ลวงล่อคุณชายให้เผลอใจ: Chapter 023 ตอนที่ 23

บทที่ 23

ฉู่อวี๋มองอาจารย์ชังลู่ราวกับกำลังยิ้มเยาะ

ตอนนี้อาจารย์ชังลู่อยู่ต่อหน้าลูกศิษย์มากมาย หากไม่ทำโทษนางก็จะถูกหาว่าลำเอียงไม่ยุติธรรม เกรงว่าภาพลักษณ์ดุจภูเขาในใจนักเรียนคงพังลง แต่หากลงโทษ...

นางนึกถึงฉินเซิงที่อยู่ด้านหลังตนเอง อดแปลกใจไม่ได้ ไม่รู้ว่าอาจารย์ฉินคิดจะจัดการประมุขของตนกับนางอย่างไร?

อาจารย์ชังลู่มองผ่านฉู่อวี๋ไปอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็หยุดที่ฉินเซิง ก่อนหันไปสบกับสายตาคาดหวังของทุกคน เอ่ยเสียงเรียบ “ใกล้จะเริ่มคาบแล้ว พวกเจ้าไม่คิดจะไปกินอาหารกลางวันกันหน่อยหรือ”

อาจารย์กำลังให้พวกเขาไปกินข้าว หรือว่ากำลัง...ปกป้องฉู่อวี๋?

คำพูดของอาจารย์ทำให้นักเรียนทุกคนนิ่งชะงัก อวิ๋นชิงไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง

อาจารย์ชังลู่คือนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ของแคว้น แม้แต่ราชโองการของฮ่องเต้เขายังไม่กล้าไป ทว่ากลับมาดูแลสถานศึกษาตระกูลฉิน ถึงแม้ไม่อาจพูดได้ว่าเขาชั่วร้าย ทว่าเขาก็เป็นคนยุติธรรมและไม่เห็นแก่ตัว ทั้งยังมีความหยิ่งทระนงของปัญญาชน

นักเรียนสถานศึกษาตระกูลฉินต่างร่ำรวย อาจารย์ชังลู่ก็ไม่เคยรับเงินจากผู้ใด เมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดลู่อวิ๋นชิงถึงกล้าฟ้องร้องอาจารย์ชังลู่ต่อหน้านักเรียนมากมาย

นักเรียนหญิงที่ล้อมชมอยู่คนหนึ่ง จู่ๆ ก็เอ่ยเสียงหยัน “คนบางคนไม่รู้ความ ลืมไปว่าสถานศึกษาใช้แซ่อะไร แรกเริ่มก่อตั้งเพื่อการใด”

เสียงของนางนั้นไม่ดังแต่ก็ไม่เบา มากพอให้นักเรียนทุกคนเข้าใจ ทุกคนต่างสีหน้าแตกต่างกัน

ถูกต้อง สถานศึกษาแห่งนี้ชื่อเสียงโด่งดังเกินไป มีใครจำได้บ้างว่าแรกเริ่มที่นี่เป็นสถานศึกษาของตระกูลฉิน ที่สร้างเพื่อให้คนในตระกูลฉินเข้ามาศึกษาเล่าเรียน

เมื่อเห็นสีหน้าของนักเรียนแปลกไป ในใจของฉู่อวี๋ก็มีแผนการอื่น นางมองลู่อวิ๋นชิงพลางยิ้มเย็น “ถูกต้อง นี่คือสถานศึกษาของตระกูลฉิน คือสถานศึกษาประจำตระกูลของตระกูลฉิน ญาติพี่น้องตระกูลฉินมีชื่อเสียงมีลำดับความสำคัญ วันนี้ข้าจะทิ้งคำพูดไว้ที่นี่ก็แล้วกัน ข้าอยากพักที่ไหนก็จะพักที่นั่น ไม่ใช่นักโทษที่ฆ่าคนหรือวางเพลิงมาเจอขุนนางเสียหน่อย คนที่ต้องออกจากสถานศึกษาตระกูลฉินคนแรกต้องไม่ใช่ข้าฉู่อวี๋”

คำพูดนี้ของนางโอหังอยู่ไม่เบา เต็มไปด้วยความยั่วยุจนทำให้ทุกคนหน้าเปลี่ยนสี อาจารย์ชังลู่ก็เคร่งขรึมลง

ที่เรียกว่าพูดจาขึงขัง ในโลกของปัญญาชน คนชนชั้นสูงเคยทำแค่เพียงรู้สึก ทำได้แค่พูดไม่ได้ วันนี้ฉู่อวี๋พูดทุกสิ่งราวกับอันธพาลในตลาดสด ทำเอาผู้ดีได้รับการศึกษาใบ้กินไปหมด

“อัจฉริยะหญิงอันดับหนึ่ง เจ้ายังอยากผายลมอะไรอีกไหม” ฉู่อวี๋มองลู่อวิ๋นชิงราวกับยิ้มก็ไม่เชิง ไม่สนใจว่าคำพูดตนเองจะหยาบคายจนทำให้สายตาทุกคนที่มองนางเต็มไปด้วยความดูถูก

ลู่อวิ๋นชิงกัดปากจนสั่นระริก สีหน้าเขียวคล้ำ ทว่าไม่พูดอะไร

ฉู่อวี๋เลิกคิ้ว “ดีมาก นับว่าเจ้าไม่โง่”

