ลวงล่อคุณชายให้เผลอใจ: Chapter 025 ตอนที่ 25

บทที่ 25 ข้าชอบที่เจ้าไม่มีหลักการ

“...” ทว่าฉู่อวี๋ฟังความขุ่นเคืองในคำพูดเขาออก เหมือนเด็กน้อยที่ลูกแย่งความสนใจจากผู้ใหญ่

นางมองป่าไผ่ที่ล้มเป็นแถบและปากเหวที่มีลมเย็นพัดระลอกนอกหน้าต่าง หนาวสะท้านไปทั้งตัว ก่อนพยักหน้าหงึกหงัก “ไม่ ไม่แล้ว ข้าจะมีแค่เซิงเอ๋อร์คนเดียวเท่านั้น”

...ให้ตายสิ ความอิจฉาริษยาของเจ้าเด็กนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว!

…

เช้าวันต่อมา

ฉู่อวี๋ตื่นนอนจนอาบน้ำอาบท่าเสร็จ ก็เปลี่ยนเป็นชุดนักเรียนของสถานศึกษาตระกูลฉิน แล้วยังป้อนนมให้ฉินเซิงทีละช้อนดังเก่าพลางเช็ดหน้าแล้วเอ่ย “ประเดี๋ยวพอเข้าเรียน เจ้าตามข้าก็พอแล้ว ไม่ต้องพูดสิ่งใด ไม่ว่าใครจะพูดถึงข้าอย่างไรไม่ต้องอัดใครตามใจชอบ”

ฉินเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าอบอุ่นแฝงด้วยความสงสัย “ทำไมเล่า”

ฉู่อวี๋ลอบถอนหายใจ...พ่อเทพบุตร ดูจากที่คุณชายท่านลงมือ เกรงว่าคนในสถานศึกษาตระกูลฉินได้ตายไม่ก็บาดเจ็บกันเกือบหมดแน่

นางไม่ได้เห็นอกเห็นใจไปสงสารพวกลูกคุณหนูคุณชายทรงอิทธิพลพวกนั้นหรอก แต่นางเป็นห่วงหากเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา นางได้ถูกส่งกลับไปขังที่เรือนเฉียนคุน อย่าได้คิดหนีอีกเลย

“สรุปฟังคำอาไว้น่ะถูกแล้ว ไว้ให้ข้าบอกให้เจ้าลงมือเมื่อใด เจ้าค่อยทำนะเด็กดี” ฉู่อวี๋เอ่ยหลอกล่ออย่างอ่อนโยน

ฉินเซิงหน้าขรึมลง จู่ๆ ก็เอ่ยเสียงเบา “ไม่ไปแล้ว”

ฉู่อวี๋สงสัย “ทำไมเล่า อาไม่ใช่พวกโดนรังแกแล้วไม่เอาคืนเสียหน่อย”

ทว่าจู่ๆ ฉินเซิงก็หลบหน้าหนี ใบหน้าขาวราวหยกค่อยๆ มีจุดสีแดงประหลาดฉาบขึ้นบนหน้า “ท่านอา ช่วยเซิงเอ๋อร์อาบน้ำได้หรือไม่”

ฉู่อวี๋ตะลึง “ฮะ?”

เมื่อคืนนายท่านเซียนเซียนไม่ได้อาบน้ำ เด็กที่ไม่ได้อาบน้ำห้ามไปเรียนเด็ดขาด!

เทพบุตรเซียนเซียนอาบน้ำเองไม่เป็น!

เซิงเอ๋อร์เซียนเซียนไม่ทำงานทำการ!

ข้อบังคับของสถานศึกษามีอยู่ข้อหนึ่งคือ...ต้องยืนด้วยลำแข้งตัวเอง ห้ามพาบ่าวรับใช้ใดมาด้วย ไม่ว่าจะมีฐานะใดเมื่อเข้าสถานศึกษาตระกูลฉินแล้วต้องดูแลตัวเองส่วนท่านประมุขที่เป็นคนคิดข้อบังคับนี้กลับเป็นเด็กเทพบอบบาง เซียนเอ๋อร์ผู้ที่สิบนิ้วไม่เคยแตะน้ำในฤดูใบไม้ผลิ[footnoteRef:1] [1: ฐานะทางบ้านร่ำรวยจนไม่เคยต้องซักผ้าเอง เพราะน้ำในช่วงฤดูใบไม้ผลิเย็นจัด จึงให้บ่าวรับใช้ซักผ้าแทน]

ฉู่อวี๋ไม่มีทางเชื่อว่าคนสำนักเย่าจะไม่รู้ว่านายท่านของตนเป็นคนอย่างไร เจ้าพวกสารเลวนั่นตั้งใจเห็นน้ำหาบน้ำอย่างยากลำบาก!

