ลวงล่อคุณชายให้เผลอใจ: Chapter 022 ตอนที่ 22

บทที่ 22 ไล่ออกจากสถานศึกษาฉิน

ฉู่อวี๋มองสายตาตั้งใจและหวาดระแวงของคนพวกนั้น ก็เย้ยหยันเสียงเบา “นั่นสิ ข้าก็อยากรู้ว่าทำไม ที่พักที่ท่านชังลู่เตรียมให้ข้ากับหลานชายของข้าทำให้คนไม่พอใจนัก พวกข้าเพิ่งมาวันแรกก็มีคนเอาอ่างน้ำมาต้อนรับเสียแล้ว”

นางเป็นผู้รักษาความยุติธรรมมาหลายปี ไปไต่สวนที่ศาลไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง ย่อมรู้ว่าควรพูดอย่างไรให้เปิดเผยความจริงอย่างได้ใจความและเข้าประเด็น

เป็นไปอย่างที่คิด เมื่อนางพูดเช่นนี้ เหล่านักเรียนครึ่งหนึ่งเผยแววตาเข้าใจแจ่มแจ้ง ก่อนมองไปยังห้องที่อยู่ด้านหลังนาง ก่อนหันกลับมามองต้าหยวนและสาวน้อยผู้นั้นอย่างแปลกประหลาด

ดวงตาเมล็ดซิ่งของสาวน้อยผู้สง่างามประกายวาบเล็กน้อย ก่อนถอยห่างต้าหยวนอย่างเงียบเชียบ

สีหน้าของต้าหยวนคับแค้นใจ นึกเกลียดฉู่อวี๋ ตะโกนด่าลอดไรฟัน “คนชั่วช้า เจ้าก็ไม่ดูว่าตัวเองเป็นคนอย่างไร หยาบคาย ประพันธ์กลอนวาดภาพก็ไม่เป็น ดูท่าคงไม่แตกฉานศิลปะหกแขนงด้วย แล้วคู่ควรมาพักที่หอพักของเทพธิดาอวิ๋นชิงผู้เป็นอันดับหนึ่งของที่นี่ได้อย่างไร”

“เทพธิดาอวิ๋นชิงคือใคร เกี่ยวอันใดกับข้าด้วย ส่วนข้าคู่ควรจะพักหรือไม่เกี่ยวอันใดกับเจ้า” ฉู่อวี๋ดีดนิ้วอย่างไม่ใส่ใจ

เฮ้อ นางล่ะเกลียดเวลาคนอื่นด่านางว่า ‘คนชั่วช้า’ นัก เพราะได้ยินแล้วนางอดทำตัวเป็นคน ‘ชั่ว’ ไม่ไหว ‘ชั่ว’ จนอีกฝ่ายกระอักเลือด!

ต้าหยวนคับข้องใจ หน้าดำหน้าแดง อ้ำอึ้งอยู่นานกลับพูดไม่ออก

กลับเป็นสาวน้อยคนนั้นที่จู่ๆ ก็คำนับนางก่อนเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน “ข้าคือลู่อวิ๋นชิงจากตระกูลลู่แห่งชิงเหอ เทพธิดาอวิ๋นชิงเป็นคำเรียกขบขันที่เพื่อนเรียกก็เท่านั้น ดูแล้วแม่นางผู้นี้น่าจะเป็นเพื่อนร่วมเรียนคนใหม่ของพวกเรา อวิ๋นชิงต้องขออภัยแม่นางด้วย ส่วนเรือนจื่ออวิ๋นจวีนี้ เมื่อปีก่อนข้าชนะการทดสอบจึงได้รับเป็นรางวัล อวิ๋นชิงมักเชิญชวนเพื่อนๆ มาชมทิวทัศน์อ่านโคลงกลอนและชมภาพ ในเมื่อวันนี้เครือญาติของตระกูลฉินต้องการใช้ก็นับเป็นเหตุผลที่ดี”

นางพูดเช่นนี้ช่างอ่อนโยนสง่างามและเข้าใจผู้อื่น เสียงใสราวกับอัญมณีตกในถ้วย ดั่งเสียงนกขมิ้นอ่อนหวาน อ่อนหวานชวนหลงใหล ราวกับลมสะอาดพัดผ่านหูทะลุถึงหัวใจ คนอารมณ์ร้อนทั่วไปได้ยินก็ต้องสงบลง

