ลวงล่อคุณชายให้เผลอใจ: Chapter 024 ตอนที่ 24

บทที่ 24 ความเลื่อมใส(ศรัทธา)ของจินเย่า

“เจ้าจะทำอะไรนายท่านได้” ถึงแม้สายตาของจินเย่าจะเต็มไปด้วยความดูถูก ทว่าในใจเขากลับไม่แน่ใจ...เพราะถึงอย่างไรฉู่อวี๋ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วนางมีอิทธิพลกับนายท่านที่สมองยังไม่ได้สติมากแค่ไหน

ฉู่อวี๋เย้ยหยัน เชิดดวงตากลมโตใสแจ๋วที่แยกแยะผิดถูกมองเขา ยกยิ้มมุมปากอย่างประหลาด ยิ้มเสียจนจินเย่ารู้สึกแย่ไปทั้งตัว

“อย่างเช่น หากเจ้ายังเอาดาบพาดคอข้าตามใจตัวเองเช่นนี้ ข้าก็จะให้คุณชายสามถอดเสื้อผ้าไปวิ่งรอบสถานศึกษาตระกูลฉินสักสามรอบเป็นอย่างไร ตอนนี้คุณชายสามเป็นแค่ ‘เด็กน้อย’ ออกกำลังกายเสียหน่อยคงจะดี บางทีข้าอาจอยู่รอดไม่ถึงตอนที่คุณชายสามได้สติ แต่ว่าพอคุณชายสามได้สติขึ้นมา จะสังหารคนไม่ได้เรื่องปกป้องเจ้านายไม่ได้อย่างเจ้าอย่างไรดีนะ”

“คนชั่วช้า เจ้า...กล้าหรือ!” จินเย่าชะงัก พลันหน้าตาเขียวคล้ำ ตวาดขู่เสียงต่ำ

“ใช่ ข้ามันคนชั่วช้า แล้วเจ้าว่าคนชั่วช้าอย่างข้ากล้าหรือไม่ หืม?” ฉู่อวี๋เลิกคิ้ว ยิ้มเชื้อเชิญชวนสยดสยองให้เขา

เห็นสีหน้าเย้ยหยันของฉู่อวี๋...ด้วยท่าทาง ‘เจ้าก็ฆ่าข้าสิ ฆ่าข้าเลย’ จินเย่าโกรธจนตัวสั่น เดิมทีนึกว่าความจองหองเยือกเย็นของนางจะถูกเขาไล่จนขวัญหนีดีฝ่าเข้ากลีบเมฆไปนานแล้ว มือที่ถือดาบเกร็งจนเส้นเลือดปูด ข้อต่อกระดูกสีขาว ทว่าก็ไม่กล้าปาดคอขาวนุ่มของนาง เกรงว่าหากปลายนิ้วนางมีบาดแผลแล้วฉินเซิงจะรู้เข้า ดังนั้นดาบคมหนักของเขาค่อยๆ ถูกนิ้วนางดันออก

จินเย่ารู้สึกอัปยศจนอยากสับสาวน้อยตรงหน้าให้ละเอียดแล้วเอาไปเผาทิ้งซะ

“นี่พวกเจ้า...” น้ำเสียงอบอุ่นสง่างามปนสับสนดังขึ้นด้านหลังทั้งสองคน

ที่แท้เป็นฉินเซิงที่ยกจานขนมองุ่นนมหอมกรุ่นกับนมร้อนๆ เข้ามา

จินเย่าตัวแข็งทื่อ จู่ๆ เสียงเตือนของท่านป้าจินในวันนั้นก็ดังขึ้น “อย่าทำร้ายฉู่อวี๋ต่อหน้านายท่านเด็ดขาด นั่นคือการรนหาที่ตาย!”

เขาเอ่ยตะกุกตะกัก “ข้าน้อย ข้าน้อยกำลังให้คุณหนูใหญ่ดู...ดาบของข้า”

ฉู่อวี๋เลิกคิ้ว สีหน้าเยาะเย้ยทว่าไม่พูดสิ่งใด

จินเย่ารู้สึกถึงเพียงสายตาที่ค่อยๆ เย็นยะเยือกขึ้นเรื่อยๆ ของฉินเซิง เขากัดปากพลางใช้ทักษะลับเอ่ยกับฉู่อวี๋ลอดไรฟัน “ดี ข้ารับปากเจ้าในนามของหัวหน้าองครักษ์สำนักเย่า ว่าจะไม่เล่นกลอุบายกับเจ้าที่โรงเรียนฉินอีกต่อไป”

เมื่อครู่ฉู่อวี๋ยิ้มอ่อน ปลายนิ้ว “เสี่ยวเซียนเซียน จินเย่าตั้งใจมอบดาบของเขาให้ข้าด้วย” ปลายนิ้วลูบดาบที่ส่องประกายเย็นเยียบดุจหิมะของเขาเล่น ก่อนหันไปยิ้มร่าให้ฉินเซิง “เสี่ยวเซียนเซียน จินเย่าตั้งใจจะยกดาบให้ข้า”

