ปลดผนึกหัวใจหวนรัก Love and Redemption: Chapter0005 ตอนที่ 5

ตอนที่ 5 จับสลาก

สองคนนั้นวิ่งมาด้านหน้า ก่อนกล่าวว่า “เมื่อครู่เหมือนเห็นอาจารย์อาอิ่งหงตามเจ้าสำนักกับฮูหยินเจ้าสำนักเข้าไปในงานจับสลากพิธีปักบุปผาแล้ว อาจารย์อาฝากวาจามากับพวกเจ้าเมื่อใดกัน?”

จงหมิ่นเหยียนฝืนยิ้มกล่าวว่า “เมื่อเช้านี้ แต่เพราะข้ามีธุระอื่นอีก ดังนั้นจึงมาหาฮูหยินเจ้าสำนักไม่ทัน”

สองคนนั้นกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็ไม่ต้องเข้าไปแล้ว ฮูหยินเจ้าสำนักกับอาจารย์อาอิ่งหงเมื่อครู่อยู่ในพิธีปักบุปผา มีวาจาอันใดก็คงกล่าวกันแล้ว เจ้าสองคนกลับไปได้แล้ว ใกล้จะจับสลากแล้ว เจ้าสำนักและผู้อาวุโสแต่ละสำนักล้วนอยู่ด้านใน ไม่อาจรบกวนพวกเขา”

จงหมิ่นเหยียนคิดกล่าวต่อ คิดร้อยพันในใจอย่างเร็ว แต่ก็คิดหาข้ออ้างใดไม่ออก ได้แต่หันกายคิดรีบรุดจากไป ผู้ใดจะรู้ว่าหลิงหลงกลับเสียงเย็นชากล่าวว่า “ช่างไม่รู้จักดีชั่ว ท่านอาหงหากมีวาจาอันใดพูดต่อหน้ามารดาข้าได้ ต้องใช้ให้พวกเรามาถ่ายทอดหรือ แค่เหตุผลเท่านี้ยังไม่เข้าใจ ต้องให้พูดออกมา!”

สองคนนั้นเห็นเป็นหลิงหลงก็อดหายใจขัดไม่ได้ หันกลับมาคิดดู อาจเป็นอาจารย์อาอิ่งหงกับฮูหยินเจ้าสำนักมีสิ่งใดไม่อาจเปิดเผย จึงให้บุตรสาวเจ้าสำนักหลิงหลงมาถ่ายทอด นี่ก็ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ ระหว่างผู้หญิงด้วยกัน มักมีเรื่องยุ่งยากหนึ่ง ชอบอ้อมไปมาไม่กล่าวกระจ่าง ผู้ร้ายกาจไม่ธรรมดาเช่นฮูหยินเจ้าสำนักและอาจารย์อาอิ่งหงเช่นนี้ก็ไม่อาจพ้นวิถีปุถุชนไปได้

คิดถึงตรงนี้ ก็ได้แต่ลังเลปล่อยพวกเขาไป

เดินทะลุผ่านแท่นหยกมรกตมาได้ อ้อมประตูหน้าโถงใหญ่ไปลานด้านหลัง จงหมิ่นเหยียนจึงได้หลุดหัวเราะออกมา เคาะศีรษะของหลิงหลงเบาๆ กล่าวว่า “เจ้าก็ช่างเหลวไหลจริง! ทำเอาอาจารย์อาอิ่งหงต้องการแบกรับความผิดต้องสงสัยนี้โดยไม่รู้เรื่องไปกับเจ้าด้วย”

หลิงหลงยู่ปากโมโหฮึดฮัดกล่าวว่า “ผู้ใดใช้ให้พวกเขาเอาเรื่องเล็กน้อยมาเป็นเรื่องใหญ่กัน! แม้ว่าจับสลากแล้วอย่างไร มิใช่เรื่องไม่อาจให้ผู้ใดล่วงรู้เสียเมื่อไร ราวกับป้องกันขโมยอย่างไรอย่างนั้น พวกเราจะไปทำอันใดได้!”

ขณะพูดนั้น โถงงานปักบุปผาก็อยู่ตรงหน้า แม้ว่าชื่อว่าโถง แต่ความจริงเป็นอาคารสูงหลังหนึ่ง หน้าอาคารมีสระน้ำมรกตและป่าไผ่ นกกระเรียนขาวคอยาวระหงสองสามคู่กำลังหากินพักผ่อนอยู่บนผิวน้ำ อาจเพราะแท่นหยกมรกตคุ้มกันแน่นหนามาก หน้าโถงปักบุปผาถึงกับไม่มีแม้แต่คนเดียว

จงหมิ่นเหยียนเห็นหลิงหลงจะบุกเข้าไปด้านในอย่างไม่สนใจอันใด จึงรีบเข้าไปดึงไว้ กล่าวว่า “ไม่อาจทำให้ทุกคนตกใจ พวกเราแอบอยู่ใต้หน้าต่าง เอาหูแนบลอบฟังก็พอ”

พูดอยู่นั้น สองคนก็ย่อตัวราวแมวน้อยค่อยๆ ย่องไปทางใต้หน้าต่างด้านตะวันตก หน้าต่างนั้นปิดไม่สนิท ชาหอมอ่อนๆ ที่ด้านในส่งกลิ่นเล็ดรอดออกมาจากช่องที่เปิดอยู่ หอมละมุนยิ่งนัก

