Miracle of God เทพนักรบผู้พิทักษ์: Chapter 037 ตอนที่ 37

บทที่ 37 มือแดงนำโชคครั้งใหญ่

ยัยเจ๊หลงทิศ หลงตัวเอง!

จางหยางไม่สนใจเธอ แตะศพบอสต่อไป

[ไม้เท้าเวทของอะเฟล่า] (เกรดทองแดงสีเขียว, ไม้เท้าเวท)

ค่าโจมตีเวท: 169-191

เลเวลที่ต้องการ: 20

คำเตือน: ‘ไม้เท้าเวทนี้ยังคงมีกลิ่นเหม็นเน่าจากด้านในท้องของราชางู! อะเฟล่าที่น่าสงสาร ขอให้วิญญาณของเจ้าจงสงบสุขอยู่ในอ้อมกอดของทวยเทพด้วยเถิด!’

“ของเธออีกแล้ว” จางหยางถอนหายใจ ไม่ได้เป็นเพราะเสียดายอุปกรณ์สวมใส่ชิ้นนี้ แต่เป็นเพราะไม่อยากถูกไกวเสวี่ยเอ๋อร์หาว่าอ่อยเธออีก!

นั่นไง ไกวเสวี่ยเอ๋อร์หัวเราะพึงพอใจออกมาแล้ว แสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำว่า ‘ว่าแล้วเชียว’ ออกมา

อื้ม ราชินีแห่งการแสดงสีหน้า!

แตะอีกครั้ง ไม่เชื่อหรอกว่าจะเปิดได้แต่ของนักบวช!

[บูทว่องไว] (เกรดทองแดงสีเขียว, เกราะผ้า)

ค่าการป้องกัน (Defense: DEF): +2

ค่ากำลังกาย (Vitality: VIT): +10

ค่าสติปัญญา (Wisdom: WIS): +6

ค่าพลังวิญญาณ (Spirit: SPR): +4

เลเวลที่ต้องการ: 20

เชด! จางหยางไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว

แตะต่อๆ!

[ชุบชีวิต] (หนังสือทักษะ)

วิธีใช้: สอนให้คุณสามารถใช้ทักษะ ‘ชุบชีวิต’

อาชีพที่ต้องการ: อัศวิน, นักบวช

จางหยางน้ำตาพรั่งพรู เปิดอุปกรณ์สวมใส่มาสี่ชิ้น ทั้งหมดเป็นของนักบวช!

ไกวเสวี่ยเอ๋อร์หัวเราะจนดวงตาเจ้าเสน่ห์หรี่เล็กลงเหลือเส้นเดียว พูดพึมพำ “เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ใจดีย่อมได้รับสิ่งดีๆ ตอบแทน!”

จางหยางแตะอีกครั้ง ในที่สุดก็มีไอเทมที่ไม่ใช่ของนักบวชออกมาสักที

[ถุงน้ำดีของราชางูหลามพิษลายทอง]: ไอเทมภารกิจ!

‘ติ๊ง! คุณได้รับแบ่ง 15 เหรียญเงิน!’

นี่คือไอเทมที่บอสดรอปเป็นชิ้นสุดท้าย เพียงไม่นานศพของราชางูหลามก็หายไป

“ยังมีอีกกล่อง” จางหยางถูมือไปมา พุ่งเข้าไปอยู่ข้างกล่องสมบัติเกรดเงินสีขาว

“ว้าว! กล่องสมบัติ” สายตาของไกวเสวี่ยเอ๋อร์เปลี่ยนเป็นส่องประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันที “ให้ฉันเปิดๆ”

ในเมื่อเป็นโหมดปาร์ตี้ ใครเปิดกล่องก็เหมือนกัน จางหยางจึงเขยิบออกมา

ไกวเสวี่ยเอ๋อร์กลับ ‘ปึง!’ โผเข้าใส่กล่องสมบัติ ใบหน้าเกยอยู่บนฝากล่อง สองมือลูบไล้ตัวกล่องไปมาไม่หยุด สีหน้าเมามายนั้น ทำให้จางหยางรู้สึกหวาดกลัวตัวสั่นขึ้นมาทั้งๆ ที่ไม่หนาว

ยัยเจ๊บ้าสมบัติ หลงทิศ หลงตัวเอง!

