ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 045 ตอนที่ 45
ตอนที่ 45 หน้าแตก
หยางเทียนโย่ว ชายวัยกลางคนและผู้หญิงที่นั่งอยู่บนรถเข็นหันมาสบตากับแวบหนึ่ง สีหน้าของทั้งสามค่อนข้างลุกลี้ลุกลน จิตใจกระสับกระส่ายไม่เป็นสุข
ชายวัยกลางคนมองหัวหน้าตำรวจ ยิ้มอย่างระแวดระวัง “คุณตำรวจ คุณจับผิดคนแล้วครับ พวกเราต่างหากที่เป็นผู้เสียหาย ถ้าไม่เชื่อคุณสามารถโทรไปถามนายตำรวจโจวที่อยู่เขตนี้ดูได้ ผมสนิทกับเขามาก...”
“พูดจาเหลวไหลให้มันน้อยๆ หน่อย!” หัวหน้าตำรวจถลึงตาใส่เขาด้วยแววตาดุดัน นายตำรวจสองคนที่อยู่ข้างๆ เข้าจับคุมชายวัยกลางคนทันที
เขาร้องตะโกนทันที “ปรักปรำกันชัดๆ พวกผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย ผมแค่จะมาทวงความเป็นธรรม ทำไมถึงจับพวกผม พวกคุณเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า...”
“เข้าใจผิด เข้าใจผิดมารดาเอ็งสิ ผู้ชายตัวโตสามสี่คนอาชีพสุจริตไม่ทำ กลับมาทำอาชีพอีเน่า เสื่อมเสียเกียรติลูกผู้ชายอย่างพวกเรา ชั่วชีวิตของฉันหมีจั่งอี้เกลียดที่สุดคือพวกผู้ชายเหลวแหลกอย่างพวกแก” หัวหน้าตำรวจหมีจั่งอี้เลิกคิ้วขึ้นด้วยความโกรธ ง้างมือตบหน้าชายวัยกลางคนไปสองสามทีด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์
“นายตำรวจโจวที่สน. ของพวกคุณเขาเป็นญาติผม พวกเรา...” ชายวัยกลางคนยังหวังที่จะตีสนิท หมีจั่งอี้พูดตัดบท “แต่ให้แกรู้จักอธิบดีกรมตำรวจก็ไม่มีประโยชน์!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ภายในใจของชายวัยกลางคนทั้งหวาดกลัวและกระวนกระวาย ตำรวจคนนี้มาจากหน่วยไหนกันแน่ แม้แต่อธิบดีกรมตำรวจก็กล้าไม่ไว้หน้า?
เขาร่ำไห้ใส่หมีจั่งอี้ “แต่ว่าคุณตำรวจ พวกเราต่างหากที่เป็นผู้เสียหาย คลินิกแห่งนี้รักษาคนไข้ส่งเดช คุณดูภรรยาของผมในตอนนี้สิอ่อนเปลี้ยเพลียแรง แค่ยืนยังโซเซ!”
ท่าทีอวดเบ่งเมื่อครู่ของหยางเทียนโย่วหายไปแล้ว โค้งศีรษะพูดกับหมีจั่งอี้อย่างนอบน้อม “ใช่ครับ ใช่ครับ คลินิกรักษาผิดพลาดจริงๆ ก่อนหน้านี้พวกเราคิดไว้ว่า ขอแค่พวกเขายอมรับผิดกล่าวขอโทษ และสัญญาว่าจะไม่รักษาส่งเดชอีก เรื่องนี้ก็ให้มันแล้วกันไป แต่พวกเขากลับไม่ยอมรับผิดแก้ไขปรับปรุงตัว พวกเราแค่วู่วามไปหน่อยเลยเผลอลงไม้ลงมือ แต่ก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บนะครับ แค่พังข้าวของนิดๆ หน่อยๆ กลับกันพวกเขาต่างหากที่ทำร้ายพวกเราจนได้รับบาดเจ็บ...” พูดพลางชี้ไปที่ฟังจือหัน
ฟังจือหันชำเลืองตามองหยางเทียนโย่วอย่างเย็นชา นัยน์ตาเย็นยะเยือก อันตรายดุจชีตาร์ที่กำลังกินเหยื่อ หยางเทียนโย่วเกือบหลุดสั่นงั่กๆ
หมีจั่งอี้มองหยางเทียนโย่วด้วยหางตาอย่างเหยียดหยาม “ช่างกล้า สะกดคำว่าตายไม่เป็นแล้วหรือไง”
หยางเทียนโย่ว “…”
คิ้วสวยได้รูปของอวี๋กานกานเลิกขึ้นเล็กน้อย พูดพลางเดินไปด้านหน้า “พวกคุณบอกว่าคลินิกของเรารักษาเธอผิดพลาด ตอนนี้เธออ่อนเปลี้ยเพลียแรงแค่ลุกขึ้นยืนก็ยังทำไม่ได้ แล้วทำไมถึงไม่กล้าให้ฉันตรวจชีพจรล่ะ การตรวจโรคของแพทย์แผนจีนแบ่งเป็นมอง ฟัง ถามและจับ มองหมายถึงการพินิจจากสีหน้า ฟังหมายถึงสดับฟังลมหายใจ ถามหมายถึงถามไถ่อาการ จับหมายถึงตรวจจับชีพจร ต่อให้คุณไม่ให้ฉันถามไม่ให้ฉันจับ แต่ฉันก็ยังดูออกว่าคุณป้าท่านนี้ ไม่ได้มีจุดไหนที่ผิดปกติ”
ชายวัยกลางคนตะเบ็งเสียงตะคอกเสียงดัง “เธอบอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรงั้นเหรอ เธอมันหมอกำมะลอ หมอกำมะลอที่ฆ่าคน พวกเราจะกล้าให้เธอตรวจชีพจรอีกได้ไง”
อวี๋กานกานแสยะยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องให้ฉันตรวจชีพจรก็ได้ โทรเรียกหมอคนอื่นมาตอนนี้เลยค่ะ ถ้าหากตรวจแล้วพบว่าเธอมีตรงไหนที่ผิดปกติ ไม่ว่าก่อนหน้านี้พวกคุณจะเคยรักษาที่ไหนมาก่อน ฉันจะรับผิดชอบรักษาเธอจนหายดี ถ้าหากเธอไม่ได้เป็นอะไร วันนี้ความเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้นในอวี้หมิงถาง พวกคุณต้องชดใช้ให้ฉันสองเท่า”