ได้ยินคนในนั้นกล่าววาจา เป็นเจ้าสำนักฉู่เหล่ยแห่งเส้าหยาง

“...เรื่องจับสลาก ก็ขอให้ทำตามระเบียบแบบเดิมทุกปีดีไหม ทุกท่านเขียนชื่อลงไปบนแผ่นไม้ไผ่ จากนั้นให้ภรรยาข้าเป็นคนจับ ห้าคนแรกก็จะรับหน้าที่ไปเด็ดบุปผา”

เด็ดบุปผา? หลิงหลงเหมือนงุนงงไปครู่หนึ่ง จงหมิ่นเหยียนใช้ปากบอกอย่างไร้เสียงว่า มารปีศาจ นางเข้าใจทันที ที่แท้เป็นการจับสลากให้ผู้ใดไปจับมารปีศาจที่เป็นเรื่องสำคัญหลักของงานนี้

ฉู่เหล่ยเพิ่งกล่าวจบ ก็พลันได้ยินเสียงหัวเราะแหบพร่ากล่าวว่า “เจ้าสำนักฉู่ช่างใจแคบนัก งานชุมนุมปักบุปผาครั้งนี้จัดที่สำนักเส้าหยางของท่านก็แล้วไป จับสลากยังให้ฮูหยินท่านมาจับอีก ช่างเป็นเรื่องฟ้าเหมาะดินเหมาะ โอกาสดี พื้นที่ได้เปรียบเสียจริง”

ฉู่เหล่ยถูกคนผู้นี้กล่าววาจาไม่เหน็บหนาวไม่ร้อนรนเช่นนี้ออกมา สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน เพียงยิ้มกล่าวว่า “นักพรตซ่งกล่าวเกินไปแล้ว เรื่องจับสลากย่อมจัดการกันอย่างใสสะอาดเปิดเผย ภรรยาข้าไม่มีรายชื่อในนั้น ดังนั้นจึงให้นางเป็นผู้จับ หากท่านคิดว่าไม่เหมาะ ไม่สู้เสนออีกท่านมาจับสลาก ข้าย่อมไร้ข้อโต้แย้ง”

ผู้นั้นกลับกล่าวว่า “พวกเราล้วนเป็นแขก เจ้าบ้านย่อมจัดการตามสบาย ไหนเลยจะมีข้อโต้แย้งใด! มา มา! รีบจับสลาก! รีบจัดการงานชุมนุมปักบุปผานี้ให้เสร็จ กลับบ้านนอน!” กล่าวจบก็นิ่งไป กล่าวอีกว่า “หลายคราก่อนผู้เด็ดบุปผาก็ไม่มีสำนักเส้าหยาง ครั้งนี้ก็แล้วไปเถอะ!”

ฉู่เหล่ยได้ยินความหมายในวาจาเขา ถึงกับกล้าตำหนิว่าพวกเขาแอบช่วยเหลือกันส่วนตัว ในใจอดโมโหไม่ได้ แต่เขาบำเพ็ญมาดีมาก สีหน้ายังคงนิ่งสุภาพไม่แปรเปลี่ยน ท่าทางนิ่งเรียบ กำลังจะโต้วาจานี้กลับไป ก็พลันได้ยินเสียงทุ้มหนักจากอีกมุมหนึ่ง กล่าวว่า “นักพรตซ่งไยต้องร้อนใจ อย่างไรก็จับกันที่นี่ ท่านยังกลัวสลากไร้ตาเดินหายไปเองได้หรืออย่างไร สำนักเซวียนหยวนพวกท่านก็มีผู้อาวุโสมาก ศิษย์ก็เก่งกล้า ย่อมไม่เห็นการเด็ดบุปผานี้อยู่ในสายตา ไม่สู้มอบโอกาสนี้ให้พวกเราเกาะฝูอวี้แล้วกัน?”

นักพรตซ่งยิ้มมีเลศนัย กลับไม่กล่าวอันใดอีก ฉู่เหล่ยเองก็ยิ้มและก็ไม่กล่าวอันใดอีก เหอตันผิงแจกแผ่นไม้ไผ่ไปยังโต๊ะตรงหน้าทุกคน ยิ้มกล่าวว่า “ทุกท่านเขียนชื่อแซ่ลงไปบนแผ่นไม้ไผ่ จากนั้นวางลงในตะกร้าไผ่ ห้าคนแรกที่จับได้ ก็ย่อมรบกวนทุกท่านไปเด็ดบุปผาแล้ว” นางยิ้มกล่าวกับตนเอง ราวกับไม่ได้ยินที่นักพรตซ่งกล่าวก่อกวนก่อนหน้า

หลิงหลงได้ยินไม่ชัด คิดจะยกศีรษะให้สูงอีกสักหน่อย จงหมิ่นเหยียนรีบดึงนางลงมาอย่างเบาที่สุด กระซิบว่า “อย่าขยับ ข้างในล้วนเป็นผู้สูงส่งมีตบะ ระวังถูกพบเข้า ตอนนี้ข้าทดสอบเจ้าก่อน ใต้หล้ากล่าวถึงห้าสำนักใหญ่คือห้าสำนักใด”