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ไกวเสวี่ยเอ๋อร์โดนจางหยางเร่ง จึงยอมเปิดกล่องอย่างไม่เต็มใจ สีหน้าฝืนใจนั้นราวกับมีแค้นฆ่าบิดาอันใหญ่หลวงกับจางหยาง

10%, 20%, …….100% กล่องสมบัติเปิดออก ไกวเสวี่ยเอ๋อร์ยื่นมือเข้าไปแตะสิ่งของ

[ดาบเกล็ดเงิน] (เกรดทองแดงสีเขียว, ดาบถือมือเดียว)

ค่าพลังการโจมตี (Attack: ATK): 197-219

ระยะระหว่างการโจมตี: 2.6 วินาที

อัตราการสร้างความเสียหายต่อวินาที (DPS): 80

อุปกรณ์สวมใส่: ทำให้อัตราการโจมตีติดคริติคอลเพิ่มขึ้น 1%

เลเวลที่ต้องการ: 20

ของชั้นยอด! เมื่อเทียบกันแล้ว ดาบรบเหล็กบริสุทธิ์ของเขาที่มีค่าการโจมตี 16-24 เป็นได้แค่สิ่งอุจาดตาจนทนมองไม่ได้เท่านั้นเอง! และเนื่องจากอุปกรณ์สวมใส่เกรดทองสีเหลืองจะดรอปโดยบอสเลเวล 50 ดังนั้นดาบเล่มนี้สามารถใช้ไปจนถึงตอนนั้นเลย หลังจากนั้นค่อยเปลี่ยนเล่มใหม่

จางหยางมองไกวเสวี่ยเอ๋อร์ คิดในใจ ‘หรือว่านี่คือชายหญิงเกื้อหนุนกัน ตัวเขาเปิดได้อุปกรณ์สวมใส่ของเธอ เธอก็เปิดได้ของที่ตัวเขาใช้?’

“ว้าว! ดาบสวยจัง” ไกวเสวี่ยเอ๋อร์หยิบดาบขึ้นมา ก่อนที่จะทอยแต้ม ผู้เล่นที่มีคุณสมบัติในการได้รับไอเทมที่ดรอปมา สามารถหยิบอุปกรณ์สวมใส่ขึ้นมาได้ แต่ว่าเก็บเข้าเป้สะพายหลังไม่ได้ และนำไปสวมใส่บนร่างไม่ได้ด้วย

เห็นได้ชัดว่าความสนใจของผู้หญิงไม่เหมือนผู้ชาย สิ่งที่จางหยางให้ความสำคัญก็คือ ค่าการโจมตีที่สูงมากของดาบเกล็ดเงิน ส่วนไกวเสวี่ยเอ๋อร์กลับเลือกอุปกรณ์สวมใส่โดยดูที่ลักษณะภายนอกล้วนๆ

จางหยางทอยได้ 42 แต้ม ส่วนไกวเสวี่ยเอ๋อร์กดปล่อยวางทันที และแล้วดาบถือมือเดียวที่เทพที่สุดในช่วงนี้ก็ได้เข้ามาอยู่ในเป้สะพายหลังของจางหยางเรียบร้อย แต่น่าเสียดายที่ยังขาดอีกสองเลเวล เอามาสวมใส่ตอนนี้เลยไม่ได้

[สูตร: ยาต้านทานเวทระดับต้น] (สูตรแปรธาตุ)

วิธีใช้: สอนให้คุณสร้าง ‘ยาต้านทานเวทระดับต้น’

ต้องการ: ทักษะ ‘แปรธาตุระดับต้น’

‘จริงดิ ...... แตะออกมาแล้วจริงๆ!’ อัตราการดรอปของเจ้าของเล่นชิ้นนี้มีไม่ถึงหนึ่งในหมื่น ชาติที่แล้วแม้ว่าจะเข้าสู่ระยะกลางและระยะปลายของเกมแล้ว ผู้เล่นที่ทำยาสูตรนี้ได้ก็ยังมีน้อยจนสามารถนับนิ้วได้เลย!

