ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 036 ตอนที่ 36
ตอนที่ 36 ต้องการอวี้หมิงถางคืน
“เดิมทีหนูก็ไม่ได้อยากจะยุ่งเรื่องนี้นักหรอกนะคะ แต่เมื่อเรื่องเกิดขึ้นในอวี้หมิงถาง หนูจำเป็นต้องยุ่ง หนูจะไม่ยอมให้หว่านซินมาทำลายความพยายามทั้งชีวิตของคุณปู่” อวี๋กานกานยืนกรานจุดยืนของตนเอง
ซ่งฉาไป๋ยื่นศีรษะออกมาอีกครั้ง ราวกับเป็นสัตว์นำโชค “นอกจากคลิปเมื่อครู่จะถูกโพสต์ลงบนอินเทอร์เน็ตแล้ว พวกเรายังจะแจ้งตำรวจอีกด้วย”
“อวี๋กานกาน ทำไมแกถึงร้ายได้ขนาดนี้! ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าแกกล้า...” เหอหว่านซินต้องการที่จะข่มขู่อวี๋กานกาน แต่กลับถูกลุงใหญ่ตวาดลั่น “หุบปาก!”
ฝ่ามือของลุงใหญ่ประทับลงบนใบหน้าเหอหว่านซินเข้าอย่างจัง “แกมันไม่รักดี! ทำผิดแล้วยังไม่ยอมรับปรับปรุงตัว สิ่งที่ฉันพร่ำสอนแก แกเอาไปไว้ไหนหมดแล้ว!”
แรงตบนี้โหดเหี้ยมกว่าของอวี๋กานกานเยอะ รอยฝ่ามือสีแดงสดปรากฏออกมาบนใบหน้าให้เห็นได้อย่างชัดเจนในทันทีที่ตบ
เหอหว่านซินกุมใบหน้า มองลุงใหญ่ด้วยสายตาเหลือเชื่อ ดวงตาแดงก่ำ ไม่ต้องบอกว่าน้อยเนื้อต่ำใจแค่ไหน ตะโกนร้องอย่างเจ็บปวดรวดร้าว “พ่อ!”
เมื่อป้าสะใภ้ใหญ่เห็นลุงใหญ่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ก็รีบเข้าไปใช้น้ำเสียงนุ่มนวลไกล่เกลี่ย “คุณไม่เห็นต้องโกรธขนาดนี้เลยนี่คะ ซินซินทำไปก็เพื่อรักษาชีวิตคน”
ไฟโทสะของลุงใหญ่จึงพาลไปลงที่ป้าสะใภ้ใหญ่ด้วย “ลูกถูกเธอตามใจจนเสียผู้เสียคนแล้ว!” เขาผลักป้าสะใภ้ใหญ่ออก พูดกับอวี๋กานกานด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลง “เรื่องนี้เป็นความผิดของพี่สาวหนูจริงๆ นั่นแหละ ทักษะทางการแพทย์ของเขาสู้หนูไม่ได้ ไม่งั้นคุณปู่ก็คงไม่ให้หนูเป็นผู้สืบทอดหรอก วันหน้าวันหลังอวี้หมิงถางแห่งนี้ยังต้องพึ่งพาหนูอยู่”
ซ่งฉาไป๋ยืนศีรษะออกมาอีกครั้ง พึมพำเบาๆ หนึ่งประโยค “หนูว่านี่มันไม่ได้เกี่ยวกับทักษะทางการแพทย์นะคะ เกี่ยวกับมนุษยธรรมมากกว่า”
ในที่สุดสีหน้าของลุงใหญ่ก็ถมึงทึงจนได้
อวี๋กานกานทนไม่ไหว ขำพรืดออกมา เธอกระแอมเบาๆ มองลุงใหญ่ พูด “ทั้งชีวิตของคุณปู่อยู่บนเส้นทางสายแพทย์ รักษาคนมานับไม่ถ้วน อาจจะไม่ทั่วทั้งเมืองไป๋หยาง แต่ถนนเจิ้นหนานแห่งนี้มีใครที่ไม่รู้จักปู่บ้าง เมื่อพบเจอผู้ป่วยที่ยากจนแร้นแค้น คุณปู่ก็อาสาออกค่าใช้จ่ายให้ คุณปู่เป็นคนดี หนูทราบดีว่าลุงใหญ่ก็เป็นเหมือนกับคุณปู่ มิฉะนั้นเมื่อครู่ก็คงไม่โกรธเป็นฟืนเป็นไปไฟอย่างนั้น...”
“ใช่ ใช่” ลุงใหญ่กระหยิ่มยิ้มย่อง แต่นัยน์ตากลับไม่เป็นเช่นนั้น
“ที่หนูทำไปก็เพื่ออวี้หมิงถาง ก่อนหน้านี้เพราะหนูพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาล ดังนั้นลูกสาวลุงใหญ่จึงคอยดูแลอวี้หมิงถางแทน ตอนนี้หนูออกจากโรงพยาบาลและหายดีแล้ว หนูจะกลับมาดูแลอวี้หมิงถาง ลุงใหญ่ว่าได้หรือไม่คะ” อวี๋กานกานคลี่ยิ้มบางๆ
เหอหว่านซินที่ยืนอยู่ข้างๆ โกรธจนสั่นไปทั้งตัว ตะโกนทั้งที่น้ำตานองหน้า “พ่อ!”
ลุงใหญ่กลับไม่สนใจเหอหว่านซิน มองอวี๋กานกานด้วยสีหน้าปกติ “ได้แน่นอนอยู่แล้ว”
อวี๋กานกานยกสองมือทาบอก ก้มโค้งให้ลุงใหญ่ “ขอบคุณลุงใหญ่ค่ะ”
ลุงใหญ่ไม่ได้พูดอะไรต่อ หมุนตัวเดินกลับไป ป้าสะใภ้ใหญ่เองก็รีบเดินตามไป
เหอหว่านซินมองอวี๋กานกานอย่างคับแค้นใจ ชี้หน้าสั่งอวี๋กานกาน “ลบคลิปวิดีโอให้ฉัน เดี๋ยวนี้!” เธอต้องเห็นว่ามันถูกลบแล้วด้วยตาของตัวเอง ไม่งั้นไม่มีทางวางใจได้
อวี๋กานกานเหลือบสายตาขึ้นมองเหอหว่านซินอย่างเหนื่อยหน่าย ย้อนถามด้วยความสงสัย “ฉันบอกตอนไหนเหรอว่าจะลบคลิปวิดีโอ ขนาดเรื่องคลิปฉันยังไม่ได้รับปากเลยว่าจะโพสต์หรือไม่โพสต์ และแน่นอนขอเพียงแค่เธอไม่ทำลายชื่อเสียงของคุณปู่และอวี้หมิงถาง คลิปวิดีโอก็จะไม่มีทางถูกโพสต์ออกไป ไม่เช่นนั้น....”
เหอหว่านซินถลึงตา ราวกับจะกลืนกินอวี๋กานกานเข้าไป “อวี๋กานกาน แกหมายความว่าอะไร”
อวี๋กานกานยิ้มอ่อน ดุจจันทร์กระจ่างลมโชยชื่น[footnoteRef:1] “ความหมายตรงตัวตามที่พูด” [1: จันทร์กระจ่างลมโชยชื่น หมายถึง ผู้ใช้ชีวิตสันโดษ หรือ ว่างไม่มีอะไรทำ]