่ เฮ่าเฮ่าน้อยถือลูกบอลวิ่งเล่นอยู่ในห้อง ไม่ทันระวังวิ่งไปเจอะฟังจือหันที่กำลังออกมาจากห้อง

ชายหนุ่มเย็นชารูปร่างสูงใหญ่กำยำ ทั้งตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความโอหัง เฮ่าเฮ่าน้อยตกใจรีบลุกขึ้นวิ่งไปกอดอวี๋กานกาน “พี่สาว...”

จากนั้นหลบอยู่หลังอวี๋กานกาน แอบลอบมองฟังจือหัน