ดาบเกล็ดเงินและสูตรแปรธาตุ ทั้งสองอย่างนี้เป็นไอเทมที่ดรอปยากมาก ไม่น่าเชื่อว่าจะถูกเธอเปิดออกมาได้ นี่เป็นมือแดงนำโชคระดับไหนกัน! เมื่อเทียบกันแล้ว ค่าความโชคดีสองแต้มของจางหยางกลายเป็นขยะไปเลย

“ไกวเสวี่ยเอ๋อร์ นี่คือของที่ฉันต้องการ ยกให้ฉันได้มั้ย?” เนื่องจากเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับแผนการความร่ำรวย จางหยางจึงรีบพูดออกไป

“เรียกฉันว่าพี่สาวก่อน แล้วฉันจะพิจารณา” ไกวเสวี่ยเอ๋อร์ชอบใจ

ฝ่ายตรงข้ามดูแล้วอายุมากกว่าเขาหน่อยหนึ่งจริงๆ แต่ว่าอายุสมองของจางหยางใกล้จะ 30 อยู่แล้ว ให้เรียกพี่สาวนี่เอ่ยปากออกมายากมาก

“เอ๋ นายไม่เรียกหรอ ถ้างั้นพี่สาวทอยแต้มแล้วนะเออ” ไกวเสวี่ยเอ๋อร์ยิ้มชั่วร้าย

“ไกวเสวี่ยเอ๋อร์ เธอนี่ไม่เห็นจะเป็นเด็กดีสักนิด” จางหยางถอนหายใจแล้วพูด

“ฮ่าๆๆ แบบนี้สิถึงจะสนุก เฮ้ จะเรียกไม่เรียก?”

“พี่.... สาว....” จางหยางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดออกมา เพิ่มอีกสองคำในใจ ‘นางมาร’

“เด็กดี พี่สาวจะเอาลูกอมให้กิน” ไกวเสวี่ยเอ๋อร์หัวเราะจนตาสวยงามนั้นโค้งราวกับพระจันทร์เสี้ยว

เก็บสูตรเรียบร้อย จางหยางก็ฮึ่มๆ อยู่ในใจ คิดว่า ‘ยัยคนบ้าสมบัติ อีกหน่อยถ้าเห็นว่าสูตรนี้หาเงินได้ก้อนใหญ่ก้อนโตล่ะก็ เธอจะต้องปวดใจจนเลือดไหลแน่นอน!’

ไกวเสวี่ยเอ๋อร์ยื่นมือออกไปแตะต่อ ไอเทมชิ้นสุดท้ายของกล่องสมบัติพลันกระโดดออกมา

[ชิ้นส่วนลายแทงขุมทรัพย์ (1)] (เกรดเงินสีขาว)

วิธีใช้: นำชิ้นส่วนลายแทงขุมทรัพย์ทั้งสามชิ้นมาต่อเข้าด้วยกันกลายเป็นลายแทงขุมทรัพย์ฉบับสมบูรณ์

จางหยางรื้อหาของในเป้สะพายหลัง ชิ้นส่วนลายแทงขุมทรัพย์ในมือเขาคือ (1) และ (3) ซ้ำกับแผ่นนี้ เขาจึงกดปล่อยวางอย่างไม่ลังเล จางหยางได้ดาบเกล็ดเงินและสูตรแปรธาตุมาก็พึงพอใจสุดๆ ไปนานแล้ว

เมื่อไกวเสวี่ยเอ๋อร์ได้รับลายแทงขุมทรัพย์แล้ว กล่องสมบัติก็ค่อยๆ เลือนหายไป

“ไป ออกไปกันได้แล้ว” จางหยางพูดแล้วก็เดินเข้าไปยังใจกลางลำต้นของต้นไม้แห้งเหี่ยว ไกวเสวี่ยเอ๋อร์รีบเดินตามหลังเข้าไป

เดินมุ่งหน้ามาตลอดทาง ผ่านไปไม่นาน จางหยางพลันค้นพบว่าจุดแสงที่แสดงตำแหน่งของไกวเสวี่ยเอ๋อร์บนแมพเล็กหายไปแล้ว

เขารีบพูดลงไปในช่องแชทปาร์ตี้ “ไกวเสวี่ยเอ๋อร์ เธออยู่ไหน?”

“ฉัน.... ฉันก็ไม่รู้” ไกวเสวี่ยเอ๋อร์ตอบกลับ “มันมืดมิดไปหมดเลย”

ผู้หญิงคนนี้นี่ ตามหลังเขามายังหลงได้อีก เป็นของชั้นยอดจริงๆ!