ฉู่อวี๋พอเข้าใจแล้วเหตุใดนางถึงได้ฉายาว่าเทพธิดาอวิ๋นชิง...เสียงของลู่อวิ๋นชิงนับว่าเป็นของดีนัก น่าเสียดายที่มีฉินเซิงผู้สูงส่งเหนือมนุษย์ไปแล้ว เช่นนั้นอันดับล่างคงเป็นน้ำเสียงดั่งอัญมณีอ่อนหวานยั่วเย้าจนผู้คนขาอ่อนของคนที่อยู่ตรงหน้า ตอนนี้นางคิดว่าน้ำเสียงของลู่อวิ๋นชิงก็นับว่าเสนาะหูไม่น้อยเลย

ลู่อวิ๋นชิงนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนมองฉู่อวี๋ คิ้วโค้งแสดงความห่วงใย “แต่มีเพื่อนร่วมเรียนเกิดความอคติใช้เหตุนี้ทำให้ลำบากใจ แม่นางกับหลานชายผู้สูงศักดิ์บาดเจ็บหรือไม่”

ทว่าฉู่อวี๋ไม่ตอบนาง กลับลูบคางแล้วยิ้มเอ่ย “ไม่เลว ไม่เลว แม่นางเทพธิดาพูดจาฉลาดหลักแหลม ไม่เป็นคนเลวฟ้องร้องเพื่อเอาประโยชน์ ช่างสิ้นเปลืองความสามารถจริงๆ”

ลู่อวิ๋นชิงผู้นี้อยากจะบอกว่าเรือนจื่ออวิ๋นจวีเป็นที่พักของคนมีความสามารถเท่านั้น เดิมทีมันเป็นของนาง วันนี้กลับถูกฉู่อวี๋ ‘เครือญาติของตระกูลฉิน’ บังคับครอบครอง ดังนั้นเพื่อนร่วมเรียนรู้สึกอยุติธรรมเลยมาหาเรื่อง ซึ่งนับเป็นเรื่องที่สมควรโดน ไม่เกี่ยวอะไรกับนางลู่อวิ๋นชิงแม้แต่น้อย?

ตอนนางอาศัยที่เรือนเฉียนคุณก็เก็บความโกรธมาไม่น้อย มาที่นี่ก็ตั้งใจจะหาโอกาสหนี ยิ่งไม่มีความอดทนไปรับมือกับพวกคุณหนูคุณชายเรียบร้อยพวกนี้ การพูดกระแนะกระแหนไม่เกรงใจทำให้นักเรียนในสถานศึกษาแห่งนี้ที่คุยโวว่าเรียบร้อยมากปัญญาต่างอึ้งกันไปหมด

ลู่อวิ๋นชิงผู้จัดการได้ราบรื่นเสมอมา ใครๆ ต่างแย่งชิง จะเคยคิดทำร้ายฉู่อวี๋ในวันนี้ได้อย่างไร

รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้านางแข็งค้างชั่วขณะ แต่นาทีต่อมานางก็หลุบขนตางอนยาวกับดวงตาเมล็ดซิ่งอย่างจนใจ “แม่นางเข้าใจอวิ๋นชิงผิดแล้วเจ้าค่ะ”

“คนเลว! คนเลว!...ฟ้องร้องก่อน!” ต้าหยวนโมโห ใครจะยอมเห็นคนที่ตัวเองรักถูกกระแนะกระแหนได้ จึงทนเจ็บพลางเอ่ยเสียงแหลม “เจ้าเป็นคนทำร้ายคนอื่นชัดๆ”

เอ้อร์หยวน ต้าหยวนสองคนที่สมองสั่งการให้ตอบข้อความอย่างเดียวเพิ่งฟื้นคืนสติ ก็ไม่สนใจบาดแผลบนร่างกาย ตะโกนตามเป็นระลอก “เจ้าตีคน ตีคน!”

เมื่อเหล่านักเรียนโรงเรียนฉินได้ยินคำว่า ‘ตีคน’ สองคำนี้ ก็หันหน้ามองกันอย่างประหลาด ก่อนซุบซิบเสียงเบา

ลู่อวิ๋นชิงเชิดดวงตาเมล็ดซิ่งขึ้น มองฉู่อวี๋ด้วยความอ่อนโยน “ยังไม่ต้องพูดเรื่องอื่น พูดถึงแค่บาดแผลของคุณชายต้าหยวนก็พอ แม่นางเป็นคนทำใช่หรือไม่”

ตอนฉู่อวี๋ถีบคนก็มีคนเห็นแล้ว สาวน้อยเสียงแหลมลุกขึ้นพลางชี้ไปที่ฉู่อวี๋ หน้าตาเต็มไปด้วยความโกรธเคือง “นางนั่นแหละ ข้าเห็นนางถีบเอ้อร์หยวน!”

