ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 031 ตอนที่ 31
ตอนที่ 31 ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่
อวี๋กานกานชำเลืองตามองฟังจือหัน จากนั้นยิ้มให้เฮ่าเฮ่าน้อยแล้วพูด “ในห้องพี่มีตัวต่อโมเดล พาหนูไปเล่นดีไหมครับ”
เฮ่าเฮ่าน้อยมองฟังจือหันแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้อวี๋กานกาน
ตัวต่อโมเดลเป็นทรงปราสาทดิสนีย์ธรรมดาๆ แต่เฮ่าเฮ่าน้อยกลับชื่นชอบเป็นอย่างมาก ท่าทางสนอกสนใจ เริ่มต่อโมเดลอย่างใจจดใจจ่อ
หลังจากที่อวี๋กานกานหาจัดการกับเฮ่าเฮ่าเรียบร้อยแล้ว เธอก็ปิดประตูเดินออกมา “นายจะออกไปข้างนอกเหรอ” เธอถามฟังจือหันที่กำลังดื่มน้ำอยู่ ดูท่าทางแล้วเหมือนเขากำลังจะออกไปข้างนอก ตกลงกันแล้วว่าจะไปทำเรื่องหย่า อย่ามาตามตัวไม่ได้ทีหลังล่ะ
ฟังจือหันยังไม่ทันได้ตอบ กริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน
อวี๋กานกานจำใจต้องเดินไปเปิดประตูก่อน เป็นซูจือจิ้งที่กลับมาพอดี ในมือเธอถืออาหารเสริมบำรุงร่างกายเซตใหญ่ ยัดใส่มืออวี๋กานกาน “อาหารเสริมพวกนี้ช่วยฟื้นฟูร่างกายได้ดีมาก อย่าลืมกินล่ะ”
เดิมทีซูจือจิ้งอยากจะจ่ายค่ารักษาเป็นเงิน แต่หลังจากที่ได้รู้จักกับอวี๋กานกานแล้ว เธอรู้สึกว่าจ่ายเป็นเงินมันดูไม่พิถีพิถัน ในเมื่ออวี๋กานกานเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ก็คงไม่มีอะไรเหมาะไปกว่าการซื้ออาหารเสริมให้อีกแล้ว
อวี๋กานกานทั้งแปลกใจและซาบซึ้งใจในคราเดียวกัน ที่แท้ซูจือจิ้งขอตัวออกไปข้างนอกเมื่อครู่ก็เพื่อซื้ออาหารเสริมให้เธอ เธอซาบซึ้งใจจนไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี
“เฮ่าเฮ่าล่ะ?” ซูจือจิ้งถาม
“ฝังเข็มเสร็จแล้วค่ะ เล่นอยู่ในห้อง” อวี๋กานกานจำใจต้องวางเรื่องฟังจือหันไว้ก่อน เข้าไปตามเฮ่าเฮ่าในห้อง
ในขณะนั้นเองซูจือจิ้งก็พบว่าชั้นนี้ยังมีคนอื่นอยู่ด้วย เธอรู้ว่าเป็นแฟนของอวี๋กานกาน อยากจะยิ้มทักทายเสียหน่อย แต่เมื่อสายตาจ้องไปที่ใบหน้าของฟังจือหัน ดวงตาพลันเบิกโพลงด้วยความประหลาดใจ
ผู้ชายคนนี้ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่
ทั้งคู่สบตากัน ชายหนุ่มใบหน้าเย็นชาหล่อเหลา แววตาดุดัน
ซูจือจิ้งรู้สึกว่าหัวใจของตนเองจู่ๆ ก็เต้นอย่างประหม่า เธอขยับปากจะพูด ปรากฏว่าสายตาของชายหนุ่มกลับหันไปทางอื่นแล้ว ทั้งเย็นชาและยโสโอหัง นิ้วมือเรียวยาวยกแก้วน้ำตรงหน้าขึ้นดื่มอย่างสง่างาม
ท่าทางแบบนี้คือไม่อยากสนทนากับใคร? คำพูดที่กำลังออกจากปากของซูจือจิ้ง ทั้งหมดถูกกลืนกลับลงไป
ฟังจือหันวางแก้วน้ำลง วางมาดเดินตรงออกจากห้องไปทันที ทิ้งซูจือจิ้งที่ในใจเต็มไปด้วยความสับสนยุ่งเหยิง
หลังจากที่เฮ่าเฮ่าน้อยเดินออกมา ซูจือจิ้งก็คลี่ยิ้มบางๆ สวมกอดลูกชาย
อวี๋กานกานพูดกับซูจือจิ้ง “พี่ซู พี่อย่าเกรงใจเลยค่ะ อาหารเสริมพวกนี้ฉันว่าพี่เอากลับไปดีกว่านะคะ”
“ก็แค่รังนกไม่กี่กล่องเอง รังนกบำรุงร่างกายได้ดีที่สุดแล้ว เธอเพิ่งออกจากโรงพยาบาล เหมาะสุดๆ เธอไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก ถ้าเธอไม่รับไว้ แสดงว่าเธอไม่เห็นว่าพี่เป็นพี่” ซูจือจิ้งพูดพลางพยายามทำสีหน้าไม่พอใจ เพื่อแกล้งทำเป็นไม่สบอารมณ์
ทำให้อวี๋กานกานรู้สึกว่าจะรับก็ไม่ได้ ไม่รับก็ไม่ได้
ซูจือจิ้งแอบชำเลืองมอง พูด “นี่ก็สายแล้ว วันนี้พวกเราขอตัวกลับก่อน สองวันนี้มีเวลาว่างมากินข้าวด้วยกันสักมื้อนะ”
อวี๋กานกานพยักหน้ายิ้มๆ “ค่ะ ตกลงกันแล้วนะคะ อาหารเสริมนี้หนูจะรับไว้ ครั้งหน้าพี่อย่าซื้อมาเลยนะคะ”
“จ้ะๆ” ซูจือจิ้งหัวเราะคิกคักรับปากอวี๋กานกาน จากนั้นอุ้มเฮ่าเฮ่าน้อยเดินจากไป
หลังจากปิดประตู ซูจือจิ้งขมวดคิ้วน้อยๆ ด้วยความสงสัย เธอมองเฮ่าเฮ่าน้อยที่ดูเซ็งๆ เพราะยังไม่อยากกลับ ถาม “พี่ชายที่อยู่ในห้องเมื่อกี้ เขามาให้พี่สาวตรวจดูอาการเหรอ”
เฮ่าเฮ่าน้อยมองหน้าแม่อย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนัก ส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ใช่ครับ”
ซูจือจิ้งถามต่อ “งั้นคนที่เปิดประตูให้พวกเราก่อนหน้านี้ก็คือเขา?”
เฮ่าเฮ่าน้อยพยักหน้าอย่างใสซื่อบริสุทธิ์ “ใช่ครับ”