ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 037 ตอนที่ 37
ตอนที่ 37 รถจี๊ปพังๆ ของคุณชายฟังโดนรังเกียจ
เหอหว่านซินวิ่งออกมาจากอวี้หมิงถางด้วยความโกรธแค้น
ลุงใหญ่และป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ได้เดินไปไหนไกล ยืนอยู่ปากซอยข้างๆ เหอหว่านซินวิ่งมาโวยวายด้วยความโกรธและความน้อยใจ “พ่อ อวี๋กานกานนังผู้หญิงต่ำทรามนั้น มันหลอกพวกเรา มันไม่ได้ตั้งใจจะลบคลิปวิดีโอตั้งแต่แรกแล้ว พ่อ พ่อถูกมันหลอกแล้ว พ่อต้องรีบเข้าไปไล่มันออกจากอวี้หมิงถาง”
ลุงใหญ่หันมาตบเหอหว่านซินอีกที
ครั้งนี้เหอหว่านซินช็อกยิ่งกว่าเก่า อ้าปากค้างตะลึงงัน “พ่อ พ่อตบหนูอีกทำไม!”
“แกมันโง่ ไม่แปลกที่แต่เล็กจนโตแกถึงถูกอวี๋กานกานข่มมาโดยตลอด ได้ถือไผ่เหนือกว่าทั้งทีแต่กลแกกลับทำพังหมดแล้ว แกบอกฉันสิแกมันยังมีประโยชน์อะไรอีก!” ลุงใหญ่ด่าเหอหว่านซินจบเดินจากไปด้วยสีหน้าดำทะมึน
เหอหว่านซินร้องไห้โฮทันที มองหน้าป้าสะใภ้ใหญ่ พูด “ทำไมถึงโทษหนู ตกลงหนูเป็นลูกเขาหรือเปล่า ชมอวี๋กานกานตั้งแต่เช้าจรดเย็นยังไม่เท่าไร ตอนนี้พ่อยังช่วยอวี๋กานกานอีก หนูสงสัยจริงๆ ตกลงอวี๋กานกานเป็นลูกสาวลับๆ ของพ่อหรือเปล่า”
ป้าสะใภ้ใหญ่ขมวดคิ้ว ลูบเหอหว่านซิน “พูดอะไรน่ะลูก พ่อก็แค่โกรธหนูที่หนูทำให้อวี๋กานกานได้อวี้หมิงถางคืนไปอีกครั้ง”
เหอหว่านซินพูดอย่างกระเง้ากระงอด “แต่พ่อก็รู้ดีนี่คะว่าหนูไม่ได้ชอบเรียนแพทย์ แค่เห็นยาจีนหนูก็ปวดหัวแล้ว แต่ก็ยังบังคับให้หนูเรียนแพทย์อีก แถมยังมักจะเอาหนูไปเปรียบเทียบกับอวี๋กานกาน อวี๋กานกานยัยนั้นมันมีดีอะไร มันก็แค่ลูกกำพร้าที่ไม่มีใครต้องการ ถ้าพ่อเก่งกว่านี้สักหน่อย เอาชนะอาเล็กได้ หนูก็คงไม่ต้องมากล้ำกลืนความน้อยเนื้อต่ำใจต่อหน้ายัยอวี๋กานกานแบบนี้”
ป้าสะใภ้ใหญ่มองเหอหว่านซินอย่างรักใคร่เอ็นดู “ซินซิน ไม่ต้องพูดแล้ว ที่พ่อทำไปก็เพราะโกรธ โอกาสครั้งนี้กว่าจะได้มายากนัก นึกไม่ถึงว่าลูกจะใช้ผงอะไรนั้น ใช้แล้วก็แล้วไป แต่ลูกยังโดนยัยอวี๋กานกานจับได้อีก ทำไมลูกถึงไม่ระวังตัวให้มากกว่านี้หือ”
เหอหว่านซินกระทืบเท้าหนึ่งที “หนูจะไปรู้ได้ไงว่ามันจะมาเจอ ตอนนั้นคนไข้ออกไปแล้วแท้ๆ ไม่มีทางที่มันจะตามไป หนูเองก็ไม่รู้ว่ามันรู้ได้ไง มันไม่น่าจะมองแวบเดียวก็รู้นี่”
“ช่างเถอะ ช่างเถอะ ยังมีเวลาอีกมาก ใครจะยิ้มได้เป็นคนสุดท้ายก็ยังไม่แน่” ป้าสะใภ้ใหญ่พูดปลอบ “หนูกลับบ้านไปโค้งคำนับ ยอมรับผิดกับพ่อซะ”
“เรื่องวันนี้มันจะไม่จบแค่นี้แน่ หนูจะแก้แค้น!” เหอหว่านซินเช็ดน้ำตา ประกาศกร้าว
“ต้องเป็นแบบนั้นแน่นอนอยู่แล้ว นังเด็กอวี๋กานกานนั้นปกติเห็นมันยิ้มแย้มแจ่มใส แต่กลับเจ้าเล่ห์เพทุบายนัก ลูกใสซื่อบริสุทธิ์ขนาดนี้ นิสัยก็อ่อนโยนจะรับมือมันไหวได้ยังไงล่ะ ขนาดเมื่อกี้พ่อก็ยังเสียท่าให้มันเลย...”
ป้าสะใภ้ใหญ่เองก็แค้นมาก นังอวี๋กานกานมันเหมือนกับสุนัขนิสัยเสียไม่มีผิดไล่อย่างไรก็ไม่สำเร็จ
“อวี้หมิงถางจะให้มันไม่ได้เด็ดขาด ถึงแม้จะเป็นคลินิกซอมซ่อแต่กลับมีมูลค่าถึงแปดล้านหยวนเชียวนะ”
ใครอยากจะเปิดคลินิกซอมซ่อนี่กัน วันๆ มีแต่คนไข้ยากจน ทำเงินได้ซะที่ไหน คลินิกซอมซ่อนี้มันควรจะขายทิ้งไปซะตั้งแต่แรกแล้ว!
เหอหว่านซินเห็นรถจี๊ปค่อนข้างเก่าและพังที่จู่ๆ มาจอดตรงหน้าอวี้หมิงถาง เธอแสยะยิ้ม สีหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม เตรียมจะหันหน้าเมิน แต่เมื่อประตูรถจี๊ปเปิดออกเห็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่กำยำก้าวเท้าลงมา รูปโฉมหล่อเหล่าไม่เป็นสองรองใคร ลักษณะดูเย่อหยิ่งเย็นชา โอหังและถือดี
แม้ว่าจะสวมเสื้อยืดสีครีมกับกางเกงวอร์ม แต่ทั้งตัวกลับเปล่งรัศมีของผู้ดีมีชาติตระกูลออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ
เหอหว่านซินอึ้งไปในทันที เป็นผู้ชายที่หล่อมาก เธอไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนที่ทั้งหล่อทั้งยังมีสง่าราศีขนาดนี้มากก่อน