ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 035 ตอนที่ 35
ตอนที่ 35 ฉันบ้าหลักการไม่ยอมผ่อนปรน
เผชิญกับคำถามแกมบังคับของอวี๋กานกาน เหอหว่านซินกลัวจนกลายเป็นบ้าคลั่ง เหมือนกับสุนัขจนตรอก ตวาดดังลั่น “ใช้แล้วมันจะทำไม เดิมทีมอร์ฟีนจัดเป็นยาแก้ปวดชนิดฉีดหรือรับประทานประเภทที่สาม จริงที่ยาชนิดนี้มีระเบียบข้อบังคับที่เข้มงวด ไม่สามารถใช้สุ่มสี่สุ่มห้าได้ แต่หากจำเป็น ผู้ป่วยปวดจนทนไม่ไหว ก็สามารถใช้ได้ไม่มีปัญหา อีกอย่าง นั้นเป็นผงที่ถูกสกัดให้บริสุทธิ์แล้ว ฤทธิ์ยาไม่ได้แรง จะใช้นิดใช้หน่อยไม่ได้เลยหรือไง”
ใช้แล้วมันจะทำไม ไม่เห็นมีใครตาย มีอะไรร้ายแรง ฉันยอมรับแล้วไงต่อ แกนังอวี๋กานกาน แกจะทำอะไรฉันได้?
ซ่งฉาไป๋ที่นั่งเงียบๆ มาโดยตลอดก็ทนฟังไม่ได้ เธอทนไม่ไหวพูดอย่างประหลาดใจ “อะไรที่เรียกว่าแค่ใช้นิดใช้หน่อย ตกลงเธอเป็นนักเรียนแพทย์จริงๆ ไหมเนี่ย โดยปกติแล้วมอร์ฟีนเหมาะสำหรับใช้ในผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บปวดรุนแรงจากโรคมะเร็ง หรือใช้ในภาวะที่ยาแก้ปวดชนิดอื่นใช้ไม่ได้ผลแล้ว!”
อวี๋กานกานคาดเดาไว้แต่แรกแล้วว่าเหอหว่านซินจะต้องเถียงข้างๆ คูๆ ไม่เป็นเดือดเป็นร้อน
ตั้งแต่เด็กจนโตเหอหว่านซินก็ไม่เคยรักในการเรียนแพทย์ เกี่ยวกับยาจีนก็มีความรู้แค่ครึ่งๆ กลางๆ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเธอสอบผ่านได้ใบประกอบวิชาชีพมาได้อย่างไร
“เธอดูตัวเลขบนนี้ ระดับความเข้มข้นเกือบจะถึงห้าเปอร์เซ็นต์แล้ว แต่โคเดอีน[footnoteRef:1]ซึ่งมีส่วนประกอบของมอร์ฟีน มีความเข้มข้นสูงสุดแค่สามเปอร์เซ็นต์เท่านั้น เธอรู้หรือเปล่า” [1: โคเดอีน คือ จัดเป็นยาประเภทเสพติด ใช้ในการบรรเทาอาการปวด แก้ไอ แก้ท้องร่วง เป็นสารที่สกัดมาจากฝิ่นและมอร์ฟีน]
อวี๋กานกานชี้ไปที่ตัวเลขบนผลแล็บ จากนั้นเขวี้ยงผลแล็บใส่เหอหว่านซินด้วยความโมโหจนเกิดเสียงดังพรึบ ทั้งรวดเร็วและดุดัน
เหอหว่านซินโยนผลแล็บทิ้งไว้ด้านข้าง “ฉันไม่รู้ ฉันก็ถูกคนอื่นหลอกมาอีกที ตอนนี้ฉันไม่ใช้แล้วก็สิ้นเรื่องละนี่ อวี๋กานกานแกอย่ามาบ้าหลักการไม่ยอมผ่อนปรน”
อวี๋กานกานยิ้มมุมปาก “ฉันบ้าหลักการไม่ยอมผ่อนปรน? ใช่ วันนี้ฉันไม่ให้อภัยเธอแน่!”
