ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 032 ตอนที่ 32
ตอนที่ 32 คุณชายลึกลับ
ซูจือจิ้งไม่อยากจะเชื่อ ตอนแรกยังนึกว่าคนที่มาประตูอาจจะเป็นคนอื่น เพราะตอนที่เปิดประตูเธอเห็นหน้าได้ไม่ชัดเจน จึงนึกไม่ถึงว่าจะเป็นฟังจือหันจริงๆ
คุณชายลึกลับ เอาแน่เอานอนไม่ได้ของตระกูลนายพลเก่าแก่แห่งเมืองจิง ทำไมถึงมาอยู่กับอวี๋กานกานได้
อวี๋กานกานและฟังจือหัน ทั้งสองเป็นคู่รักกัน นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว หรือเป็นเพราะเธอเข้าใจอะไรผิดไปเอง?
หลังจากที่อวี๋กานกานส่งซูจือจิ้งและลูกชายเสร็จเรียบร้อย พบว่าฟังจือหันออกไปข้างนอกแล้ว
คนคนนี้ผีเข้าผีออกคาดเดาไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไร ในตอนที่กำลังคิดว่าจะตามตัวฟังจือหันอย่างไรดี ก็มีสายเข้าจากซ่งฉาไป๋พอดี ซ่งฉาไป๋ไปถึงแล้วรออยู่ด้านนอกอวี้หมิงถาง
อวี๋กานกานเก็บข้าวของเล็กน้อย จากนั้นก็รีบตามไป ซ่งฉาไป๋ลากอวี๋กานกานตรงเข้าอวี้หมิงถางทันที อวี๋กานกานค่อนข้างประหลาดใจ “เธอไม่กลับไปทำงานเหรอ”
ซ่งฉาไป๋ทำปากจู๋ “ถึงฉันจะเป็นแพทย์อินเทิร์น แต่ฉันก็มีวันหยุดนะ กำลังจะเกิดศึกครั้งใหญ่ ในฐานะที่เป็นเพื่อนรักของเธอ ฉันต้องมาหนุนหลังให้เธอแน่นอนอยู่แล้ว”
ซ่งฉาไป๋ชูแขนเรียวเล็กของตนขึ้น “ฉันคือกองกำลังเสริมที่แข็งแกร่งสุดๆ ของเธอ”
“ไม่มีกล้ามเนื้อสักนิด” อวี๋กานกานแซว จากนั้นก็โผเข้าโอบซ่งฉาไป๋ด้วยความซาบซึ้งใจ
ทีแรกเธออยากให้ซ่งฉาไป๋กลับไปก่อน ไม่อยากให้ต้องมาพัวพันกับเรื่องของอวี้หมิงถาง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นอวี๋กานกานเองก็ต้องการคนคอยช่วยสักคนจริงๆ ดังนั้นจะมามัวเกรงใจกันก็คงไม่ได้
ณ อวี้หมิงถาง
เมื่ออวี๋กานกานเข้ามาพบว่าไม่ใช่มีแค่เหอหว่านซิน ลุงใหญ่ละป้าสะใภ้ใหญ่ก็อยู่ด้วย ทั้งสามล้อมวงอยู่ด้วยกันไม่รู้ว่ากำลังพูดเรื่องอะไร สีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด
คนแรกที่เห็นอวี๋กานกานคือเหอหว่านซิน เธอไอแค่กๆ เบาๆ สองครั้ง ทำหน้าเย่อหยิ่ง ส่วนสีหน้าท่าทางของป้าสะใภ้ใหญ่ก็ไม่ต่างอะไรกับเหอหว่านซินเท่าไรนัก
มีเพียงลุงใหญ่ที่เห็นอวี๋กานกานแล้วยิ้มทักทายอย่างเป็นกันเอง “อ้าวกานกาน”
อวี๋กานกานเองก็ยิ้มให้ลุงใหญ่ “ลุงใหญ่กลับมาแล้วเหรอคะ” ในตอนที่เธอยังพักอยู่ที่โรงพยาบาล ป้าสะใภ้บอกกับเธอว่าลุงใหญ่ไปสัมมนาที่ต่างจังหวัด จึงมาเยี่ยมเธอไม่ได้
“เพิ่งกลับมาเมื่อคืนน่ะ ลุงโทรหาหนูไม่ติดเลย เนี่ยว่าจะไปเยี่ยมพรุ่งนี้” ลุงใหญ่ลุกจากที่นั่ง “ทำไมหนูผอมลงขนาดนี้ล่ะ”
วันนี้ลุงใหญ่สวมชุดแจ็กเกตวินเทจสีน้ำเงินสดใส จอนผมเป็นสีขาวบ้างแล้ว แววตาที่มองอวี๋กานกานเต็มไปด้วยความรักเป็นห่วงเป็นใย เหมือนกับคุณลุงใจดีๆ
ท่าทีที่อวี๋กานกานปฏิบัติต่อลุงใหญ่ กลับไม่เหมือนกับที่ปฏิบัติต่อเหอหว่านซินและป้าสะใภ้ใหญ่ เธอสำรวมอย่างมาก “ทำให้ลุงใหญ่ต้องเป็นห่วงแล้วค่ะ”
ลุงใหญ่เรียกอวี๋กานกานให้มานั่ง “พูดอะไรอย่างนั้น ลุงเห็นหนูตั้งแต่เล็กจนโต ตอนเจ็ดขวบหนูเข้ามาอยู่ในตระกูลเหอ ลุงดูแลและเห็นหนูเหมือนเป็นลูกสาวแท้ๆ ในใจลุงหนูกับซินซินไม่ต่างอะไรกัน”
อวี๋กานกานเองก็ไม่ได้เกรงใจ จูงซ่งฉาไป๋มานั่งตรงหน้าลุงใหญ่ ซ่งฉาไป๋ไม่เหมือนกับอวี๋กานกาน เธอค่อนข้างประหม่า เขยิบออกไปอีกสองสามที่นั่ง
“ในใจหนู ลุงใหญ่ก็เหมือนลุงแท้ๆ ของหนูค่ะ” อวี๋กานกานยิ้มตอบ
“หนูว่าถ้าหนูมาเป็นลูกลุงดีแค่ไหน ปู่หนูกลับให้หนูไปเป็นลูกสือกุย สือกุยแก่กว่าหนูแค่ห้าหกปี เขาจะเป็นพ่อหนูได้ยังไง สุดท้ายพ่อลุงก็ให้หนูเรียกสือกุยว่าอาจารย์ แต่มีใครไม่รู้บ้างว่าสือกุยเป็นแพทย์แผนปัจจุบัน แถมตัวก็ไม่ได้อยู่ที่เมืองไป๋หยาง สุดท้ายวิชาแพทย์ของหนูก็ได้มาจากพ่อของลุง...”
ลุงใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ส่วนอวี๋กานกานไม่พูดอะไร ยิ้มเพียงอย่างเดียว
ดูเหมือนว่าลมสงบคลื่นสงัด ทว่าก็เหมือนกำลังประดาบกันอย่างดุเดือด