ที่แท้เขากลัวหลิงหลงอยากรู้มากไป ถูกคนพบเข้าว่าพวกเขากำลังแอบดู ดังนั้นจึงได้หาเรื่องมาดึงความสนใจนางโดยเฉพาะ นางตกหลุมดังคาด ส่ายหน้าส่ายศีรษะ กล่าวอย่างได้ใจว่า “แม้แต่เรื่องนี้เจ้าก็ไม่รู้? ข้าบอกเจ้าละกัน ห้าสำนักใหญ่ก็มีสำนักเส้าหยางแห่งจงหยวน สำนักเซวียนหยวนแห่งเขาหนานซานใต้ เกาะฝูอวี้แห่งมหาสมุทรเหนือ หุบเขาเตี่ยนจิงแห่งทุ่งร้างเหนือ ตำหนักหลีเจ๋อแห่งทะเลตะวันออก ห้าสำนักใหญ่ทุกแห่งล้วนมีประวัติศาสตร์ยาวนาน ศิษย์มากมายล้วนแก่งแย่งแข่งกัน มีเพียงระยะนี้สำนักเซวียนหยวนเหมือนตกต่ำลงไปอยู่บ้าง ศิษย์แต่ละปีสู้ปีก่อนไม่ได้ แต่อย่างไรพวกเขาก็เป็นสายวิถีฟ้า พลังลึกล้ำ ยังคงไม่อาจมองข้าม ตำหนักหลีเจ๋อเป็นสำนักใหม่ที่เพิ่งรุ่งเรืองมาห้าสิบปีนี้ ตอนนี้ยิ่งทวีอำนาจ ดูแล้วคิดจะไล่ตามแซงหน้าเส้าหยางพวกเรา แต่ข้าคิดว่าคนตำหนักนั้นล้วนแปลกประหลาดมาก มองไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง...เกาะฝูอวี้กับหุบเขาเตี่ยนจิงพวกเราก็คุ้นเคยอย่างมาก ไม่ต้องให้ข้าบอกเจ้าแล้วกระมัง”

จงหมิ่นเหยียนเผยยิ้มกว้าง แสร้งทำเป็นพยักหน้าติดๆ กัน พลันกล่าวเบาๆ ว่า “เรื่องอื่นไม่พูด ยังจำที่พวกเราไปเที่ยวเกาะฝูอวี้เมื่อสองปีก่อนได้ไหม คิดไม่ถึงว่าเกาะเล็กๆ ถึงกับมีทะเลบุปผาที่งดงามเพียงนั้นได้ แต่พอฮูหยินเจ้าเกาะออกมา ดอกไม้ทั้งหมดพลันหมองลงทันที...”

หลิงหลงเหล่มองเขา “ดีเลย ที่แท้บรรดาพวกท่านศิษย์พี่ ปกติก็สังเกตเรื่องเช่นนี้ด้วย! วันหน้าข้าจะไปบอกท่านพ่อว่าพวกท่านจิตใจไม่อยู่กับตัว ต่อหน้าสาวงามไม่สนใจฝึกวิชาแล้ว!”

จงหมิ่นเหยียนรู้ว่านางล้อเล่น ย่อมหยอกล้อเล่นไปตามนางต่อ ได้แต่ยิ้มกล่าวว่า “ยังว่าข้า ตอนแรกใครเป็นคนมองจนตาค้างกัน?”

หลิงหลงถอนหายใจ “จริงๆ นะ ข้าก็ไม่เคยได้พบเห็นคนที่งามไปกว่านางอีก...” กล่าวจบก็อดไม่ยอมไม่ได้ เบ้ปากกล่าวว่า “แน่นอนนอกจากท่านแม่ข้า!”

จงหมิ่นเหยียนตั้งใจแหย่นางเล่น ทำท่าทำทางว่าจะปีนหน้าต่างดูด้านใน ปากก็กล่าวว่า “เช่นนั้นข้าดูหน่อยว่าฮูหยินเจ้าเกาะครั้งนี้มาหรือไม่ ค่อยดูนางให้พอ!”

หลิงหลงหัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง รีบผลักเขากล่าวว่า “ระวังบรรดาคนหุบเขาเตี่ยนจิงพวกนั้นลากเจ้าออกไปตี!”

นางยังกล่าวไม่จบ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านใน “เอ๋” เสียงหนึ่ง สองคนตกใจรีบหดตัวลงใต้หน้าต่าง กลั้นลมหายใจรอ ไม่กล้าขยับ

เหอตันผิงยามนี้กล่าวว่า “ขอทุกท่านใส่แผ่นไม้ไผ่ลงในตะกร้าไม้ไผ่นี้”

ดังนั้นทุกคนจึงพากันเขียนชื่อลงไปบนแผ่นไม้ไผ่และโยนลงในตะกร้าไผ่ ถึงหน้านักพรตซ่งเขากลับไม่ขยับ เพียงแค่เล่นแผ่นไม้นั้นในมือ งอเป็นรูปร่างต่างๆ

เหอตันผิงจึงยิ้มถาม “นักพรตซ่งยังเขียนไม่เสร็จหรือ”

นักพรตซ่งส่ายหน้า กล่าวน้ำเสียงแปลกๆ ว่า “คิดดูแล้วสำนักเซวียนหยวนเดิมเป็นแขก ไม่ควรกล่าวอันใด แต่เส้าหยางถึงกับเป็นผู้จัดงานชุมนุมปักบุปผานี้ ก็ไม่ควรแอบเก็บงำส่วนตัว สำนักเส้าหยางของท่านเห็นอยู่ว่ามีสองคนยังไม่ได้เขียนชื่อลงบนแผ่นไม้ไผ่ แต่กลับชี้นำให้พวกเราใส่ลงไปก่อน แท้จริงแล้วหมายความเช่นไร”

เหอตันผิงสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย กล่าวอย่างจริงจังว่า “ไม่ทราบนักพรตซ่งหมายถึงอันใด สำนักเส้าหยางข้าเจ็ดสำนักสาขา เจ็ดคนล้วนอยู่ตรงนี้ นักพรตซ่งกล่าวว่าสองคนไม่ทราบคือผู้ใด?”

