ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 051 ตอนที่ 51
ตอนที่ 51 รู้ แต่ผมไม่บอกคุณ
“ไม่อร่อย”
“ไม่อร่อยแล้วยังกิน เอามาให้ฉัน” อวี๋กานกานยื่นมือออกไปจะหยิบถ้วย ฟังจือหันดันมือเธอออกอีกครั้ง ทั้งยังเหลือบมองเธอด้วยสายตาเยือกเย็น
อวี๋กานกานขำอยู่ในใจ กินบะหมี่ไปสังเกตฟังจือหันไป ท่ากินข้าวของใครบางคนช่างงดงามละเอียดลออ ราวกับพวกชนชั้นสูงในยุคสังคมศักดินา
“ในระหว่างที่พวกเราอยู่ด้วยกันต้องช่วยกันทำงานบ้าน วันจันทร์ พุทธและศุกร์นายทำ วันอังคาร พฤหัสบดีและเสาร์ฉันทำ ถ้าวันไหนนายไม่ว่างสามารถลาได้”
ต่อให้ฟังจือหันเหมือนชนชั้นสูงในยุคสังคมศักดินา หรือเป็นชนชั้นสูงจริงๆ ก็ตาม จะมากินฟรีอยู่ฟรีในบ้านเธอก็คงไม่ได้
อวี๋กานกานวางอำนาจ “เช่นอาหารค่ำมือนี้ ฉันเป็นเข้าครัวทำบะหมี่ งั้นนายก็ต้องรับผิดชอบล้างจาน”
ฟังจือหันเหลือบตาขึ้นมามองเธอ แสงไฟตกกระทบลงบนใบหน้าเย็นชาอันหล่อเหลาหมดจดของเขาจนเกิดเป็นแสงเลือนพร่า ช่างยั่วยวนน่าดึงดูดอย่างบอกไม่ถูก
อวี๋กานกานมองจนใจลอยละล่อง เธอมีความรู้สึกเหมือนกำลังถูกยั่วยวน แต่ฟังจือหันก็ไม่เหมือนกับกำลังยั่วยวนเธอ
อวี๋กานกานกระแอมออกมาเบาๆ “ทำไม นายไม่ยอมเหรอ” จากนั้นเธอวางตะเกียบลง พูดอย่างเคร่งขรึมจริงจัง “ไม่ได้นะแบบนั้น! ไม่เพียงแค่แบ่งงานบ้านกันทำ นายยังต้องระวังเรื่องระยะห่างด้วย ยังไงซะหญิงชายก็ไม่เหมือนกัน”
สายตาของฟังจือหันทอดยาวออกไปไกล ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็ยังคงนิ่งเงียบ
อวี๋กานกานกล่าวอย่างไม่พอใจ “ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรกับนิสัยเงียบๆ พูดน้อยของนายนะ แต่ในตอนที่ฉันต้องการคำตอบได้โปรดช่วยกรุณาขยับปากทองคำของนายหน่อย ไม่งั้นพวกเราจะสื่อสารกันยังไง จริงไหม”
ฟังจือหันพูดอย่างเย็นชา “ถ้าผมปฏิเสธ คุณจะยอม?”
อวี๋กานกานส่ายหน้า “ไม่ยอม”
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ยังต้องพูดอะไรอีก” ฟังจือหันก้มหน้ากินบะหมี่ต่อ ไม่ได้สนใจอวี๋กานกานอีก
อวี๋กานกาน “...”
เมื่อได้ยินฟังจือหันพูดแบบนี้ ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างบ้าอำนาจ ผ่านไปครู่หนึ่ง อวี๋กานกานยิ้มแล้วพูด “เรื่องวันนี้ขอบใจนายมาก ฉันรู้ว่านายเป็นคนแจ้งตำรวจ นายรู้จักตำรวจที่ชื่อหมีจั่งอี้นั้นเหรอ”
แม้ว่าหยางเทียนโย่วจะถูกจับไปแล้ว แต่มันก็ไม่ใช่ข้อหาใหญ่อะไร อีกทั้งบ้านลุงยังช่วยเป็นพยานให้หยางเทียนโย่วได้ ยังไงเขาก็หลุดออกมาได้แน่ เธอหวังว่าฟังจือหันจะสามารถให้หมีจั่งอี้ช่วยขังหยางเทียนโย่วเพิ่มอีกสักสองสามวัน
เธอลองถามหยั่งเชิง “นายรู้ไหมว่าทำไมหยางเทียนโย่วต้องแกล้งปลอมเป็นคู่หมั้นของฉันด้วย” อวี๋กานกานเหลือบตาขึ้นมาจ้องฟังจือหันด้วยสายตาจริงจัง
“รู้” อวี๋กานกานตาเป็นประกาย ในตอนที่กำลังจะถามต่อว่าเพราะอะไร ฟังจือหันชิงพูดขึ้นก่อนก้าวหนึ่ง “แต่ผมไม่อยากบอกคุณ” ฟังจือหันพูดพลางเหลือบตาขึ้นมามองอวี๋กานกาน มุมปากยังแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มกวนบาทา
อวี๋กานกานมองเขาด้วยสีหน้าถมึงทึง เม้มปากไม่พูดอะไรอีก
หลังจากที่ฟังจือหันกินบะหมี่เสร็จก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องครัว จากนั้นไม่นานเขาถือนมอุ่นออกมาหนึ่งแก้ว วางไว้ตรงหน้าอวี๋กานกาน “คุณทำบะหมี่ให้ผมกิน[footnoteRef:1] ผมให้นมคุณดื่ม” [1: คุณทำบะหมี่ให้ผมกิน ผู้แต่งใช้คำว่า 你给我下面吃 ซึ่งแปลได้อีกแบบว่า คุณ Blowjob ให้ผม]
อวี๋กานกานที่กำลังกินบะหมี่อยู่สำลักในทันที เธอรีบหยิบกระดาษทิชชูมาปิดปาก ไอค่อกแค่กอยู่หลายครั้ง ใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสี
เธอขมวดคิ้วมองฟังจือหันที่อยู่ข้างๆ ฟังจือหันมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง ใบหน้าหล่อเหลาไม่ปรากฏรอยยิ้มขบขั้นให้เห็น ท่าทีเคร่งขรึมจริงจัง เพราะฉะนั้นอาจเป็นเพราะเธอคิดลึกไปเอง...
สีหน้าของฟังจือหันยังคงเย็นชาไร้คลื่นอารมณ์ เขาถามเบาๆ “คุณคิดอะไรอยู่ถึงได้สำลักขนาดนี้”
อวี๋กานกานรีบส่ายหัวส่ายมือพัลวัน “ไม่มีอะไร แค่รีบกินไปหน่อย”
ฟังจือหันยื่นมือมาวางบนศีรษะอวี๋กานกานลูบเบาๆ “อย่าลืมล้างจานนะ”
อวี๋กานกานที่ยังรู้สึกผิดอยู่หน่อยๆ เผลอพยักหน้ารับ “อือ”
ฟังจือหันหมุนตัว มุมปากยกขึ้นขึ้นก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา
อวี๋กานกานสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว บะหมี่ที่เหลืออยู่ก็ไม่กินต่อแล้ว เธอถือถ้วยบะหมี่ทั้งสองชามเดินเข้าไปในห้องครัว ในขณะที่กำลังล้างจานอยู่เธอก็สะดุ้งสุดตัว เมื่อกี้แบ่งงานกันแล้วไม่ใช่เหรอ ฟังจือหันต้องเป็นคนล้างจานสิ ทำไมเป็นฉันอีกแล้ว!