“เธอยืนเฉยๆ อยู่ตรงนั้น ห้ามขยับ เดี๋ยวฉันไปหาเธอเอง” จางหยางพูดอย่างจนใจ

“ตกลง แต่ว่านายมาเร็วๆ หน่อย ที่นี่มืดมากเลย น้ำก็เย็นอย่างกับน้ำแข็ง ทรมานจะตายอยู่แล้ว” ไกวเสวี่ยเอ๋อร์บ่น

“เอาล่ะๆ ฉันจะไปถึงเดี๋ยวนี้แล้ว”

ว่ายน้ำกลับไปร้อยกว่าเมตรได้ ในที่สุดก็เห็นจุดแสงแสดงตำแหน่งของไกวเสวี่ยเอ๋อร์บนแมพเล็ก จางหยางจึงว่ายเข้าไปแล้วพูด “ตามมาติดๆ หน่อย”

ไกวเสวี่ยเอ๋อร์พูด “ฉันมองไม่เห็นว่านายอยู่ไหน จะตามยังไง?”

“เธอดูแมพเล็กไม่เป็นรึไง?” จางหยางเคืองที่เธอทำไม่ได้อย่างที่เขาคาดหวัง

“ดูไม่เข้าใจ เวียนหัว” ไกวเสวี่ยเอ๋อร์ตอบ

พวกหลงทิศก็ฝึกขึ้นมาได้ด้วยวิธีนี้แหละ!

จางหยางถอนหายใจแล้วยื่นมือออกไป “ถ้างั้นเธอจับมือฉันไว้”

“อืม!”

จูงมือยัยเจ๊หลงทิศ จางหยางพาไกวเสวี่ยเอ๋อร์วายน้ำออกไป ใช้เวลาไปเกือบยี่สิบนาทีถึงจะได้เห็นท้องฟ้าและดวงอาทิตย์อีกครั้ง ทั้งคู่มุดออกมาจากกอพืชน้ำ

“มือเจ๊นิ่มมาก?” อยู่ๆ ไกวเสวี่ยเอ๋อร์ก็พูดขึ้นมา

“อืม พอไหว” จางหยางตอบสบายๆ

“นายคิดจะจับไปถึงเมื่อไหร่?” น้ำเสียงของไกวเสวี่ยเอ๋อร์แฝงพายุลลูกย่อมๆ เอาไว้

จางหยางมองดู โอ้! จับนานจนชินไปแล้วลืมปล่อยมือเลย

“แหะๆ เสียมารยาทไปหน่อย โทษทีๆ” จางหยางปล่อยมือแล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ทำท่าทางใสซื่อบริสุทธิ์

ไกวเสวี่ยเอ๋อร์มองเขาด้วยความโมโหสักพักแล้วพูดขึ้นว่า “อันธพาลเหม็นเน่า คราวหน้าระวังหน่อย เจ๊ไม่ใช่คนที่นายจะมาเอาเปรียบได้ง่ายๆ นะ!”

ถ้าพูดถึงเรื่องลับฝีปาก ก่อนที่จางหยางจะตกลงสถานะความสัมพันธ์ของเขากับหลินอวี้ จะดีจะชั่วเขาก็นับว่าเป็นผู้ชายที่เคยผ่านชีวิตรักสนุกสนานมาก่อน มีหรือที่จะกลัวเธอ! แต่ว่าเรื่องเยอะสู้เรื่องน้อยไม่ได้ ในตอนนี้เขายังไม่คิดจะล่อผู้หญิงคนอื่นให้มาติดกับ จางหยางจึงยิ้มบางๆ แล้วพูด “ถ้างั้นฉันไปส่งมอบเควสต์ก่อนแล้วนะ ไว้เจอกันคราวหน้า บ๊ายบาย”

จางหยางออกจากปาร์ตี้ แล้วหมุนตัวเดินไปหาเดกซ์เตอร์ ยกมือซ้ายขึ้นโบกเล็กน้อยแสดงการบอกลา

“ชิ! อันธพาลเหม็นเน่า” ไกวเสวี่ยเอ๋อร์พึมพำออกมา จากนั้นก็เปิดระบบสนทนาด้วยเสียงขึ้นมา