นักพรตซ่งยิ้มเยียบเย็นกล่าวว่า “ที่แท้ไม่ใช่ศิษย์เส้าหยาง! เช่นนั้นคิดแล้วก็คงเป็นพวกอ่อนหัดที่มาแอบดู! ข้าขอดูสักหน่อยว่าผู้ใดกล้าเพียงนี้!”

ชุดนักพรตตัวใหญ่ของเขาสะบัดเบาๆ ในแขนเสื้อก็มีไอกระบี่เปล่งแสงเย็นสิบสาย พร้อมเสียงแหลมพุ่งตรงไปทางพวกหลิงหลงที่แอบอยู่หลังหน้าต่าง วิชานี้เรียกว่าหมื่นกระบี่ซิ่ววั่น เป็นหนึ่งในเคล็ดวิชาที่สำนักเซวียนหยวนภาคภูมิใจ ทุกคนในที่นั้นคิดไม่ถึงว่าเขาบอกจะลงมือก็ลงมือทันที ทันทีที่ปล่อยกระบวนท่าก็เป็นกระบวนท่าที่ยอดเยี่ยมได้เช่นนี้ อดตกใจไม่ได้

เห็นกำแพงด้านนั้นล้วนถูกพลังกระบี่สะเทือนเป็นเศษผง เงาคนสีเทาร่างหนึ่งแวบไปถึง ถึงกับไปบังด้านหน้าพลังกระบี่! ได้ยินเสียงปะทะดัง กำแพงโถงถูกพลังกระบี่กระแทกละเอียดเป็นเศษผง ฝุ่นม้วนตลบ ทุกคนพากันส่งเสียงตกใจ ไม่คิดว่าเพียงพริบตาจะร้ายกาจเช่นนี้

นักพรตซ่งสีหน้าเขียวคล้ำเป็นนานกว่าจะยิ้มเยียบเย็นกล่าวว่า “ไม่เสียทีที่เป็นเจ้าสำนักฉู่ วิชาเก่งกล้า ความสามารถล้ำเลิศ!” เขาจ้องมองไปที่ชายราวเทพเซียนท่ามกลางฝุ่นควันผู้นั้นที่ราวกับไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย สีหน้าชายผู้นั้นเรียบเฉยราวกับกำลังเดินเล่นสบายอารมณ์ ในมืออุ้มเด็กน้อยสีหน้าเขียวคล้ำไว้สองคน ก็คือหลิงหลงและจงหมิ่นเหยียน

เหอตันผิงพอเห็นบุตรสาวที่รักไม่เป็นอันใด ในใจพลันแตกตื่น ถึงกับลืมตำหนิ รีบเข้าไปประคองใบหน้านาง ถามติดๆ กันว่า “ไม่เป็นไรใช่ไหม บาดเจ็บไหม”

หลิงหลงถูกทำให้ตกใจ ปากสั่นกล่าววาจาใดไม่ออกสักคำ เหอตันผิงปวดใจจนรีบเข้าไปกอดนางปลอบใจอยู่ข้างๆ จงหมิ่นเหยียนกลับไม่ได้โชคดีเช่นนั้น พอเห็นฉู่เหล่ยมองตนเองด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก เขาอดเข่าอ่อนคุกเข่าลงกับพื้นเอง ปากกล่าวเบาๆ เพียงว่า “อาจารย์...”

ฉู่เหล่ยขมวดคิ้ว น้ำเสียงนิ่งเรียบกล่าวว่า “ลุกขึ้นก่อน ไปทางนั้น! อีกเดี๋ยวค่อยพูด”

จงหมิ่นเหยียนในใจพลันนิ่ง รู้ว่าหลังจับสลากอาจารย์ย่อมต้องจัดการเรื่องนี้เข้มงวดแน่ หลิงหลงก็แล้วไป อย่างมากก็ด่านางสักรอบหนึ่ง ตนเองเกรงแต่ว่าจะเหมือนเสวียนจี ต้องไปใช้ชีวิตในถ้ำแสงฉานช่วงหนึ่ง

พอคิดถึงเสวียนจี เขาจึงพลันคิดออกว่าตอนเที่ยงตนยังไม่ได้ไปส่งอาหารให้นาง เห็นฟ้าใกล้จะบ่ายคล้อยแล้ว เด็กหญิงต้องหิวมากเป็นแน่ นางยังอยู่ในที่มืดมิดไร้สำเนียงโดดเดี่ยวเพียงคนเดียว ยังต้องมาท้องหิวอีก...เขาอดนึกเสียใจภายหลังขึ้นมาแล้วไม่ได้ ตอนแรกไม่ควรรับปากไปกับความเหลวไหลของหลิงหลง