ฉู่อวี๋รู้สึกว่าการถามเช่นนี้มันชอบมาพากล ทว่านางไม่คิดยอมรับ นางเพียงมองลู่อวิ๋นชิงก่อนขมวดคิ้ว “ทำไมหรือ กฎของโรงเรียนฉินอนุญาตให้คนอื่นตีข้าได้ แต่ข้าตีกลับไม่ได้อย่างนั้นหรือ”

ลู่อวิ๋นชิงมองตาสาวน้อยเสียงแหลมที่ชี้พยานไปที่ฉู่อวี๋ เอ่ยเสียงนิ่ง “ตงซา เจ้าเห็นพวกต้าหยวนลงมือก่อนหรือไม่”

สาวน้อยที่ชื่อตงซาถลึงตามองฉู่อวี๋อย่างโหดเหี้ยมก่อนตอบ “ไม่เลยเจ้าค่ะ”

คำตอบนี้ฉู่อวี๋พอเดาออกอยู่แล้ว นางเบ้ปากอย่างเย้ยหยันและไม่เอ่ยสิ่งใด นางแค่รอดูว่าเทพธิดาอวิ๋นชิงจะทำอะไรกันแน่

“แล้วเป็นอย่างไร”

“แม่นางผู้มาใหม่คนนี้คงไม่รู้ความ” ลู่อวิ๋นชิงถอนหายใจ ทำท่าทางราวกับรู้สึกเสียดาย “ที่นี่การกระทำวู่วามนั้นเทียบเท่ากับการคดโกงนั่นคือความผิดสองข้อต้องถูกไล่ออกจากสถานะการเป็นนักเรียน”

พูดจบ จู่ๆ นางก็หันหน้าไปโค้งคำนับน้อยๆ ให้อาจารย์ชังลู่ที่มาอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เอ่ยอย่างทอดถอนใจ “อาจารย์ดูแลโรงเรียนด้วยความเข้มงวดและยุติธรรมเสมอมา แรกเริ่มแม้แต่ท่านอ๋องน้อยแห่งจวนฉินอ๋องที่ลงมือลงไม้ยังโดนไล่ออกจากโรงเรียนฉิน คงไม่อาจเข้าข้างอย่างไร้คุณธรรมเพียงเพราะคุณหนูท่านนี้คือญาติของตระกูลฉินหรอกนะเจ้าคะ”

นับวันนักเรียนในสถานศึกษายิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงซุบซิบนินทาค่อยๆ ดังขึ้น มองฉู่อวี๋อย่างมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น

ทว่าฉู่อวู๋กลับเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าอวิ๋นชิงผู้นี้คงประมาณการไว้ว่าแรกเริ่มจะยุยงผู้ติดตามให้มาหาเรื่องนาง เพื่อต้องการบีบให้นางคืนเรือนจื่ออวิ๋นจวี หากนางรู้เท่าทันตั้งแต่แรก บางทีอาจจบไปแล้ว

ตอนนี้ต้าหยวนรังแกคนไม่สำเร็จ กลับกันยังถูกนางอัดเสียเกือบตาย อัจฉริยะหญิงอันดับหนึ่งของโรงเรียนฉินผู้นี้เลยถือโอกาสไล่นางออกจากโรงเรียนฉิน แค่ยืนยันว่านางเป็นนักโทษที่ ‘ต่อสู้อย่างวู่วาม’ ‘ลงมือทำร้ายคน’ ก็สามารถบีบสถานศึกษาและอาจารย์ชังลู่ให้ไล่นางออกได้

ฉู่อวี่เลิกคิ้ว เทพธิดาอวิ๋นชิงผู้นี้น้ำเสียงราวกับเทพเซียน ทว่าลงมือได้โหดเหี้ยมนัก

หากนางเป็นเพียงคุณหนูในห้องหอทั่วไป อย่างมากก็โดนโทษใหญ่ขนาดนี้ไล่ออกจากโรงเรียนฉิน ชื่อเสียงย่อมเสียหายทันที เกรงว่าจะหาบ้านคู่ครองที่ดีคงไม่ได้

น่าเสียดาย หึๆ...