...

เมื่อนางเทน้ำจากถังใบใหญ่ลงถังน้ำอีกครั้ง ก็เห็นถังน้ำไม้จันทร์หรูหราอีกครึ่งหนึ่งยังว่างเปล่า ในที่สุดฉู่อวี๋ที่เหนื่อยหอบเป็นสุนัขก็อดรนทนไม่ไหวตะโกนไปนอกหน้าต่าง “จินเย่า หากเจ้ายังไม่หาคนมาต้มน้ำร้อนปรนนิบัตินายท่านของพวกเจ้าล่ะก็ ข้าจะเปลื้องผ้าเซียนเซียนแล้วจัดการเขาซะ!”

เป็นอย่างที่คิด เพียงตะโกนออกไปเปล่งออกไปฟิ้วๆ เหมือนดาบอันคมกริบ ก็ได้ยินเสียงไอค่อกแค่กและเสียงของหนักตกพื้นมาจากต้นไม้ด้านนอก

ไม่นานข้างหน้าต่างก็ปรากฎใบหน้าหล่อเหลาเครียดขึง มองฉู่วี๋ด้วยความเย็นชาก่อนปัดใบไม้บนหัวตัวเอง ทว่าไม่พูดสิ่งใด

ฉู่อวี๋ปาดเหงื่อบนหน้าผากตัวเองพลางมองเขา “เจ้า เจ้าคือคนไหนใน จิน มู่ สุ่ย หั่ว ถู่[footnoteRef:2] กันเนี่ย จินเย่าล่ะ ตายแล้วหรือ?” [2: ธาตุทอง ไม้ น้ำ ไฟ และดิน]

“หั่วเย่า” คนหนุ่มเอ่ยเสียงเย็นเพียงสองคำ ก่อนจะกระโดดข้ามหน้าต่างอย่างนิ่มนวล เขายกถังน้ำกระโดดออกนอกประตูไปโดยไม่สนใจฉู่อวี๋

ทว่าฉู่อวี๋ดูออกว่าเขาตั้งใจรักษาระยะห่างกับนาง นอกเสียจากการกีดกัน ความรอบคอบแล้ว ยังมี...ความหวาดกลัวอยู่ด้วย

นางอดเลิกคิ้วไม่ได้ ลอบยิ้มเยาะ อ้อ ในที่สุดก็จำได้กันสักที...รู้แล้วสินะว่านางคือปลาที่กัดคนได้ แล้วยังกัดเจ็บเสียด้วย

ไม่นานนัก น้ำร้อนก็เติมจนใกล้เต็ม ฉินเซิงเดินจากห้องข้างๆ มาอย่างเชื่องช้า...ระหว่างห้องนอนของเขากับฉู่อวี๋มีประตูในเชื่อมกันอยู่ เข้าออกสะดวกมากนัก

หั่วเย่าคำนับอย่างนอบน้อม “นายท่าน หั่วเย่าจะปรนนิบัตินายท่านอาบน้ำขอรับ”

ฉินเซิงกวาดตามองเขาเงียบๆ ก่อนก้มมองชุดบนตัว ขมวดคิ้วมองฉู่วี๋เล็กน้อย “ท่านอารับปากจะช่วยอาบน้ำให้เซิงเอ๋อร์แล้วไม่ใช่หรือ?”

เขาลบเครื่องสำอางบนใบหน้าเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ผมยาวสยายนุ่มลื่น ผิวหน้าเปลือยขาวดุจหยก แก้มแดงฝาดระเรื่อ มองฉู่อวิ๋ดุจระลอกคลื่นน้ำ...สาวงามขมวดคิ้ว หน้าตาระทมทุกข์ ราวกับกลัดกลุ้มปนตำหนิ แล้วจะทนปฏิเสธได้อย่างไร?

ฉู่อวี๋ “...ไม่ได้!” เหตุใดเจ้าเด็กนี่ถึงยังจำเรื่องนี้ได้ นางไม่อยากเป็นตากุ้งยิงนะ!