เขาถอยไปยืนมุมห้องโถงเงียบๆ เห็นเหอตันผิงตำหนิหลิงหลงเบาๆ ใบหน้านางยังมีความตกใจอยู่ แต่ไม่ได้ซีดขาวเช่นก่อนหน้า ราวกับไม่ยอมรับการตำหนิของมารดา สักพักก็ยู่ปาก สักพักก็กัดฟัน

กล่าวถึงฉู่เหล่ยที่ช่วยสองคนมาจากอานุภาพกระบี่ซิ่ววั่นอย่างไร้เสียง ฝีมือนี้ย่อมทำให้ทุกคนในที่นั้นพากันชื่นชมไม่ขาด ไม่เสียทีที่เป็นสำนักเส้าหยางแห่งจงหยวน สมคำล่ำลือ! สีหน้าเขายังคงไม่เผยความรู้สึกใดแม้แต่น้อย เพียงแค่หยิบตะกร้าที่ใส่แผ่นไม้ไผ่ไว้เต็มวางลงบนโต๊ะไม้พะยูงแดง ยิ้มกล่าวว่า “ศิษย์อายุน้อยซุกซน รู้สึกเสียหน้าต่อทุกท่านยิ่ง แผ่นไม้ไผ่เขียนเสร็จแล้ว เช่นนั้นตอนนี้ก็มาเริ่มจับสลากกันเถอะ”

ทุกคนเห็นเขาสีหน้าเย็นเยียบ ปกติเขาก็เป็นคนจริงจังเข้มงวด ยามนี้ใบหน้ายิ่งนิ่งเรียบ ในใจเกรงแต่ว่าคงยิ่งไม่พอใจ ครั้งนี้ศิษย์เขาแอบดูการจับสลาก กล่าวได้ว่าทำให้สำนักเส้าหยางเสียหน้า ทุกคนแม้คิดจะผ่อนคลายบรรยากาศ แต่กลับไม่รู้ควรกล่าวอันใด มองเห็นเหอตันผิงเข้ามาจะจับสลาก ก็ปิดปากเงียบไม่กล่าวอันใดอีก

ผู้ใดจะรู้ว่าเหอตันผิงกำลังจะยื่นมือลงไปในตะกร้า กลับได้ยินนักพรตซ่งยิ้มเยียบเย็นกล่าวว่า “ดีเลย ดีเลย! ต่อหน้าทุกคนในโถงนี้ เส้าหยางถึงกับเริ่มเล่นอุบายแล้ว! ปกติเจ้าไร้เหตุผลก็ให้ศิษย์สองคนมาแอบดูการจับสลาก ก็หมายถึงการสั่งสอนไม่เข้มงวด! ในเมื่อมาแล้วก็กลับปกป้อง ไม่ให้พวกเขามาร่วมจับด้วย ผิดธรรมเนียมอยู่บ้าง! ข้าว่างานชุมนุมปักบุปผานี้ก็ไม่ต้องจัดแล้วกัน!”

ฉู่เหล่ยอดโมโหไม่ได้ คนผู้นี้หาเรื่องครั้งแล้วครั้งเล่า กล่าววาจาไม่ไว้หน้า หากไม่ใช่เห็นแก่ว่าเขาเป็นหนึ่งในสี่อาวุโสสำนักเซวียนหยวนเขาคงไม่ไว้หน้านานแล้ว เจ้าสำนักคนก่อนกับนักพรตจู้สือเจ้าสำนักเซวียนหยวนผู้นี้ แม้ปากรับว่าสองสำนักจากนี้รวมเป็นหนึ่ง ร่วมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน แต่ความเห็นไม่ลงรอยกันมานับร้อยปี ไม่กี่สิบปีไหนเลยจะขจัดทิ้งได้!

เขายามนี้จึงกล่าวจริงจังว่า “ไม่ทราบนักพรตซ่งมีอันใดชี้แนะ”

นักพรตซ่งลูบเคราแพะหรอมแหรมของตนเอง ใบหน้ากลมขาวมีรอยยิ้มบาง กล่าวว่า “ชี้แนะนั่นไม่บังอาจ แต่ธรรมเนียมงานชุมนุมปักบุปผาแต่ไรมาก็กำหนดเช่นนี้ ทุกคนที่มาถึงที่จับสลากย่อมมีสิทธิ์ได้จับสลาก หากมีเรื่องใดมาไม่ได้ ให้คนมาจับแทนได้ ข้าใคร่ถามเจ้าสำนักฉู่ ศิษย์สำนักเส้าหยางสองคนเมื่อครู่ หรือว่าท่านคิดให้เป็นดังท่อนไม้ในงาน ลิดรอนสิทธิ์จับสลากพวกเขาหรือ”

ฉู่เหล่ยข่มความโกรธ กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ศิษย์สองคนนั้นอายุยังน้อย หนึ่งสิบสี่ อีกหนึ่งยังไม่ถึงสิบเอ็ด เรียกของวิเศษเหินยังไม่ชำนาญ จะมีคุณสมบัติมาจับสลากได้อย่างไร! แม้ว่าจับได้ ภารกิจเด็ดบุปผาสำหรับพวกเขาก็คงได้แต่ไปตายเปล่าก็เท่านั้น!”

