ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 034 ตอนที่ 34
ตอนที่ 34 เธอดูสิว่าเธอทำอะไรลงไป
เมื่อป้าสะใภ้ใหญ่เห็นว่าลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของตนถูกอวี๋กานกานตบ เธอตาแดงก่ำด้วยความโกรธ ทันทีที่ได้สติก็พุ่งเข้าใส่อวี๋กานกานยื่นมือออกแรงผลัก
อวี๋กานกานโซซัดโซเซ ถอยหลังไปหลายก้าวชนเข้ากับกำแพง
ซ่งฉาไป๋เป็นห่วง พลันลุกขึ้นด้วยความตกใจ ตะโกนเรียกอย่างร้อนรน “กานกาน...”
อวี๋กานกานจับกำแพงลุกขึ้นยืน มองไปทางซ่งฉาไป๋ส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”
ซ่งฉาไป๋กุมกระเป๋าที่อยู่บนตัก สีหน้าซีดขาวเป็นกังวล เธอตัดสินใจอย่างลังเล จากนั้นจึงนั่งกลับลงไปเหมือนเดิม
ป้าสะใภ้ใหญ่จ้องไปที่อวี๋กานกาน แววตาเหมือนคมมีด เต็มไปด้วยความเกลียดชัง “อวี๋กานกาน เรื่องในวันนี้ถ้าแกไม่มีคำอธิบายละก็ ฉันไม่ยอมจบแน่! แกตบซินซินหนึ่งทีฉันจะตบแกคืนกลับไปเป็นสิบทีร้อยที!”
อวี๋กานกานยิ้ม ทั้งเย็นชาทั้งประชดประชัน “ทำไมหนูถึงตบเขา ไม่ใช่ว่าหว่านซินรู้อยู่แก่ใจหรอกเหรอ”
ในดวงตาของเหอหว่านซินเกิดไฟลุกโชน จ้องอวี๋กานกานอย่างดุร้าย เหมือนกับว่าอยากจะฉีกเธอให้เป็นชิ้นๆ ก็ไม่ปาน ขบกรามตะโกนด้วยความโมโห “ฉันรู้อยู่แก่ใจ? ฉันรู้อะไร ฉันรู้อะไรหะ!”
“เธอไม่รู้ เธอมันบริสุทธิ์สุดๆ เกิดจากโคลนตมแต่ไม่เปราะเปื้อนสกปรก อาศัยอยู่ในส้วมแต่ไม่เหม็นเน่า”
“แก...”
“เธอไม่แคร์ชื่อเสียงของคุณปู่ ไม่แคร์ชื่อเสียงของอวี้หมิงถาง ฉันตบเธอไปทีหนึ่งแล้วมันยังไง ถ้าฉันไม่มาหาเรื่องถึงที่นี่ ถ้าเกิดมีลูกค้าถึงแก่ชีวิตหรือเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น เรื่องคงไม่จบง่ายๆ เหมือนที่ฉันตบเธอแน่”
อวี๋กานกานพูดตัดบท ทุกถ้อยคำทุกประโยคดังกังวานและเต็มไปด้วยพลัง เดินทอดน่องทีละก้าว ทีละก้าวจนมาหยุดตรงหน้าเหอหว่านซิน
เหอหว่านซินช็อกไปครู่ครึ่ง ก่อนจะได้สติถอยหลังไปสองก้าว แววตาหลุกหลิก พูดสวนขึ้นมาทันควันด้วยความโมโห “แกพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจสักนิด!”
อวี๋กานกานมองแวบเดียวก็รู้ว่าเหอหว่านซินแสร้งทำตัวเป็นผู้บริสุทธิ์ พูดเหน็บ “ใครนะบอกว่าสมองของหมูโง่ที่สุด เห็นได้ชัดเลยว่าสมองหมูยังฉลาดกว่าเธอ อย่างน้อยมันก็ไม่รนหาที่ตาย! แล้วดูเธอสิ เธอทำอะไรลงไป? หรือว่ากะโหลกของเธอมันมีค้อนงอกออกมา วันๆ ถึงมัวแต่คิดเรื่องทำร้ายผู้อื่น”
อวี๋กานกานยื่นผลแล็บไปตรงหน้าเหอหว่านซิน “เธออยากทำร้ายฉันก็ทำไป ยังไงซะพวกเราก็ไม่ถูกกันตั้งแต่เด็ก แต่คนไข้คนนั้นเขาไปทำอะไรให้เธอ เขาแค่มีอาการปวดเอว เธอกลับให้เขาใช้มอร์ฟีน[footnoteRef:1] มอร์ฟีนเป็นยาระงับอาการปวดขั้นรุนแรง ใช้ระงับอาการปวดได้ดีเยี่ยม เธอรู้หรือเปล่าว่ามันเป็นยาควบคุมพิเศษ ใช้ในระยะยาวอาจทำให้เกิดอาการเสพติดและอาการประสาทหลอนได้!” [1: มอร์ฟีน คือยาแก้ปวดที่สกัดมาจากฝิ่น จัดอยู่ในกลุ่มยาแก้ปวดชนิดเสพติด ใช้ในกรณีปวดรุนแรงมากเท่านั้น ]
ลุงใหญ่ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที มองเหอหว่านซินอย่างตกตะลึง ถาม “นี่เรื่องจริงเหรอ”
สีหน้าท่าทางของลุงใหญ่เหมือนกับว่าจะถูกเหอหว่านซินทำให้โกรธจนความดันขึ้นประเดี๋ยวนั้น!
ป้าสะใภ้ใหญ่ไม่มีความรู้เรื่องแพทย์ ย่อมไม่รู้ว่ามอร์ฟีนคืออะไร แต่เธอดูจากสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก และท่าทางที่จริงจังเคร่งเครียดของลุงใหญ่แล้ว ไม่ว่าเหอหว่านซินทำหรือไม่ได้ทำ ก็ขอปฏิเสธไว้ก่อน “เป็นไปไม่ได้ ซินซินไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น แกใส่ร้ายลูกฉัน”
“ใส่ร้ายลูกคุณป้า?” อวี๋กานกานยิ้มเยาะ จากนั้นเดินไปที่เคาน์เตอร์ยา เธอยังจำได้ดีว่าเหอหว่านซินหยิบผงสีน้ำตาลเหล่านั้นออกมาจากลิ้นชักช่องไหน
อวี๋กานกานหยิบออกมาแล้วเขวี้ยงลงบนเคาน์เตอร์ พูดอย่างโกรธแค้นเพราะความไร้จริยธรรม “เหอหว่านซิน อย่าบอกนะว่านี่เป็นแค่ผงยาธรรมดาทั่วไป ถ้าหากเธอบอกว่าใช่ ฉันจะโทรเรียกองค์กรอาหารและยาให้มาตรวจเดี๋ยวนี้”
เหอหว่านซินขวัญเสียตั้งแต่ตอนที่กานกานพูดคำว่ามอร์ฟีนแล้ว เธอแข็งทื่อไปทั้งตัว ต้องบีบมือตัวเองจนเกือบแหลกถึงจะข่มความหวาดกลัวลงได้