หั่วเย่า “...ไม่ได้เด็ดขาดขอรับ” จะให้สตรีปีศาจจอมลามกผู้นี้มีโอกาสหาเศษหาเลยนายท่านได้อย่างไร!

ฉู่อวี๋และหั่วเย่ามองตากัน...หาได้ยากที่ศัตรูจะคิดเห็นตรงกันได้เช่นนี้

“นายท่าน ชายหญิงห้ามรับมอบสิ่งของด้วยตัวเองนะขอรับ ให้หั่วเย่าปรนนิบัตินายท่านเถอะ!” หั่วเย่าจ้องฉู่อวี๋ด้วยท่าทางราวกับเจอศัตรูตัวฉกาจ เพียงแค่ปีศาจลามกผู้หาเศษหาเลยกับฉินเซิงเมื่อใด เขาจะฟันนางให้ตายตามในทันที

ฉู่อวี๋คร้านจะสนใจ ได้แต่ยิ้มตาหยีเดินไปข้างหน้าของฉินเซิงพลางปลอบโยน “เซียนเซียน หั่วเย่าพูดมีเหตุผลนะ เจ้าเป็นเด็กผู้ชายหน้าตางดงาม เด็กผู้ชายเมื่อเติบใหญ่แล้วก็ต้องอาบน้ำด้วยตัวเองสิ”

“เอ่ยคำทว่าไม่ทำตามสัญญา ไม่ใช่สุภาพบุรุษ” ฉินเซิงหน้าขรึมลง ก่อนสะบัดชายเสื้อเดินกลับห้องตัวเอง

ท่านอาผิดคำพูด ไม่ยอมช่วยอาบน้ำ นายท่านเซียนเซียนไม่พอใจมาก

ฉู่อวี๋จนใจ “...ข้าเป็นผู้น้อยและสตรีผู้ไม่เชื่อฟัง”

หั่วเย่าอาฆาต “สตรีปีศาจ เจ้าหยุดคิดหาเศษหาเลยนายท่านเลยนะ!”

ฉู่อวี๋เบนสายตายิ้มเย็น “หัวเย่า จู่ๆ ข้าก็พบว่าเจ้าช่างเกิดมาเป็น ‘มัจฉาจมวารี ปักษาตกนภา’[footnoteRef:3] เสียจริง เจ้าอยากเป็นอาเขยของเซียนเซียนไหม” [3: โคลงกลอนไว้บรรยายความงามของ “สี่สาวงามแห่งแผ่นดินจีน” ]

หั่วเย่ามองนางโดยที่ไม่แสดงสีหน้าอยู่พักหนึ่งก่อนค้อมตัว “ข้าผิดไปแล้วขอรับ”

ฉู่อวี๋เลิกคิ้วก่อนตบบ่าเขา “อั๊ยหยา ไม่เลว เป็นคนไม่มีหลักการเช่นนี้ ข้าจะคอยดู เจ้าต้องแทนที่เจ้าโง่เง่าจินเย่าแล้วขึ้นตำแหน่งหัวหน้าองครักษ์สำนักเย่าได้แน่”

หั่วเย่า “...”

…

ในที่สุดภายใต้การร่วมมือฉู่อวี๋และหั่วเย่า โดยยกเหตุผลว่าฉู่อวี๋ป่วยแล้วหลอกล่อฉินเซิงจนยอมให้หั่วเย่าปรนนิบัติตอนอาบน้ำได้ก่อนสวมชุดสีขาวหลวมโพรกอีกตัวดังเดิม สองคนเดินไปเรียนอย่างเป็นระเบียบ

เป็นเพราะถูกฉินเซิงทรมานแต่เช้า กว่าจะมาถึงโถงเรียนก็ถึงยามซื่อหนึ่งเค่อ[footnoteRef:4] แล้ว โถงเรียนมีเสียงท่องหนังสือดังลอดมา [4: ยามซื่อ = 9:00 – 11:00 น. หนึ่งเค่อ = 15 นาที]

ทว่านอกโถงเรียน เมื่อเห็นผู้อาวุโสในชุดครามเห็นพวกเขามา พลันหันมาจนเห็นท่าทางสุขุมสง่างาม หากไม่ใช่อาจารย์ชังลู่แล้วจะเป็นใคร?