นักพรตซ่งส่ายหน้ากล่าวว่า “มิได้ มิได้! เจ้าสำนักฉู่มีใจปกป้อง พวกเราเองก็พอเข้าใจได้ เด็กหญิงผู้นั้นเป็นบุตรสาวท่านกระมัง ได้ยินมานานแล้วว่าบุตรสาวทั้งสองของเจ้าสำนักฉู่อายุยังน้อย หากแต่มีพลังยุทธ์ไม่ธรรมดา ทุกคนในสำนักเส้าหยางล้วนทะนุถนอมยิ่ง คิดว่าสีฟ้าได้จากครามแต่เข้มยิ่งกว่า เด็กน้อยต้องยิ่งฝึกยิ่งลับจึงจะเป็นผู้สามารถ ไยท่านต้องเอาแต่ปกป้องไว้ไม่ยอมปล่อยด้วย ไม่สนใจธรรมเนียมการจับสลากแล้ว?”

ฉู่เหล่ยแต่ต้นก็อดทนแล้วอดทนเล่า นี่ถูกเขากล่าวแทงใจแล้ว ไหนเลยจะทนได้อีก กล่าวเสียงแข็งว่า “ความหมายนักพรตซ่งก็คือข้าเจตนาปกป้อง?! วันนี้ข้าจะ...” วาจายังกล่าวไม่จบ กลับถูกเหอตันผิงดึงไว้ พยายามพากลับไป นางกล่าวอ่อนโยนว่า “ท่านพี่ อย่าได้โมโห อย่าให้ใต้หล้าหัวเราะเยาะเส้าหยางเรา!”

หน้าผากฉู่เหล่ยเส้นเอ็นปูดเขียวออกมา สูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง กำลังจะกล่าวก็กลับได้ยินเสียงไร้เดียงสาดังมาจากด้านข้าง “ข้าเขียน! ข้าจะร่วมจับสลาก!”

ทุกคนหันไปมอง เป็นหลิงหลง ใบหน้าน้อยๆ ของนางซีดขาวเล็กน้อย แต่ดวงตาทั้งสองกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอยากลอง ถึงกับเห็นว่าการเด็ดบุปผาเป็นภารกิจท้าทาย นางเห็นบิดามารดาไม่มีปฏิกิริยาใด อดร้อนใจไม่ได้กล่าวว่า “ข้าจะจับสลาก! ท่านพ่อ! ท่านแม่! ธรรมเนียมไม่ใช่เช่นนี้หรือ มาแล้วย่อมมีส่วนร่วม! เหตุใดข้าไม่อาจเข้าร่วม”

“เหลวไหล!” ฉู่เหล่ยรู้สึกหัวแทบระเบิด คิดจะโยนเจ้าผีน้อยสองตัวที่ก่อเรื่องนี้ลงจากยอดเขาเส้าหยาง ให้พวกเขาหาเรื่องใส่ตัวเองก็ทำลายตัวเองไปเองเสียเลย เหอตันผิงถอนหายใจกล่าวว่า “หลิงหลง ภารกิจเด็ดบุปผาไม่ใช่เรื่องเด็กเล่น มารปีศาจใหญ่หลายพันปี แม้แต่ท่านพ่อเจ้ารับมือก็ยังต้องเสียแรงอย่างมาก นับประสาอันใดกับพวกเจ้า อย่าเอาแต่ใจ ลงเขาไปเถอะ!”

นิสัยดื้อรั้นของหลิงหลงเกิดขึ้นแล้วไม่สนใจอันใด ไหนเลยจะรู้ถึงความเป็นห่วงของบิดามารดา นางวิ่งไปที่ตะกร้าไผ่ รีบกล่าวว่า “ไม่! ข้าจะร่วม! ท่านแม่ ข้าก็มีคุณสมบัติจะเข้าร่วม! ไม่ใช่ว่าเมื่อหลายวันก่อนท่านแม่มอบกระบี่ต้วนจินให้ข้าหรือ หรือว่าท่านแม่หลอกข้า ข้าเองก็ไม่คิดให้ท่านพ่อปกป้องข้าไปทั้งชีวิต!”

นักพรตซ่งโบกมือยิ้มกล่าวว่า “พูดได้ดี! ดังเช่นบิดาพยัคฆ์ย่อมไร้ลูกสุนัข! คุณหนูฉู่ทำให้ข้าเลื่อมใสยิ่ง!”

เหอตันผิงเห็นสถานการณ์เช่นนี้ หากไม่ให้พวกหลิงหลงจับสลากเกรงแต่ว่างานชุมนุมปักบุปผานี้คงจัดไม่สำเร็จแล้ว ในใจนางกล้ำกลืนไม่อยากให้บุตรสาวกับศิษย์คนโปรดเผชิญอันตราย ได้แต่มองขอความช่วยเหลือจากสามี ฉู่เหล่ยเงียบไปพัก เห็นสีหน้าตื่นเต้นยินดีของหลิงหลง ใบหน้าน้อยแดงก่ำ ลืมเรื่องอันตรายไปหมดสิ้น ในใจแอบทอดถอนใจไม่ได้ พลันคิดอุบายหนึ่งได้