เหอหว่านซินทะนงตนมาก ไม่ได้กลัวแม้แต่น้อย “แกจะมีปัญหาทำอะไรฉันได้ แกเห็นฉันจ่ายยานี้งั้นเหรอ ยานี้ถือว่าพบอยู่ในอวี้หมิงถาง ถ้าแกแฉ คนที่ถูกด่าไม่ใช่ฉัน แต่เป็นปู่ แกพูดไว้ไม่ใช่เหรอว่าอย่าทำลายชื่อเสียงของปู่ ถ้าแกทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ นั่นก็เป็นแกเองที่ทำให้ชื่อเสียงของปู่พังพินาศ”
อวี๋กานกานโมโหจนหัวเราะออกมา เธอไม่แปลกใจแม้แต่น้อย มองหาซ่งฉาไป๋ที่กำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือ "เสี่ยวไป๋ ฝั่งเธอเรียบร้อยดีไหม"
ซ่งฉาไป๋ปิดหน้าจอโทรศัพท์ พยักหน้าให้อวี๋กานกาน “เรียบร้อย ฉันตั้งเวลาโพสต์คลิปวิดีโอในเวยป๋อ[footnoteRef:2]ไว้แล้ว หลังจากนี้หนึ่งชั่วโมง ถ้าฉันไม่กดยกเลิก เรื่องเมื่อครู่ที่เกิดขึ้นทั้งหมดคนทั้งประเทศได้เห็นกันหมดแน่” [2: เวยป๋อ คือ แอปพลิชันสื่อสังคมออนไลน์คล้ายกับเฟสบุ๊กหรือทวิตเตอร์ของเมืองจีน ]
เหอหว่านซินดวงตาเบิกโตด้วยความตกใจ “อวี๋กานกาน แกตลบหลังฉัน” ในที่สุดครานี้เหอหว่านซินก็รู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว สีหน้าหวาดกลัวไม่เป็นสุข เธอรีบวิ่งไปทางซ่งฉาไป๋ หวังจะแยกโทรศัพท์ “เอามาให้ฉัน”
ซ่งฉาไป๋วิ่งไปหลบหลังอวี๋กานกาน โผล่หัวออกมาแลบลิ้นใส่เหอหว่านซิน “ให้เธอไปก็ไม่มีประโยชน์ ฉันลบเวยป๋อออกจากโทรศัพท์ไปแล้ว”
“พอ! หยุดทะเลาะกันได้แล้ว!” ลุงใหญ่สวนขึ้นมาทันควัน น้ำเสียงเคร่งเครียด
ป้าสะใภ้เหลือบไปมองลุงใหญ่แวบหนึ่ง จากนั้นพลันลบล้างความเกรี้ยวกราดก่อนหน้าที่มีต่ออวี๋กานกาน ปั้นหน้าฉีกยิ้ม พูด “กานกาน พี่สาวหนูแค่ไม่ทันระวังจ่ายยาผิดพลาด พวกเราก็คนครอบครัวเดียวกัน มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันได้ หลังจากนี้พี่สาวหนูจะระวังให้เป็นอย่างดีเลยละจ้ะ”
“เรื่องเล็ก?” อวี๋กานกานแสยะยิ้ม “เป็นหมอแต่จ่ายยาส่งเดช ถือเป็นเรื่องเล็กเหรอคะ”
ซ่งฉาไป๋ที่แอบอยู่หลังอวี๋กานกาน ยื่นศีรษะออกมา “ไม่เล็ก”
เมื่อเห็นว่าไม้อ่อนใช้ไม่ได้ผล ป้าสะใภ้ใหญ่ถลึงตาใส่ พูดแกมขู่ “แกจงใจไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ใช่ไหม”