ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 056 ตอนที่ 56

ตอนที่ 56 เจตนาตีท้ายครัว

เมื่อได้ยินเช่นนั้นอวี๋กานกานคลี่ยิ้มออกมาบางๆ แต่นัยน์ตากลับดำมืดราวกับแอ่งน้ำนิ่งลึกที่เงียบสงัด สายตาของเธอจดจ้องอยู่ที่โจวหย่วนเฉวียนโดยไม่กระดิกไปไหน ไม่ปล่อยให้อาการทางสีหน้าเล็กๆ น้อยๆ หลุดรอดสายตาไป แววตาราวกับคมดาบที่ต้องรู้ให้ได้ว่าเขากำลังพูดโกหกหรือเปล่า

ความเงียบสงัดเขาปกคลุมครู่หนึ่งก่อนที่เสียงโทรศัพท์มือถือของโจวหย่วนเฉวียนจะดังขึ้น เขาเหลือบตาไปมอง รับสายต่อหน้าอวี๋กานกาน น้ำเสียงนุ่มนวลพูดไปยิ้มไป “สวัสดีครับ ท่านประธานหลิน”

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร โจวหย่วนเฉวียนรีบพยักหน้า “ได้ครับได้ครับ ไม่มีปัญหา ผมจะไปเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่อวี๋กานกานกลับรู้สึกว่าประจบสอพลอสุดๆ

หลังจากวางสาย โจวหย่วนเฉวียนก็โบกมือไล่อวี๋กานกาน ทำให้อวี๋กานกานสงสัยเป็นอย่างมากว่า สายที่โทรมานี้เป็นหน้าม้าหรือเปล่า โจวหย่วนเฉวียนจำเธอได้และกลัวการที่ต้องเผชิญหน้ากับเธอ

-

เมื่อเหอหว่านซินเดินออกมา เธอพบกับผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน ชายหนุ่มเอวคอดขาเรียวยาว ยืนเอนพิงผนัง รอบกายมีออร่าเย็นยะเยือกเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดอันวิจิตรงดงาม

หัวใจดวงน้อยเกือบจะกระโจนหลุดออกมา นี่มันผู้ชายที่ชื่อฟังจือหันไม่ใช่เหรอ ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ หรือว่ามาตรวจกับหมอโจว?

เขาหล่อมากจริงๆ เหอหว่านซินไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนที่หล่อขนาดนี้มาก่อน เหอหว่านซินมองฟังจือหันด้วยแววตาลุ่มหลง วันนั้นเธอโทรศัพท์หาหยางเทียนโย่วให้เขาพาพวกไปที่อวี้หมิงถาง แม้ว่าเธอจะไม่ได้อยู่ในคลินิกด้วย หยางเทียนโย่วเองก็ยังไม่ได้รับการประกันตัวให้ออกจากโรงพัก แต่เธอได้ข่าวว่าอวี้หมิงถางถูกพังเละไปแล้ว

เห็นได้ชัดว่าฟังจือหันก็ไม่น่าจะต่างอะไรกับหยางเทียนโย่ว อย่างน้อยก็ได้เห็นว่าฟังจือหันไม่ได้รักอวี๋กานกานอะไรมากมาย ไม่เช่นนั้นทำไมเขาถึงไม่ช่วยอวี๋กานกาน ปล่อยให้พวกหยางเทียนโย่วพังทำลายอวี้หมิงถางตามใจ

ถ้าผู้ชายคนนี้มาตกหลุมรักเธอละก็ เธอก็ไม่จำเป็นต้องเอาหยางเทียนโย่วไว้อีก ร่วมมือกับฟังจือหันซะก็สิ้นเรื่อง

มุมปากของเหอหว่านซินยกยิ้มขึ้น เดินเข้าไปหาฟังจือหัน “สวัสดีค่ะ คุณมาหาหมอโจวเหรอคะ ฉันเป็นลูกศิษย์ของหมอโจวน่ะค่ะ” เธอพูดพลางยื่นมือขึ้นหวังจะเช็กแฮนด์กับฟังจือหัน

สายตาของฟังจือหันมองเธอแบบผ่านๆ จากนั้นเลื่อนสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวไม่มีการหยุดชะงักแม้แต่น้อย ราวกับว่าเหอหว่านซินเป็นเพียงธาตุอากาศและแน่นอนว่าฟังจือหันไร้ซึ่งท่าทีที่อยากจะเช็กแฮนด์กับเธอ

เหอหว่านซินที่ถูกเมินอย่างเย็นชา คิ้วขมวดจนเป็นปม แม้ว่าเธอจะไม่ได้เป็นสาวสวยพราวเสน่ห์งามล่มเมือง แต่เธอก็ถือว่าเป็นสาววัยรุ่นคนหนึ่งที่น่ารักสดใสสมวัย

โดยปกติแล้วคนที่ชอบเธอแต่ไม่กล้าพูดก็ไม่น่าจะเมินกันแบบนี้ ฟังจือหันทำเหมือนกับเธอไม่มีตัวตน พวกเขาสองคนไม่เคยรู้จักกันเสียหน่อย

ประตูห้องตรวจปิดไม่สนิทจึงได้ยินเสียงของคนที่กำลังสนทนาดังเลือนรางออกมาจากในห้อง เหอหว่านซินคุ้นเคยอวี๋กานกานดีขนาดที่ว่าเพียงได้ยินเสียงก็รู้ทันทีว่าคนในห้องตรวจคืออวี๋กานกาน

ฉะนั้นจึงสรุปได้ว่าฟังจือหันขึ้นมาพร้อมกันกับอวี๋กานกาน แล้วฟังจือหันที่ไม่ได้รู้จักเธอมาก่อนต้องได้ยินเรื่องราวของเธอจากปากของอวี๋กานกานที่เล่าโดยการใส่ร้ายป้ายสีอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นผู้ชายที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนจะมีท่ามีหมางเมินเย็นชาแบบนี้ได้อย่างไร

เหอหว่านซินข่มความโกรธแค้นในใจไว้ ฉีกยิ้มพูดกับฟังจือหัน “คุณฟัง คุณรู้จักฉันใช่ไหมคะ รู้ว่าฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของอวี๋กานกาน?”

ในที่สุดสายตาของฟังจือหันก็เคลื่อนมาหยุดอยู่ตรงที่เธอ แต่เป็นสายตาที่เย็นเยือกดุจมีดน้ำแข็ง

แต่เหอหว่านซินรู้สึกเพียงอย่างเดียวว่าหัวใจของตัวเองเต้นเร็วมาก ใบหน้าร้อนผ่าว รู้สึกซาบซ่านไปทั่วทั้งตัว เธอรีบควบคุมตัวเอง ยิ้มแล้วพูด “ฉันคิดว่าคุณน่าจะเคยได้ยินอวี๋กานกานพูดถึงฉัน ลูกพี่ลูกน้องของฉันคนนี้ ถึงจะพูดว่าเป็นลูกพี่ลูกน้อง แต่ที่จริงแล้วฉันและอวี๋กานกานเราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน เพราะเธอเป็นเด็กกำพร้าที่ปู่ของฉันเก็บมาเลี้ยง...”