เขาหันไปเรียกจงหมิ่นเหยียนมา กล่าวว่า “ให้พวกเจ้าร่วมจับสลาก เขียนชื่อลงไปได้ เจ้าเขียน หมิ่นเหยียน” กล่าวจบก็ตบบ่าเขาสองที

จงหมิ่นเหยียนลองพิเคราะห์ความหมายของอาจารย์ รู้สึกเหมือนจะเป็นความหมายนั้น แต่เขาเองก็ไม่อาจเข้าใจ และไม่กล้ามั่นใจ ได้แต่ลังเลค่อยๆ ก้าวไป หยิบพู่กันเงยหน้ามองฉู่เหล่ย เขาพยักหน้าเล็กน้อย จงหมิ่นเหยียนในที่สุดก็เข้าใจ ในใจอดยิ่งสงสัยไม่ได้ กลับไม่กล้าถามมาก ได้แต่ก้มหน้าเขียนลงไปสองชื่อ โยนลงตะกร้าไผ่นั้นไป

ครานี้นักพรตซ่งไม่มีอันใดจะกล่าวอีก หลิงหลงยิ่งตื่นเต้นยินดี ตนเองอยู่ๆ พลันได้โอกาสนี้อย่างไม่คาดฝัน ไม่แน่จะได้ตามทุกคนลงเขาไปเปิดหูเปิดตากับปีศาจในตำนานแล้ว

เหอตันผิงใจไม่สงบ ควานมือลงไปในตะกร้า ไม่กล้าแตะแผ่นไม้ไผ่ชั้นแรกด้านบน กลัวว่าไม่ระวังจับโดนหลิงหลง กว่าจะคว้าด้านในอันหนึ่งออกมาได้ก็ไม่ง่าย พลิกดู “เจ้าเกาะฝูอวี้ตงฟางชิงฉี”

ชายผู้หนึ่งยืนอยู่ในมุมหนึ่ง ผมยาวประบ่า คิ้วเข้มจมูกโด่ง รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาเก่งกล้า เขาหัวเราะดัง จัดแขนเสื้อ ก้าวออกมาคำนับ กล่าวเสียงดังกังวานว่า “ให้ข้าแย่งไปได้ก่อนแล้ว! ทุกท่าน เกรงใจยิ่ง!” น้ำเสียงทุ้มหนักแน่น เป็นผู้ที่กล่าวกระทบนักพรตซ่งเมื่อครู่

ทุกคนพากันคำนับตอบ นักพรตซ่งยิ้มกล่าวว่า “ยินดีกับน้องตงฟางด้วย ได้ไปก่อนคนแรก”

ตงฟางชิงฉียิ้มตอบว่า “ไม่เลว เพราะอาศัยวาสนานักพรตซ่ง หวังแต่ว่าจากนี้จะได้เกาะฝูอวี้อีกสองสามคนจึงจะดี! ภารกิจเด็ดบุปผาพวกข้าครองไว้แล้ว”

ขณะกล่าวนั้น สลากแผ่นที่สองก็จับออกมา เหอตันผิงอ่านขึ้น “ฉู่อิ่งหงเจ้าหออวี้หยางถังแห่งสำนักเส้าหยาง”

วาจากล่าวจบ ก็มีเงาร่างอรชรเดินมายังตรงกลางโถง คำนับสี่ทิศ กล่าวเสียงกระจ่างว่า “เกรงใจยิ่ง! ขออภัย!” ทุกคนร่วมส่งเสียง ยินดียิ่ง ดัง ฉู่อิ่งหงตอนอายุยังน้อยก็เป็นสาวงามมีชื่อแล้ว บัดนี้อายุใกล้สี่สิบก็ยังคงเค้าความงาม ผิวพรรณขาวราวหิมะ ประสบการณ์หลายปียิ่งทำให้นางมีท่าทางเฉียบคมมั่นใจ ไม่ได้ด้อยไปกว่าบุรุษ

นางเดินมาถึงกลางโถงกลางตรงข้างแถวเก้าอี้ไท่ซืออี่[footnoteRef:2]ห้าตัว ประสานมือยิ้มกล่าวกับตงฟางชิงฉีบนเก้าอี้ตัวแรกว่า “ครั้งนี้ต้องอาศัยประมุขตงฟางชี้แนะให้มากแล้ว” [2: เก้าอี้ทรงจีนมีพนักพิงและที่เท้าแขน ]

ตงฟางชิงฉีรีบคำนับกลับกล่าวว่า “เจ้าหอฉู่ชมเกินไปแล้ว! ข้าละอายยิ่ง ครั้งนี้กำจัดมารปีศาจ ต้องให้ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกันจึงจะสำเร็จ”

สองคนกำลังทักทายกันอยู่ทางนี้ เหอตันผิงอีกทางก็จับสลากแผ่นที่สามออกมา พลิกอ่านแล้วสีหน้าพลันแปรเปลี่ยน เป็นนาน กว่าจะพึมพำอ่านว่า “สำนักเส้าหยาง ศิษย์...จงหมิ่นเหยียน” กล่าวจบนางก็มองไปขอความช่วยเหลือจากฉู่เหล่ย ไม่รู้ควรทำเช่นไร