เมื่อพูดจบนางก็ไม่เอ่ยสิ่งใดต่อ หันไปจับมือฉินเซิงพากลับห้องไป

เหลือเพียงกลุ่มคนที่มองหน้ากันต่างคิดกันไปต่างๆ นานา

คนที่ทำตัวโอหังในที่แห่งนี้ใช่ว่าจะไม่มี ส่วนใหญ่เป็นแบบลูกผู้ดี แต่โอหังหยาบคายเหมือนจอมอันธพาลข้างถนนเช่นนี้...ฉู่อวี๋เป็นคนแรก

ลู่อวิ๋นชิงหลับตา รู้สักเพียงว่าสายตาทุกคนต่างจับจ้องที่ตัวนาง นางยกยิ้มเย็นชาเบาๆ

ฉู่อวี๋งั้นหรือ

ก็ดี

…

เมื่อฉู่อวี๋เข้าห้องก็ไปหยิบนมจากห้องข้างๆ มาให้ฉินเซิง

ฉินเซิงมองนางเงียบๆ พยักหน้าอย่างสง่างาม ทว่าไม่พูดอะไรก็หันหลังจากไปโดยไม่บอกกล่าว

พอฉินเซิงไปแล้ว ฉู่อวี๋รีบวิ่งไปตรงหน้าต่างด้านหลังที่ยกสูงก่อนตะโกนเรียก “จินเย่า ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

จากนั้นไม่นาน จินเย่าก็ปรากฎตัวนอกหน้าต่างห้องราวกับภูติผีปีศาจ ดาบยาวจ่อคอนางอย่างไม่เกรงใจ ดวงตาดอกท้อเย็นเยียบอย่างอดรนทนไม่ไหว “เจ้าอยากตายหรือไง”

ฉู่อวี๋มองเขาก่อนยิ้มเย็น “เตรียมให้ข้าพักเรือนจื่ออวิ๋นจวีเป็นความคิดของสำนักเย่าสินะ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าสำนักเย่าคิดแผนชั่วร้ายอะไรอยู่”

ไม่ว่าจะไปไหนก็ไม่ลืมคิดบัญชีนางจริงๆ

“เจ้าไม่อยากพักก็ไสหัวออกไปสิ” จินเย่ามองนางเย็นชา

ฉู่อวี๋หัวเราะเสียงเย็น “ไสหัวออกไปหรือ เจ้าทำได้หรือ สำนักเย่าไม่ได้อยากให้ข้าหัวเดียวกระเทียมลีบ สร้างศัตรูนับไม่ถ้วน หนีออกไปจากสถานศึกษาตระกูลฉินไม่ได้ไม่ใช่หรือ เมื่อครู่ข้าทำได้ไม่เลวใช่ไม่เล่า เป็นอย่างที่พวกเจ้าคาดหวังเลยใช่ไหม”

นัยน์ตาดอกท้อทอแสงเย็นเคร่งขรึมกลับไม่พูดสิ่งใด

ทว่านางไม่สนใจว่าเขาจะตอบคำถามตอนหรือไม่ ก่อนเอ่ยอย่างรำคาญ “แต่ว่าครั้งหน้า หากให้ข้าเห็นว่าพวกเจ้าสำนักเย่าสร้างกลอุบายอะไรอีก ก็อย่าหา...ว่าข้าไม่เกรงใจ”

“ไม่เกรงใจงั้นหรือ” จินเย่ายิ้มเหยียด “อย่างเจ้าจะทำอันใดได้ สำนักเย่าทำตามสัญญาส่งเจ้าออกเรือนเฉียนคุนก็จริง ทว่าไม่ได้รับประกันว่าจะให้เจ้าใช้ชีวิตสุขสบายหรอกนะ อิงจากนิสัยน่ารังเกียจอย่างเจ้า เกรงว่าอยู่ที่ไหนก็รังแต่จะสร้างศัตรูนับไม่ถ้วน คงเจอแต่จุดจบที่ผู้คนต่างโห่ร้องไล่ตบตี”

“เหอะ นิสัยข้าเป็นอย่างไรคงไม่ลำบากหัวหน้าจินมาเป็นห่วงหรอก” ปลายนิ้วนุ่มของฉู่อวี๋วางบนดาบอย่างรีบร้อนก่อนค่อยๆ ออกแรง

“อย่างที่เจ้าพูด สำนักเย่าไม่รับประกันว่าคืนวันในสถานศึกษาตระกูลฉินของข้านั้นจะสะดวกสบาย ข้าก็เห็นด้วยว่าเมื่อตัวข้าปลอดภัยเมื่อใด จะนำป้ายคำสั่งอีกชิ้นส่งคืนสำนักเย่า และจะไม่พูดส่งเดชตามใจตัวเองกับคุณชายสาม แต่ข้าก็ไม่รับประกันว่าจะไม่ทำอะไรฉินเซิงเช่นกัน”

อยากเล่นเกมอักษรใช่ไหม ผู้ผดุงความยุติธรรมอย่างนางที่คบหากับผู้ร้าย นักโทษเหลี่ยมจัดอยู่บ่อยครั้งย่อมชำนาญกว่าพวกเขามากนัก