ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 027 ตอนที่ 27

ตอนที่ 27 หากหาคำที่แยบยลน่าทึ่งมาประพันธ์กลอนมิได้ ก็จักมิยอมวางมือ

อวี๋กานกานมึนงง มองฟังจือหันด้วยหน้าตาเอ๋อๆ เสียงนี่มันเสียงอะไร คำถามนี้วนอยู่ในหัวสมองของอวี๋กานกานอยู่หลายตลบ จู่ๆ สมองเธอก็จินตนาการภาพอุจาดออกมา ผู้ชายกับผู้หญิงกำลังร่วมรักกัน...ดวงตาของอวี๋กานกานเบิกโพลง จ้องฟังจือหัน “นะนะนะนาย...”

อวี๋กานกานใบ้รับประทานเรียบร้อย คำพูดติดอยู่ในลำคอจะพูดยังไงก็พูดไม่ออก ใบหน้าพลันขึ้นสี

ฟังจือหันไม่เป็นเช่นนั้น สีหน้ายังคงเรียบนิ่ง เขาเหลือบไปมองแวบหนึ่ง ก่อนจะปิดคลิปวิดีโอ จากนั้นมองอวี๋กานกาน พูด “ทำไม แปลกมากเหรอ”

อวี๋กานกานอยากจะเตะหมอนี่หนักๆ สักป้าบสองป้าบ ในใจด่าฟังจือหันเสียๆ หายๆ ไปหลายประโยคด้วยความอับอายและเจ็บแค้น “ในฐานะที่ฉันเป็นหมอ ฉันไม่รู้สึกแปลกกับของพวกนี้สักนิด ก็แค่อวัยวะสืบพันธุ์ชนกัน แต่นายมาเปิดคลิปอวัยวะสืบพันธุ์ชนกันในบ้านของผู้หญิงที่ไม่ได้รู้จักกันแบบนี้ นายไม่คิดว่านายมัน นายมัน....”

เหมือนว่าครั้งนี้เป็นทีของฟังจือหันที่ต้องตกตะลึงบ้าง เขาจ้องหน้าอวี๋กานกานสองวิเต็มๆ พูดอย่างประหลาดใจนิดๆ “คุณทำให้ผมเปิดหูเปิดตามากกว่าเดิมอีกขั้นนะเนี่ย” แถมมุมปากยังยกยิ้มยียวน

ยังมีหน้ามาทำหน้าทำตาเย้าหยอกอีก อวี๋กานกานหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม พูดอย่างเหลืออด “รีบใส่เสื้อผ้า แล้วออกไปจากห้องฉันซะ”

ในจังหวะที่เธอกำลังหมุนตัวจะเดินออกไปนั่นเอง ฟังจือหันพูดออกมาประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “เป็นหมอแท้ๆ แค่คลิปนวดยังถูกคุณพูดซะจนกลายเป็นคลิปอวัยวะ...สืบพันธุ์ชนกัน”

อวี๋กานกานเหมือนถูกระเบิดบอมจนตัวดำปิ๊ดปี๋ ยืนช็อกตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม

“คนที่มีจิตใจสกปรก พอได้ยินอะไรนิดอะไรหน่อยก็จะคิดเป็นเรื่องสกปรก” ฟังจือหันชำเลืองตามองอวี๋กานกานด้วยความเวทนา จากนั้นหมุนตัว “ลามก”

คางของอวี๋กานกานอีกนิดจะแตะถึงพื้นแล้ว แค่คลิปนวดไม่ใช่คลิปอย่างว่าหรอกเหรอ

อวี๋กานกานทำอะไรไม่ถูก ร่างกายอ่อนระทวย สัญชาตญาณสั่งให้อธิบายอะไรสักอย่าง “ฉัน...”

พูดออกไปได้เพียงพยางค์เดียวก็ถูกฟังจือหันตัดบท “ยังไม่ออกไปอีก หรืออยากดูผมเปลี่ยนเสื้อผ้า?”

ใบหน้าจิ้มลิ้มของอวี๋กานกานแดงแปร๊ด ราวกับว่าเลือดสามารถหยดทะลุออกมาได้ แม้แต่วินาทีเดียวก็ทนอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว เธอจึงวิ่งจู๊ดออกมาราวกับกำลังหนีเอาชีวิตรอด

ชายหนุ่มรูปหล่อเย็นชาแอบปรายตามองอวี๋กานกาน อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มออกมา

ฟังจือหันเปิดกระเป๋า หยิบชุดลำลองสีอ่อนออกมาหนึ่งชุด หลังจากสวมใส่เสร็จเรียบร้อย โทรศัพท์มือถือขึ้นแจ้งเตือนข้อความเพิ่มอีกหนึ่งฉบับ

[ลู่เสวี่ยเฉิน : สุดยอดเลยใช่ไหม นี่ภาพคมชัดไม่เซนเซอร์เลยนะ ศึกษาจนช่ำชองแล้วรับรองว่าแฟนนายไม่รู้แน่ว่านี่เป็นครั้งแรกของนาย]

ฟังจือหันกดบล็อกและลบออกจากรายชื่อเพื่อนทันที ทั้งยังโทรศัพท์ไปหาผู้ช่วย กำชับด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก “ลู่เสวี่ยเฉินบอกว่าเขาอาศัยหน้าตาทำมาหากิน งั้นก็ให้เขาใช้หน้าตาทำมาหากินให้หนำใจ!” พอพูดจบก็วางสายทันที

บรรยากาศรอบๆ เย็นลงอย่างฉับพลัน ราวกับว่าเพียงแค่หายใจแรงๆ ลมหายใจที่พ่นออกมาก็จะแข็งตัวกลายเป็นเกล็ดน้ำค้างแข็งเม็ดหนา