ทุกคนพากันส่งเสียงดัง คิดไม่ถึงว่าจับโดนศิษย์รุ่นเล็กเข้าจริงๆ พริบตาสายตาหลายสิบคู่ก็มุ่งไปยังจงหมิ่นเหยียนพร้อมกัน ดีที่สีหน้าเขาแม้ซีดขาว แต่ก็ยังเก็บอาการรักษามารยาทไว้ได้ ได้ยินชื่อตนก็อดลังเลไม่ได้ ก้าวมายังหน้าแถวเก้าอี้นั่น ประสานมือหลุบตาลงกล่าวว่า “ศิษย์ยังอ่อนด้อย ขออาวุโสทุกท่านโปรดอภัย!” ทุกคนมองเขาไม่ร้อนไม่รน พากันอุทานในใจ ผู้นี้วันหน้าย่อมต้องเป็นผู้มีความสามารถยิ่งใหญ่

ฉู่เหล่ยเดิมคิดว่าโอกาสจับโดนพวกเขาน้อยมาก ผู้ใดจะรู้ว่าโชคชะตากลั่นแกล้งผู้คน เรื่องที่เจ้ายิ่งไม่คิดให้เกิดก็มักจะเกิดเร็วที่สุด ดีที่ศิษย์คนเล็กยามปกติสีหน้ายิ้มแย้มยามนี้กลับนิ่งสงบได้ ได้หน้าไม่น้อย ในใจเขาอดเริ่มรู้สึกเสียดายความสามารถไม่ได้ กำลังคิดเข้าไปปลอบเขาสักหน่อย ก็ได้ยินเหอตันผิงอ่านแผ่นไม้ไผ่ที่สี่ “สำนักเส้าหยาง เจ้าสำนักฉู่เหล่ย”

เขาพอได้ฟังชื่อตน ใจที่หนักอึ้งก็วางลงครึ่งหนึ่งได้ เดินไปทางเก้าอี้ไท่ซืออี่[footnoteRef:3]แถวนั้น [3: เก้าอี้ทรงจีนมีพนักพิงและที่เท้าแขน ]

ฉู่อิ่งหงกำลังลูบศีรษะจงหมิ่นเหยียน พลางกล่าวกับเขาอย่างอ่อนโยน เห็นฉู่เหล่ยเข้ามาก็ยิ้มกล่าวว่า “เจ้าสำนัก มีท่านอยู่ด้วยข้าก็วางใจแล้ว ไม่เช่นนั้นเกรงแต่ว่าปกป้องเด็กคนนี้ไม่ได้”

จงหมิ่นเหยียนรีบคุกเข่าลงตรงหน้าฉู่เหล่ย ไม่กล้ากล่าวอันใด ฉู่เหล่ยกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ลุกขึ้น เจ้าไม่ต้องกลัว และไม่ต้องลงมือ เพียงแค่ติดตามด้านหลังข้าก็พอ ครั้งนี้ถือว่าเป็นประสบการณ์ เจ้า เพียงแต่กลับไปแล้วต้องลงโทษกักขังเจ้าที่ถ้ำแสงฉานสักเดือน”

จงหมิ่นเหยียนรู้สึกซาบซึ้ง ตอบรับทั้งน้ำตาคลอ หลังยืนขึ้นก็ถูกฉู่อิ่งหงยิ้มเย็นลากไปร่วมสนทนากับตงฟางชิงฉี

ทุกคนทางนี้พากันกล่าววาจามารยาท บ้างก็ยังให้กำลังใจ กล่าวว่าภารกิจเด็ดบุปผาครั้งนี้ล้วนเป็นสำนักเส้าหยางครองไปแล้ว นักพรตซ่งนั่นสีหน้าย่ำแย่ยิ่ง ปิดปากไม่กล่าวสักคำ

เหอตันผิงค่อยๆ เบาใจลง รู้ว่าสามีนางไปด้วย ย่อมทุ่มเทปกป้องจงหมิ่นเหยียน แต่ไรมาเขาก็เป็นคนเย็นชาแต่จิตใจอ่อนโยน นี่เป็นไม้ไผ่แผ่นสุดท้าย ไม่รู้ว่าจับโดนผู้ใด สองนิ้วมือนางค่อยคว้าแผ่นไม้ไผ่หนึ่งจากในตะกร้าไผ่ขึ้นมาพลิกดู สีหน้าพลันซีดเผือด

นางจ้องมองแผ่นไม้ไผ่นั่นอย่างไม่อยากจะเชื่อ ราวกับจะมองให้ทะลุอย่างไรอย่างนั้น

ในที่สุดทุกคนก็พบว่านางผิดปกติ ฉู่อิ่งหงถามเบาๆ ว่า “พี่ผิง? เกิดอันใด” ในใจนางก็เหมือนมีลางไม่ดี คงไม่ได้โชคร้ายเช่นนั้น แม้แต่หลิงหลงก็ถูกจับโดนด้วยกระมัง

เป็นนาน เหอตันผิงจึงได้เงยหน้าขึ้น ในตาเต็มไปด้วยน้ำตาคลอ ไหล่บางเริ่มสั่นเทา ท่าทางเช่นนั้น ราวกับว่าใกล้จะยืนหยัดไม่ไหว จะเป็นลมแล้ว นางพลิกแผ่นไม้ไผ่นั้น อ่านติดๆ ขัดๆ ว่า “ศะ...ศิษย์สำนักเส้าหยาง...ฉู่...เสวียนจี”

ทุกคนส่งเสียงดัง