สายตาของฉู่อวี๋กลับเยือกเย็น อาจารย์ชังลู่ต้องเป็นคนของสำนักเย่าแน่ ดังนั้นคำพูดเมื่อวานยิ่งทำให้นางดูย่ำแย่จนกลายเป็นเป้าธนูแห่งความอยุติธรรมในใจคน เมื่อนางตระหนักได้ ก็ถือโอกาสเล่นบทบาท ‘เครือญาติผู้ยโสโอหัง’ ของตระกูลฉินให้ยิ่งใหญ่ หลอกใช้สำนักเย่าไปเลย

นางหรี่ดวงตากลมโตก่อนยิ้มเอ่ยกับอาจารย์ชังลู่ “โอ๊ะ ยามนี้แล้ว ท่านอาจารย์ยังรอพวกข้าอยู่อีกหรือ ดูท่าในสถานศึกษาตระกูลฉินคงมีคนอิจฉาริษยาข้าไม่น้อยเลย”

อาจารย์ชังลู่มองฉินเซิงที่อยู่ด้านหลังของฉู่อวี๋ก่อน แล้วค่อยยิ้มบางๆ ให้ฉู่อวี๋ “คุณหนูฉู่อยู่ในพื้นที่ตัวเองแท้ๆ ยังจะกลัวใครอิจฉาอีกหรือ”

ฉู่อวี๋ฟังไม่ออกว่าพูดจริงหรือกระแหนะกระแหนกันแน่ จึงประสานมือหัวเราะเหอๆ สองคำด้วยรอยยิ้มก็ไม่เชิง “เช่นนั้นก็รบกวนท่านอาจารย์จัดการให้ด้วยนะเจ้าคะ”

อาจารย์ชังลู่พยักหน้าเบาๆ ก่อนพยักหน้าให้พวกเขาเข้ามา “ผู้เข้าเรียนสถานศึกษาตระกูลฉิน ต้องทดสอบสติปัญญาก่อน แล้วลงเรียนตามที่นักเรียนปรารถนาโดยยึดตามผลการทดสอบ คุณหนูฉู่อวี๋และ...หลานชายของท่าน ถึงแม้ไม่ต้องเข้าร่วมการทดสอบ ทว่าหากเข้าเรียนที่นี้ทั้งสองต้องทำความเข้าใจด้วยเช่นกัน”

ฉู่อวี๋พยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ข้าแล้วแต่ท่านอาจารย์จัดการเลยเจ้าค่ะ เพียงแต่หลายชายของข้านั้นสมองได้รับบาดเจ็บมาตั้งแต่เล็ก ข้าพาเขามาเพื่อดูแล ไม่ต้องทดสอบหรอกเจ้าค่ะ”

อาจารย์ชังลู่มองฉินเซิงที่อยู่ด้านหลังฉู่อวี๋ จนเห็นใบหน้าได้ไม่ชัดเจนนัก ยิ้มเอ่ยเบาๆ “คุณหนูฉู่ช่างมีเมตตานัก คุณชายฉู่เองก็เป็นคนสุภาพรักสงบเช่นเดียวกัน ที่โถงเรียนไม่มีเสียงดังโหวกเหวก หากจะตามมาย่อมไม่เป็นไร”

คำพูดดีๆ เช่นนี้คงเตรียมไว้ให้คนนอกฟังตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วสินะ

ตอนนี้เป็นเวลาพักพอดี ในลานขนาดใหญ่มีนักเรียนยืนอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นอาจารย์ชังลู่พาคนเข้ามาด้วยตัวเอง ย่อมต้องมองตามไป

ในนั้นมีนักเรียนที่มุงดูละครตลกที่เรือนจื่ออวิ๋นจวีอยู่ด้วย ไม่ทันไรก็แห่กันไปดู เห็นพวกเขาคุยกระซิบกระซาบอยู่ไกลๆ

“พวกเจ้าดูสิ ยายเด็กโอหังคนเมื่อวานนี่ ขนาดอวิ๋นชิงยังถูกรังแกจนร้องไห้เลย”

“แล้วยังพาตัวโง่งมมาด้วย เหตุใดเจ้าโง่งมนั่นถึงเหมือนผีขี้โรคนัก...จะแพร่เชื้อหรือเปล่าเนี่ย”

“ชู่ คนเขาเป็นคนตระกูลฉินผู้มีสิทธิพิเศษเลยนะ...”

ฉินเซิงที่อยู่ในหัวข้อสนทนานั้นชะงักเท้าลงช้าๆ