“มันสร้างจากเหล็กขาวแห่งทะเลน้ำแข็งพันปี เมื่อปีก่อนข้ามอบให้เขาเป็นของขวัญตอนออกจากเขา เขาชอบมันมาก เหตุใดเขาต้องมอบให้ท่านอาด้วย...” ฉินเซิงครุ่นคิด คลับคล้ายคลับคลาว่าอยู่ในความทรงจำ

“ท่านไม่ได้มอบให้ข้าในปีก่อน แต่เป็นสิบกว่าปีก่อนต่างหากขอรับ ปีนี้ข้าน้อยอายุยี่สิบหกแล้ว ข้าน้อยรักมันมาก ไม่ได้...” จินเย่าไม่รู้ว่านางคิดจะทำอะไร เลยได้แต่จดจ้องฉู่อวี๋อย่างระมัดระวัง พลางพูดแก้ต่าง

ทว่าฉู่อวี๋กลับยิ้มยินดีก่อนเสริมประโยคครึ่งหลังให้เขา พลางจับแขนของจินเย่าแล้วเอ่ยด้วยความสนิทสนม “กล่าวกันว่ากระบี่ล้ำค่ามอบให้คนงาม นั่นเพราะจินเย่าเลื่อมใสและศรัทธาในตัวข้าตั้งแต่แรกเห็น ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรก็จะเอากระบี่ล้ำค่าที่เขารักมากมอบให้ข้าอย่างไรล่ะ”

ฉินเซิงตะลึง เหมือนไม่เข้าใจความหมาย “หืม?”

ส่วนจินเย่าตัวแข็งค้างเป็นหิน เงียบเป็นเป่าสาก “...”

ก่อนหน้านี้ยังถลึงตาใส่กันแล้วยังด่าว่า ‘เจ้าหมาเน่า’ ‘คนชั่วช้า’ ราวกับเป็นศัตรูคู่อาฆาต แล้วเหตุใดถึงกล้าพ่นคำเช่นนี้ออกมาได้

เหตุใดบนโลกนี้ถึงมีคนหน้าหนาไร้ยางอายจนเสียสติเช่นนี้ได้?

ฉู่อวี๋ยกมือปิดปากตัวเองพลางหัวเราะคิกคัก สบสายตาชวนหลงใหลมองจินเย่า ที่มีทั้งความโหดเหี้ยมปนสยดสยองผสมปนเป “เสี่ยวเซียนเซียน ไม่แน่ว่าต่อไปเจ้าอาจได้เรียกจินเย่าว่า ‘พ่อเลี้ยง’ อ้อ ไม่สิ ‘ท่านอาเขย’ ต่างหากล่ะ”

ก่อนอื่นจินเย่าขนลุกซู่เพราะรอยยิ้มนั้น จนได้ยินประโยคสุดท้าย ใบหน้าหล่อเหล่าก็เขียวคล้ำจนแทบหมดสติในทันใด

ฉินเซิงได้ฟังพลันมองจินเย่าอย่างครุ่นคิด “จินเย่า เจ้าอยากเป็นพ่อเลี้ยงหรือท่านอาเขยของข้างั้นหรือ”

ท่านอาเขยคือสิ่งใด

คือสามีของท่านอาอย่างนั้นหรือ

ไรผมของเขายาวมากจนทำให้จินเย่ามองเห็นสีหน้าของเขาได้ไม่ชัด ทว่าแค่ฉินเซิงวางจานลงบนพื้น เดินมาหาเขากับฉู่อวี๋อย่างเชื่องช้าก็มากพอให้จินเย่าตัวแข็งทื่อขนศีรษะตั้ง

“นาย...นายท่าน...ข้าน้อย...เปล่า”

ฉู่อวี๋ไม่ให้โอกาสเขาสลัดหลุด ก่อนใช้สามนิ้วหยิกบนแขนจินเย่า ยิ้มขื่นพลางถอนหายใจ “เฮ้อ ถ้าหากข้ากับจินเย่าแต่งงานกัน ก็คงไม่มีเวลาดูแลเสี่ยวเซียนเซียนแล้วล่ะ”

“ฉู่อวี๋ เจ้าหุบปาก!” ได้ยินคำพูดเหลวไหลของฉู่อวี๋ จินเย่ารู้สึกได้ว่าลมปราณบนตัวฉินเซิงเย็นลงในพริบตา ก่อนตวาดอย่างร้อนใจและโกรธเคือง

เขาเพิ่งรู้ทีหลังว่าฉู่อวี๋คล้องแขนเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้อย่างหน้าไม่อายแล้วหยิกเขาอย่างแรง เป็นเพราะอยู่ต่อหน้านายท่าน เขาถึงใช้กำลังภายในขับไล่นางไม่ได้

“ถ้าท่านอาแต่งงาน ก็ไม่มีเวลาดูแลเซิงเอ๋อร์แล้วหรือ?” ฉินเซิงเอ่ยขึ้นเงียบๆ ผมยาวสลวยบดบังใบหน้า ทำให้ใบหน้าที่เคย ‘เรียบง่าย’ ของเขาเคร่งเครียด กลิ่นอาย ‘สบายๆ ไม่สนสิ่งใด’ เปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นจนประหลาด อุณหภูมิในห้องลดลง หรือจะพูดว่า...ไอสังหารค่อยๆ แผ่กระจาย

คราวนี้แม้แต่ฉู่อวี๋ยังรู้สึกไม่ชอบมาพากล เป็นภาพลวงตาของนางเองหรือ สายตาของฉินเซิงราวกับจับจ้องอยู่ตรงแขนนางที่คล้องแขนจินเย่าไว้ สายตาเยือกเย็นจนรู้สึกได้ว่าเป็นของจริง กำลังทิ่มแทงอยู่

ทันใดนั้นนางก็คิดได้ เอื้อก...เหมือนนางจะแกล้งจินเย่าจนเกินควรไปสินะ

ฉินเซิงที่สมองมีปัญหา คงใช้คำว่า ‘เชื่อฟัง’ นางในทุกเรื่องมาอธิบายได้ ยกเว้น...เรื่องนางจะ ‘จากไป’

“เปล่าหรอก แต่ว่านะเสี่ยวเซียนเซียน เจ้าก็รู้ว่าเวลาสตรีแต่งงานแล้ว...เอ่อ...ก็ต้องอยู่กับสามีตัวเองให้มาก...ส่วนลูกของสามีเก่านั้น...ถุยๆ...” ฉู่อวี๋หยิกจินเย่าอย่างแรง ก่อนจะยิ้มมองฉินเซิง

ทว่าการกระทำนี้ ในสายตาของฉินเซิงทั้งคนดูช่าง...สนิทสนมกันมาก

“เจ้าแซ่ฉู่ เจ้าอยากให้เราสองคนตายหรือยังไง ยังไม่รีบปล่อยมืออีก” จินเย่าเกือบตกใจตายเพราะนาง รีบเอ่ยลอดไรฟัน

ยายสตรีน่าตายผู้นี้ เวลานี้ยังไม่ลืมทรมานเขาอีก!

“สรุปคือ อาไม่มีวันทอดทิ้งฉินเซิงไปไหนแน่นอน...” ฉู่อวี๋รีบปล่อยแขนจินเย่าอย่างไหลลื่น ก่อนโผเกาะแขนของฉินเซิงอย่างประจบสอพลอ

ทว่ายังไม่ทันได้พูดจบ จู่ๆ ฉินเซิงก็ยกมือโบกพัดไปทางจินเย่าเบาๆ เอ่ยเสียงเรียบ “จินเย่า เจ้าจะอยู่กับท่านอาไม่ได้ ไม่เช่นนั้น ตาย!”

แม้น้ำเสียงเขาจะราบเรียบ ทว่าเพียงแขนเสื้อสะบัดก็เกิดลมพัดแรงไม่มีความอ่อนโยนใด ราวกับลมพัดโหมกระหน่ำเสียมากกว่า

จินเย่าส่งเสียงได้แค่นั้นก่อนถูกพัดเข้าป่าไผ่ในทันใด ได้ยินเพียงเสียงครวญครางน่าสงสารลอยมาตามลม “นายท่าน ให้ตายอย่างไรข้าน้อยก็ไม่แต่งขอรับ...”

สุดท้ายเสียงนั้นก็หายไปกับสายลม...ด้านหลังป่าไผ่เป็นเหวลึก

“ท่านอา” ฉินเซิงก้มหน้ามองแขนฉู่อวี๋ที่คล้องบนแขนตน ก่อนยกมือประคองใบหน้านุ่มละเอียดของนาง ปลายนิ้วค่อยๆ สัมผัสนางทุกอณูผิว ราวกับสัมผัสสมบัติล้ำค่า ราวกับต้องการสัมผัสเนื้อตัวนางทุกส่วน

ฉู่อวี๋ถูกลูบจนขนลุกไปทั้งตัว นางอ้ำอึ้งก่อนตอบรับเบาๆ “หืม?”

ฉินเซิงเอ่ยอย่างอ่อนโยน “ห้ามแต่งงานนะ แล้วก็ห้ามมีท่านอาเขยหรือพ่อเลี้ยงด้วย ท่านอาเคยบอกว่าจะไม่ทอดทิ้งข้า”

น้ำเสียงเขาสงบนิ่ง ดวงตาสีอำพันงดงามที่จ้องมองตนเองนั้นอ่อนโยนอย่างประหลาด

อ่อนโยนจนทำให้...ขนลุกขนพองไปหมด