ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 050 ตอนที่ 50

ตอนที่ 50 ลูกผู้หญิงอีกสิบปีค่อยแก้แค้นก็ยังไม่สาย

อวี๋กานกานอยากจะขยับเขยื้อนทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้ แต่แขนของฟังจือหันขวางอยู่บริเวณต้นคอของเธอ แค่ขยับนิดหน่อยก็จะชนโดนแขนของเขา

การสัมผัสเสียดสีโดนส่วนต่างๆ เหมือนจะสยองกว่าเยอะ...ในระหว่างนั้นอวี๋กานกานก็รู้สึกเสียใจ ตัวเองไม่ควรจะออกมาหาของกลิ่นกลางดึก อีกทั้งไม่ใช่หน้าร้อนจะมากินไอตงไอติมทำไม

หาเห่าใส่หัวแท้ๆ

ในขณะที่กานกานตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จู่ๆ ฟังจือหันก็พูดขึ้น “ผมหิวแล้ว” น้ำเสียงแหบแห้ง เหมือนกับกำลังสะกดกั้นอะไรบางอย่างไว้

อวี๋กานกานมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ “…”

หิวแล้ว?

หมายความว่าอะไร?

อย่าคิดพิเรนทร์

อวี๋กานกานมองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง ถาม “...แล้ว?”

“ไปทำอาหาร”

อวี๋กานกานขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดในใจฉันไม่ได้กินข้าวเย็น เขาก็ไม่ได้กินเหมือนกันเหรอ ถึงฉันจะไม่ได้ทำอาหาร แต่เขาสั่งอาหารมากินเองก็ได้นี่

อวี๋กานกานที่กำลังคิดอะไรพิเรนทร์ๆ กระแอมออกมาอย่างเขินอาย “งั้นนายอยากกินอะไรล่ะ”

ฟังจือหันหรี่ตาลงเล็กน้อย มองอวี๋กานกานด้วยแววตาลึกซึ้ง ราวกับต้องการมองเธอให้ทะลุปรุโปร่งน้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นมาเบาๆ “มีอะไรก็กินอันนั้น?”

อวี๋กานกานกำลังจะถามว่าเขาจะกินไอศกรีมไหม ดึกมากแล้วเธอเองก็ไม่อยากทำอาหาร

ไม่ต้องรอให้อวี๋กานกานถาม ฟังจือหันพูดเสริมขึ้นมาอีกหนึ่งประโยค “ยกเว้นไอศกรีม”

อวี๋กานกานตอบอย่างไม่เต็มใจ “...อืม”

ฟังจือหันปล่อยเธอให้เป็นอิสระจากนั้นเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ห้องรับแขก เอนตัวราบไปกับพนักเก้าอี้ ท่าทางเอื่อยเฉื่อยและปล่อยตัวตามสบาย “เมื่อครู่คุณอยากกินอะไร”

อวี๋กานกานชะงักไปเล็กน้อย ใบหูร้อนวูบวาบ “...”

เธอไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น

ฟังจือหันพูดคำหนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “คุณ?”

เสียงของหล่น เคร้ง ดังมาจากอวี๋กานกาน เธอช็อกจนรู้สึกว่าคางแทบจะหล่นไปอยู่บนพื้น “...”

เขารู้ได้ยังไง หมอนี่อ่านใจคนออกงั้นเหรอ ไม่ไม่ไม่ อ่านใจอะไร เธอไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย เธอแค่คิดไปเรื่อยเปื่อยตามความเป็นไปได้ก็แค่นั้น

“โรคจิต” สายตาเย็นชาของฟังจือหันกำลังพินิจพิจารณา ใบหน้าเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม

อวี๋กานกานถลึงตาใส่ฟังจือหันด้วยความไม่พอใจ มารดาเอ็งสิ รอให้เธอจัดการกับหยางเทียนโย่วและลุงใหญ่ได้ก่อนเถอะ เมื่อนั้นเธอจะโยนฟังจือหันออกจากห้องทันที

อวี๋กานกานปิดประตูห้องครัว อยากจะใส่เกลือและพริกลงไปในบะหมี่ที่ต้มให้ฟังจือหันเยอะๆ แต่คิดๆ ดูแล้ว ถ้าฟังจือหันกินไม่ได้ เขาต้องให้เธอทำใหม่อีกชามแน่ ช่างเถอะ ลูกผู้หญิงอีกสิบปีค่อยแก้แค้นก็ยังไม่สาย

ต้องถ่วงเวลาทางฝั่งของลุงใหญ่แล้วจัดการกับเรื่องการหายตัวไปของอาจารย์ก่อน ส่วนฟังจือหันให้เขาอยู่ที่นี่ บางทีอาจจะใช้โอกาสนี้สืบสาวที่มาที่ไปได้ ดูว่าหมอนั้นมีเป้าหมายอะไรกันแน่ ขอแค่เขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับการหายตัวไปของอาจารย์และเข้าใกล้เธอโดยไม่ได้มีแผนร้ายอะไร เห็นแก่ในส่วนที่หมอนั้นเคยช่วยไว้ อวี๋กานกานยอมไม่เอาเรื่องก็ได้

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง กลิ่นอาหารลอยเข้ามาภายในห้องรับแขก อวี๋กานกานยกบะหมี่มาสองถ้วย ยื่นบะหมี่หนึ่งในนั้นให้ฟังจือหัน “กินซะ”

ฟังจือหันมองดูไข่ดาวที่อยู่ด้านบนบะหมี่ ใบหน้าที่เย็นชาเสมอมาอึ้งเล็กน้อย

อวี๋กานกานเห็นเขาไม่ขยับสักที เอาจ้องแต่ไข่ดาว “นายไม่ชอบกินไข่ดาวเหรอ ถ้านายไม่กินฉันขอละกันนะ”

อวี๋กานกานชูตะเกียบเตรียมจะคีบ ปรากฏว่ากลับถูกฟังจือหันดันออก เขาคีบไข่ดาวขึ้นกัดเบาๆ หนึ่งคำ

อวี๋กานกานรู้สึกว่าชายคนนี้ภายนอกเย็นชาเย่อหยิ่งโอหัง แต่ความจริงแล้วภายในคุกรุ่นร้อนแรง เธอจงใจแซว “อร่อยใช่ไหมล่ะ ไข่ดาวยางมะตูม”