ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 053 ตอนที่ 53
ตอนที่ 53 พี่ซู พี่รู้จักฟังจือหัน?
ลุงหวังตอบ “เขาเป็นรองหัวหน้าสมาคมยาไป๋ฟัง แม่งานหลักที่จัดงานสัมมนานี้ก็คือสมาคมยาไป๋ฟัง เขาต้องไปแน่นอนอยู่แล้ว”
อวี๋กานกานรีบตรวจสอบตารางงานของโจวหย่วนเฉวียน เขาอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนที่ตนเองมีหุ้นส่วน วันนี้ตอนบ่ายเขามีออกตรวจ เธอวางแผนไว้ว่าหลังจากกินข้าวกับซูจือจิ้งเสร็จแล้ว จะไปพบโจวหย่วนเฉวียนสักหน่อย
เมื่อเฮ่าเฮ่าน้อยเห็นอวี๋กานกานก็โผเข้ากอดเธอทันที พูดเอาอกเอาใจ “พี่สาว พี่สาว ผมคิดถึงพี่มากเลยครับ...”
อวี๋กานกานละลายไปกับความช่างเอาอกเอาใจของเฮ่าเฮ่า กอดเขาไว้ในอ้อมอก “พี่ก็คิดถึงหนูเหมือนกันครับ”
ซูจือจิ้งที่ยืนอยู่ข้างๆ มองพวกเขาแล้วยิ้ม แกล้งทำเป็นพูดอย่างชีช้ำ “ตอนนี้ในใจของเฮ่าเฮ่าจัดลำดับให้เธออยู่ก่อนหน้าพี่เสียอีก วันๆ เอ่ยถึงชื่อเธอบ่อยมากกว่าชื่อพี่อีก แม้แต่บรรดาครูๆ ยังถามเลยว่าพี่ปลาเค็ม[footnoteRef:1]คือใคร” [1: ปลาเค็ม ในภาษาจีนปลาเค็มมีเสียงอ่านพ้องกับอวี๋กานชื่อของนางเอก]
อวี๋กานกานจะหัวเราะก็ไม่ได้จะร้องไห้ก็ไม่ออก มองเฮ่าเฮ่าน้อยถาม “ทำไมถึงเรียกพี่ว่าพี่ปลาเค็มล่ะ”
เฮ่าเฮ่าน้อยตอบอย่างใสซื่อบริสุทธิ์ “เพราะว่าปลาเค็มอร่อย แล้วพี่สาวก็สวย รวมเป็นพี่สาวปลาเค็มที่ทั้งอร่อยทั้งสวย”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อวี๋กานกานและซูจือจิ้งก็หัวเราะออกมา
ซูจือจิ้งดันเมนูมาตรงด้านหน้าของอวี๋กานกาน “เธออยากกินอะไร ไม่ต้องเกรงใจพี่ซูของเธอ”
“พี่ซู หนูไม่ได้เกรงใจนะคะ พี่เองก็อย่าเกรงใจหนูเลย เพราะฉะนั้นมือนี้ให้หนูเลี้ยงเถอะค่ะ” อวี๋กานกานถือเมนู พูดไปยิ้มไป
“มือนี้ยังไงก็ไม่ได้ เพราะพี่เป็นคนชวนเธอมาและพี่ก็ไม่ได้ชวนเธอมากินข้าวเพียงอย่างเดียวด้วย พี่อยากให้เธอช่วยตรวจดูอาการให้หน่อย”
อวี๋กานกานรีบถาม “พี่ซู ช่วงนี้พี่ไม่สบายตรงไหนเหรอคะ หนูตรวจชีพจรให้ดีกว่า”
ซูจือจิ้งส่ายหน้า “ไม่ใช่พี่หรอก เป็นเด็กผู้หญิงที่พี่รู้จักคนหนึ่งน่ะ จะเรียกว่าเป็นน้องสาวพี่อีกคนก็ได้ อายุไม่ต่างจากเธอมาก เขาป่วยมาหลายเดือนแล้ว เชิญแพทย์ที่มีชื่อเสียงมาแล้วหลายคน แต่ทุกคนก็ล้วนอับจนปัญญา พี่รู้สึกว่าวิชาแพทย์เธอไม่ได้ด้อยไปกว่าแพทย์ที่มีชื่อเสียงเหล่านั้น คิดว่าบางทีเธออาจมีวิธี”
อวี๋กานกานตอบตกลงในทันที “ไม่มีปัญหาค่ะ หนูจะพยายามอย่างสุดความสามารถ เธอว่างเมื่อไรให้มาหาหนูที่คลินิกได้เลยค่ะ”
ซูจือจิ้งพูดอย่างกระอักกระอ่วน “ตั้งแต่ที่เขาป่วย นิสัยก็แปลกไป ไม่อยากพบผู้คนไม่อยากหาหมอ ฉะนั้นอาจจะต้องให้เธอไป...”
อวี๋กานกานรับปากอย่างรวดเร็ว “ได้อยู่แล้วค่ะ ไม่มีปัญหา บ่ายนี้หนูมีเวลา”
ซูจือจิ้งพูดอย่างซาบซึ้งใจ “งั้นก็ดีเลย เดี๋ยวพี่โทรศัพท์หาพวกเขาให้คนมารอรับเธอที่หน้าประตู รอพี่ไปส่งเฮ่าเฮ่าที่โรงเรียนอนุบาลเสร็จแล้วจะตามเธอไป”
“ได้ค่ะ”
“พวกเราสั่งอาหารกันดีกว่า เธอชอบกินอะไรล่ะ” ซูจือจิ้งกวักมือเรียกบริกรให้มารับออร์เดอร์
“หนูอะไรก็ได้ค่ะ...”
เฮ่าเฮ่าน้อยที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นมา “ผมชอบกินปีกไก่...”
อวี๋กานกานและซูจือจิ้งหันไปมองเฮ่าเฮ่าน้อย จากนั้นสบตาและยิ้มให้กัน
พวกเขารับประทานมื้อเที่ยงกันอย่างมีความสุข
ซูจือจิ้งมีคำถามที่ติดค้างอยู่ในใจ ลังเลอยู่นาน สุดท้ายจึงตัดสินใจถาม “กานกาน ผู้ชายในบ้านที่พี่เห็นวันนั้นเป็นคนไข้ของเธอเหรอ”
อวี๋กานกานส่ายศีรษะ “ไม่ใช่ค่ะ”
ซูจือจิ้ง “…”
หรือว่าจะเป็นแบบที่เฮ่าเฮ่าพูดจริงๆ ฟังจือหันอาศัยอยู่ในบ้านของอวี๋กานกาน แต่ดูเหมือนว่าอวี๋กานกานจะไม่รู้ถึงฐานะที่แท้จริงของฟังจือหัน สองคนนี้มีความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่
อวี๋กานกานมองซูจือจิ้งด้วยความสงสัย ทำไมจู่ๆ ถึงถามถึงฟังจือหัน เธอครุ่นคิดไปมาก่อนย้อนถามกลับไป “พี่ซู พี่รู้จักฟังจือหันเหรอคะ”
ซูจือจิ้งยิ้มพลางส่ายศีรษะ
เคยเห็น
แต่ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว