ยอดไทเฮาเขย่าวังหลัง: Chapter004 ตอนที่ 4

บทที่4 : เป็นพวกตามตื้อข้าหรือ?

ตู๋กูซิงหลัน เขม่นตาใส่อากาศที่ว่างเปล่า ส่งเสียงในใจว่า " เจ้าผี อย่าก่อเรื่อง"

"ฮึ เจ้ามันเป็นสตรีไม่มีหัวใจ ตะกี้นี้หากไม่ได้ข้าช่วยเหลือเจ้า ควบคุมนางอ้วนนั่นไว้ นางจะยอมเชื่อฟัง กินซุปเน่านั่นหรือ?"

ตู๋กูซิงหลัน " ช่วยเหลือนายเป็นหน้าที่หลักของวิญญาณภูติอย่างเจ้า "

วิญญาณทมิฬถวนจื่อคร่ำครวญ " อ๊ากกกกก" อยากจะสับๆนางให้แหลก

กลางดึกคืนนั้นตู่กูซิงหลันสวมชุดดำ ใช้ผ้าดำปิดหน้า ลอบออกจากตำหนักเย็น หลบหลีกเหล่าองครักษ์ภายในตำหนัก แล้วลอบปีนกำแพงออกไป

อ้ายยะ นางหิวแล้ว อดทน กินแต่หัวเผือกหัวมันมานานนับเดือน อยากกินของอร่อยเป็นที่สุด ยิ่งคิดก็ยิ่ง.... หรือจะแอบเข้าไปในตำหนักของเหลียนไฉเหรินดูเรื่องสนุกๆดี

นอกกำแพงวังเย็นเป็นพุ่มไม้รกชักเต็มไปด้วยต้นหญ้าสารพัด เห็นชัดว่าขาดคนเอาใจใส่ดูแลมานานแล้ว ทำให้บรรยากาศยิ่งดูวังเวง

ตู๋กูซิงหลัน เพิ่งจะกระโดดลงจากกำแพงก็ได้ยินเสียงโป๊กก! ตามด้วยเสียงร้องเจ็บปวดของชายผู้หนึ่ง นางพึ่งจะรู้สึกตัวว่าใต้ฝ่าเท้ามีอะไรนุ่มนิ่ม พอมองลงไปถึงรู้ว่าตัวเองเหยียบคนผู้หนึ่งเอาไว้

เวรกรรม ผู้ชายหรือนี่??

มืดเสียจนมองไม่เห็นว่าหน้าตาเป็นอย่างไร แต่แน่ใจได้ว่า เขาไม่ใช่องครักษ์ประจำตำหนักเย็น นางคงไม่โชคร้ายปานนี้ป่ะ ข้ามกำแพงมาไม่ทันไรก็เหยียบทับคนเสียแล้ว คนอะไรจะอ่อนแอบอบบางเพียงนี้

นางเป็นถึงยอดนักพรตคนหนึ่ง จะถึงขนาดแยกแยะคนเป็นไม่ออกได้อย่างไร หรือว่าจะโดนเหยียบตายไปแล้ว!!

ตู๋กูซิงหลัน ตกตะลึงพรึงเพริด ถึงจะรู้แต่แรกว่าร่างนี้ไม่แข็งแรงสู้ร่างเดิมของนางไม่ได้ แต่ไม่คิดว่าจะใช้การไม่ได้ถึงขนาดนี้

วิญญาณทมิฬถวนจื่อกรอกตามองบน "เฮ่อ ตัวขยะแท้ๆ"

ตู๋กูซิงหลัน ไม่สนใจมันและไม่คิดเสียเวลาแม้แต่น้อย ยกเท้าออกได้ก็เตรียมจะจากไป ใครจะคิดว่า ชายที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า กลับคว้าจับขาของเธอตรึงเอาไว้กับที่ในทันใด

น้องชาย เป็นพวกรีดไถหรือ ไม่เอาน่าข้าจนจะตาย

ยามตู๋กูซิงหลันคิดวุ่นวายก็ได้ยินเสียงชายผู้นั้นพูดว่า

" หลันเอ๋อร์ อย่าได้วิ่งวุ่นวาย"

หื้อ

หลันเอ๋อร์?

ตู๋กูซิงหลันชะงักไปชั่วขณะ ชายหนุ่มผู้นั้นก็ค่อยๆลุกขึ้นยืน ทั้งยังสูงกว่านางถึงหนึ่งช่วงศีรษะ ภายใต้แสงดาวอ่อนบาง เขาหันมามองนาง สายลมพัดมา เส้นผมของชายหนุ่ม ปลิวผ่านใบหน้าของนาง ยามตู๋กูซิงหลันเงยหน้ามองใบหน้าของหนุ่มคนนั้น แสงดาวส่องกระทบเป็นประกาย ช่างเป็นใจเหลือเกิน นางอดที่จะน้ำลายไหลไม่ได้

" คนงาม ท่านคือใคร?"

พระเจ้าช่วย นางพบเจอคนหล่อมามาก แต่หนุ่มน้อยเบื้องหน้าคนนี้ หล่อเหลาบาดหัวใจจริงๆ

เทียบกับฮ่องเต้แล้วเป็นคนละแบบกัน

เส้นผมยาวดุจน้ำตก ปากแดงดุจผลเชอร์รี่ ที่สำคัญที่สุดมีดวงตาที่ลึกล้ำคู่หนึ่งราวกับดวงดาวในท้องทะเล เพียงได้พบเห็นก็ทำให้คนหลงใหลอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

สุดหล่อคนนั้นนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเผยใบหน้าครุ่นคิด สองมือจับบ่าของตู๋กูซิ่งหลัน "หลันเอ๋อร์ นี่เจ้าจำข้าไม่ได้แล้วหรือ"

เมื่อสักครู่ แม้แต่ตู๋กูเหลียน นางยังจดจำได้แล้วทำไมจะจำเขาไม่ได้ล่ะ?

ตู๋กูซิงหลันงงงัน"....? ? ? " เพราะฉะนั้นนางสมควรต้องรู้จักเขาสินะ น่าเสียดายตั้งแต่ย้อนอดีตมา นางไม่ได้ใส่ใจกับความทรงจำของไทเฮาน้อยเท่าไหร่นัก เรื่องที่เกิดขึ้น กับร่างเดิมรวมทั้งคนที่เกี่ยวข้องต้องไปถามเอาจากเชียนเชียนถึงจะรู้

" ขอโทษทีเจ้าคงเป็นหนึ่งในคนที่หลงใหลข้าสินะ" ตู๋กูซิงหลันแสร้งทำสีหน้าเยือกเย็น "ข้ารู้ คนงามก็ต้องคู่กับคนงาม แต่ว่า เจ้าล้มเลิกความตั้งใจเสียเถอะ ตอนนี้ข้าเป็นไทเฮา ชีวิตนี้ต้องอยู่เป็นหม้าย ไม่อาจไปกับเจ้าได้หรอก"

จีเย่ว์กลืนคำพูดที่ติดอยู่ในคอลงไป มือที่จับบ่าของตู๋กูซิงหลันเพิ่มแรงบีบขึ้น ผ่านไปอีกครู่ใหญ่ ถึงได้ทอดถอนหายใจ " เป็นไปไม่ได้แล้วหรือ......."

ข้ามาถูกทางแล้ว！

ตู๋กูซิงหลันไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะเดาถูกทางแล้ว จริงด้วย! คนสวยเช่นนางถึงแม้จะกลายเป็นหม้ายก็ยังมีคนหล่อคิดถึงอยู่ใช่ไหมล่ะ

ไม่รอให้ตู๋กูซิงหลันมีปฏิกิริยาตอบกลับ คนผู้นั้นก็เอานางไปกอดไว้ในอ้อมแขน พูดอย่างสะเทือนใจว่า "ขอเพียง.... ขอเพียงเจ้ายินยอม ข้าจะพาเจ้าจากไป สุดหล้าฟ้าเขียวที่ใดก็ได้ ชีวิตนี้ชาตินี้พวกเราจะไม่แยกจากกันอีก"

ตู๋กูซิงหลัน "......" ตู๋กูซิงหลันชะงักไป นางรู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด พอออกจากอ้อมแขนได้ ตัวนางก็ถอยออกไปไกลถึงสามเมตร

" คนงาม ถึงเจ้าจะหน้าตาดีแค่ไหน แต่ไม่ควรหาความลำบากมาให้ข้า!! พาไทเฮาหนีตามกันนี่ พ่อแม่ของเจ้ารู้เรื่องหรือไม่ แล้วบรรพบุรุษสิบแปดรุ่นของเจ้าเห็นด้วยหรือเปล่า"

จีเย่ว์ "..ข้า...."

" ต่อให้พวกเขาเห็นด้วยแต่ข้าก็ไม่เอาด้วย ฮ่องเต้ของข้านั้นไม่ใช่คนพูดง่าย" คิดถึง ฮ่องเต้ที่เป็น'พระโอรส'แล้วตู๋กูซิงหลันก็รู้สึกเหงื่อเย็นทั่วตัว เขาคนนั้น คนอะไรเหมือนกับภูเขาน้ำแข็งดีๆนี่เอง แล้วยังเป็นภูเขาที่ระเบิดได้ ถ้านางหนีตามไปกับสุดหล่อคนนี้คิดว่าขาทั้งสองข้างคงโดนฮ่องเต้หักทิ้งแน่

จีเย่ว์ สายตาหม่นหมอง ท่าทางของเขาดูเป็นทุกข์อย่างหนัก "ต้องโทษข้า..... เป็นความผิดของข้า....." เขารำพึงกับตัวเอง "หากไม่ใช่เพื่อข้า เจ้าคงไม่ต้องมากลายเป็นเช่นทุกวันนี้" เขาพูดไปก็หันมามองตู๋กูซิงหลันไป สายตามีแต่ความเจ็บปวด พวกเขาเดิมทีควรเป็นคู่รักชั่วฟ้าดินสลายคู่นึง มาถึงวันนี้ กลับกลายเป็น......

ตู๋กูซิงหลันมึนงง".........." โทษเขา?? ไทเฮาน้อยต้องมาตกยากทุกวันนี้ เป็นเพราะเขามีส่วนเกี่ยวข้องหรือ? ดูท่าสุดหล่อคนนี้มีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับไทเฮาน้อยเสียแล้ว

เชียนเชียน....น่าจะมีเรื่องบางอย่างที่ยังไม่ได้บอกนาง

ถึงแม้นางจะสงสัยในฐานะของเขา แต่ตู๋กูซิงหลันก็ไม่ได้ถามออกไป นี่ไม่ใช่เวลาจะมาซักไซ้ความจริงกัน " คนงาม เจ้าอย่าได้โทษตัวเองเลย ทุกเรื่องปล่อยให้เป็นไปตามสถานการณ์ เราควรจะมองไปข้างหน้า"

สีหน้าของนางสงบนิ่ง "แต่หากเจ้ายังขัดข้องใจ........ "

พูดถึงตอนนี้นางเห็นเขานิ่งอึ้งไปแล้ว จึงแบมือออกไป "ก็เอาเงินมาให้ข้าใช้มากหน่อย ถือเสียว่าแบ่งๆกันใช้"

นางตอนนี้ขาดแคลนทุนทรัพย์มากแล้วจริงๆ

จากลักษณะของสุดหล่อแล้วต้องเป็นคนมีสตางค์แน่ ดึกดื่นค่ำคืนลอบเข้ามาในกำแพงตำหนักเย็น คงจะต้องเป็นคนที่'เคยมีความผูกพัน'กับไทเฮาน้อย แต่ว่าทุกเรื่องก็ผ่านพ้นไปแล้ว นางในตอนนี้เป็นตู๋กูซิงหลันคนใหม่ ไม่มีความสัมพันธ์กับบุรุษคนไหนทั้งสิ้น

สายตาของจีเย่ว์แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวด หัวคิ้วขมวดไม่คลาย "พวกเขาต่างพูดกันว่าเจ้าเสียสติไปแล้ว ข้ารู้... เป็นเพราะเจ้าเจ็บปวดใจกับเรื่องนั้น เจ้าคงโทษข้าที่ไม่ออกมาปกป้องเจ้า แต่หลันเอ๋อร์ข้า.... มีความจำเป็น ที่ข้าเคยพูดกับเจ้า คำสัญญาเหล่านั้นทั้งหมดเป็นความจริงใจ"

เขาเคยพูดไว้วันใดได้เป็นฮ่องเต้ นางก็คือ พระมารดาแห่งแผ่นดิน

ตู๋กูซิงหลันหน้าเมื่อยอยากได้ตังค์ทำไมถึงยากขนาดนี้" ช่างเถอะช่างเถอะ " พูดพลางสะบัดมือไปมา" ข้ายังมีเรื่องต้องทำอีกมาก เจ้าไม่ให้ก็ไม่เป็นไร" ตู๋กูซิงหลันไม่มีกะใจจะพูดคำหวานกับเขาอีกก็หันหลังเดินจากไป

เดินไปได้สองก้าวนางก็หันหน้ากลับมา อดไม่ได้จะพูดเตือนว่า " คนงาม ฟังพี่สาวสักคำ หนทางรักมีมากมายแต่ชีวิตมีเพียงชีวิตเดียว มีรักสักครั้งซึ้งใจ แต่ทั้งครอบครัวอาจตกในเภทภัย" ว่าแล้วก็แกล้งทำท่าไม่ยี่หระใดๆ พูดออกไปอย่างมั่นใจ

" ชีวิตแสนสำคัญ อยู่ให้ห่างจากไทเฮา ข้าเป็นเพียงแม่หม้าย ไม่ใช่คนที่เจ้าควรจะนึกถึง"

........................................................