ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 047 ตอนที่ 47
ตอนที่ 47 แต่ไหนแต่ไรอวี๋กานกานมีเพียงผมคนเดียวเท่านั้น
หมีจั่งอี้ดวงตาเบิกโต สีหน้าเคร่งขรึม พูดอย่างโมโหโกรธา “ที่แท้ก็เล่นละครตบตา เอาตัวไปโรงพักให้หมด” ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว หญิงสาวที่ชื่ออวี๋กานกานนั้น อาการทั้งหมดที่เธอพูดล้วนเป็นเรื่องแต่งขึ้นเพื่อนำมาขู่หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนรถเข็นให้ตกใจกลัว
ฉลาดเป็นกรด! เหมือนกับผู้ชายบางคนไม่มีผิด หมีจั่งอี้แอบปรายตามองฟังจือหันแวบหนึ่ง
หญิงวัยกลางคนร่ำไห้อย่างน่าสังเวช “คุณตำรวจคะ ฉันผิดไปแล้ว ยกโทษให้ฉันสักครั้งเถอะนะ จากนี้ไปฉันไม่กล้าทำอีกแล้ว”
หมีจั่งอี้ตวาดลั่น “ถูกจับได้ถึงรู้จักยอมรับผิด ก่อนหน้านี้ทำอะไรอยู่ ถ้าความไม่แตกล่ะ? พวกแกนี่มันใจกล้าไม่กลัวแม้แต่เทวดาฟ้าดิน!”
หญิงวัยกลางคนกลัวจนสองขาเสียการควบคุมสั่นงั่กๆ พยายามอ้อนวอน “คุณตำรวจคะ เดิมทีพวกเราเป็นคนซื่อสัตย์สุจริต ไม่มีจิตใจคิดชั่วทำร้ายผู้อื่น ครั้งนี้ก็เป็นเพราะพวกเราฟังคนอื่นมา คนอื่นสั่งให้พวกเราทำ...”
เธอพูดพลางชี้ไปที่หยางเทียนโย่ว “เขาค่ะ เป็นเขาที่ให้พวกเรามาเล่นละครตบตา เรื่องทั้งหมดเขาเป็นคนสั่งพวกเรา พวกเราก็แค่รับเงินมาแล้วเล่นละครเท่านั้นเอง...”
สีหน้าของหยางเทียนโย่วซีดเหมือนเถ้าถ่านอย่างฉับพลัน ร่างกายสั่นเทา
หมีจั่งอี้ขึงตา “ที่แท้หัวโจกก็คือแกนี่เอง”
หยางเทียนโย่วนึกไม่ถึงว่าคนกลุ่มนี้จะใจเสาะขนาดนี้ พอถูกขู่เข้าก็คายออกมาหมดทุกอย่าง
วันนี้หากไม่มีคำอธิบายดีๆ ให้เกรงว่าคงหนีไม่รอดแน่ อะไรจะเกิดก็คงต้องเกิด เงินก็ยังไม่ได้ จะยอมถูกจับเสียค่าปรับติดคุกได้ไง? ตอนนี้มีทั้งพยานบุคคลและพยานหลักฐาน ต่อให้เขายอมอดทนถูกตีให้ตายยังไม่ก็ไม่ยอมรับ สู้หลังชนฝาไปก็คงไม่มีประโยชน์ ถ้าเป็นแบบนี้ ไม่สู้...
“คุณตำรวจ ผมไม่มีทางอื่นแล้วจริงๆ เดิมทีอวี๋กานกานเป็นคู่หมั้นของผม เธอโดนผู้ชายที่ชื่อฟังจือหันหลอก คุณตำรวจ คุณคงไม่รู้ว่าผมดีต่ออวี๋กานกานแค่ไหน เธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ก็เป็นผมที่คอยดูแลเธอมาโดยตลอด ปรากฏว่าพอเธอฟื้นเธอกลับหนีไปกับชายอื่น ถ้าเป็นคุณ คุณถูกสวมหมวกเขียว[footnoteRef:1] คุณจะยังสบายใจเฉิบได้อยู่อีกเหรอ” หยางเทียนโย่วฟ้องด้วยความคับแค้นใจ [1: สวมหมวกเขียว หมายถึง สวมเขา นอกใจ]
สีหน้าของหมีจั่งอี้ช็อกเหมือนกับมองเห็นอสุรกาย! เหลือบตาไปมองฟังจือหัน จากนั้นกระแอมเบาๆ หนึ่งที มองอวี๋กานกาน ถาม “เรื่องเป็นแบบนี้จริงเหรอ”
อวี๋กานกานยังไม่ทันได้พูด เสียงทุ้มต่ำของบุรุษเพศชิงดังขึ้นก่อน “ไม่ว่าจะแฟน คู่หมั้นหรือสามี แต่ไหนแต่ไรอวี๋กานกานมีแค่ผมเพียงคนเดียวเท่านั้น”
หมีจั่งอี้ถวายบาทาใส่หยางเทียนโย่วทันที “ขนาดนี้แล้ว แกยังพูดจาเลอะเทอะไหลไปเรื่อยอยู่อีก”
หยางเทียนโย่วกุมศีรษะ ตะโกนอย่างลนลาน “อวี๋กานกานความจำเสื่อม เธอลืมผมไปแล้ว แต่ว่าลุงใหญ่ของเธอป้าสะใภ้ใหญ่และลูกสาวของลุงใหญ่ต่างก็รู้ถึงความสัมพันธ์ของพวกเรา ผมไม่ได้พูดโกหก ทุกสิ่งที่ผมพูดเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น” จากนั้น เขาก็ทอดสายตาไปทางอวี๋กานกาน นัยน์ตาลึกซึ้งเจ็บปวดรวดร้าว น้ำหูน้ำตาไหลพราก “กานกาน สิ่งเหล่านี้ที่ผมทำไปก็เพราะรักคุณ ผมอยากให้คุณกลับมาอยู่ข้างกายผม ต้องโทษอุบัติเหตุครั้งนั้น ถ้าคุณไม่ได้ความจำเสื่อม ตอนนี้พวกเราคงแต่งงานกันแล้ว หรืออาจจะมีเบบี๋ด้วยกันแล้วหนึ่งคน...”
มุมปากของอวี๋กานกานกระตุก รู้สึกว่าข้าวเช้าที่กินไปใกล้จะขย้อนออกมา
คงกลัวว่าเธอจะขยะแขยงไม่พอ แต่งงานมีลูกพูดออกมาได้
เธอจะต้องหาหลักฐานมายืนยันให้ได้ว่าเธอและหยางเทียนโย่วไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันแม้แต่ปลายก้อย จากนั้นจะฟ้องร้องข้อหาทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง ข้อหาหมิ่นประมาทให้ชั่วชีวิตนี้ของหยางเทียนโย่วไม่กล้าไปหลอกใครได้อีก