“ฮัลโหลเจ๊ อย่าบอกว่าเจ๊หลงทางจะให้ฉันไปพากลับมาอีกแล้วนะ?” เสียงกังวานใสของหญิงวัยรุ่นดังขึ้นมาจากฝั่งตรงข้าม “นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้ว? ขอร้องล่ะ เจ๊อย่าบื้อขนาดนั้นได้เปล่า? ยังไงเจ๊ก็เป็นนักศึกษาหัวกะทิของเคมบริดจ์เลยนะ ทำไมการรับรู้ทิศทางถึงแย่กว่าเด็กม. ปลาย อย่างฉันล่ะ?”

“ฮึ่ม! ที่ฉันเรียนน่ะมันเอกบริหารธุรกิจ ไม่ใช่การท่องเที่ยว ธรณีวิทยา หรือประวัติศาสตร์สักหน่อย ฉันจะหลงทางไม่ได้รึไงหา?”

“เจ๊ แต่ว่าจำนวนครั้งที่เจ๊หลงทางน่ะมันจะเยอะเกินไปหน่อยแล้วนะ เอาล่ะๆ ขี้เกียจเถียงกับเจ๊แล้ว จะได้ไม่โดนเจ๊ทำให้โมโหจนตาย! บอกมา ตอนนี้เจ๊อยู่ไหน ฉันจะไปรับ” เด็กสาวฝั่งตรงข้ามยอมลงให้แล้ว

“ใครจะให้เธอมารับ ฉันไม่ได้หลงทางซักหน่อย”

“เอ๋! ถ้างั้นโทรหาฉันทำไมล่ะ ฉันกำลังเก็บเวลอยู่เลย”

“เมื่อกี้ฉันเจอจ้านอวี้คนนั้นแล้ว อืม เจ๋งจริงด้วย เจ๋งกว่าเธออะ!”

“ว๊าก! ฉันเป็นนักรบโจมตี เจ๊จะเอาฉันไปเปรียบกับเขาทำไม!”

“ก็ไม่ทำไม เปรียบดูเฉยๆ” ไกวเสวี่ยเอ๋อร์บิดขี้เกียจแล้วพูด “เป็นคนชั้นยอด สมควรดึงมาเป็นพวก”

“ถ้างั้นเจ๊ก็ไปดึงมา! คริๆ อกเจ๊ตู้มขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าพวกผู้ชายชอบตู้มๆ กันหรอ เขาต้องหลงเจ๊แน่” ฝั่งตรงข้ามพูดพร้อมหัวเราะคิกๆ ไปด้วย

“สาวน้อย หน้าอกแบนอย่างกับไข่ดาว!”

“หานอิ๋งเสวี่ย ฉันขอเตือนเธอ! ห้ามพูดถึงหน้าอกของฉัน!”

“ชิ! ไข่ดาว”

“ฮึ่ม! โคนมยักษ์”

.....

เมื่อกลับมาเจอเดกซ์เตอร์ จางหยางก็หยิบถุงน้ำดีงูออกมา หมอใหญ่คนนั้นเบิกตาโตขึ้นทันที พูดว่า “ถุงน้ำดีของราชางูจริงๆ ด้วย ข้ารู้สึกได้ว่าในนี้กักเก็บพิษไว้แรงกล้าเพียงใด ช่างน่าตื่นตะลึงยิ่งนัก! นักผจญภัย ขอบใจเจ้ามาก!”

‘ติ๊ง! คุณทำภารกิจสำเร็จ: ‘ถุงน้ำดีอันสุดท้าย’, ได้รับค่าประสบการณ์ 10000 แต้ม!’

‘ติ๊ง! คุณได้เรียนทักษะ ‘ปฐมพยาบาล’!’

‘ติ๊ง! ทักษะ ‘ปฐมพยาบาล’ ของคุณได้ยกระดับขึ้นเป็นระดับอาจารย์!

‘ติ๊ง! คุณได้รับฉายา: สหายของหมอ!’

การแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นข้างหูของจางหยางอย่างต่อเนื่อง ฟังรื่นหูเป็นที่สุด!

เปิดไอคอน ‘ปฐมพยาบาล’ ขึ้นมาดู เขาได้เรียนรู้ผ้าพันแผลไป 5 ชนิดแล้วดังนี้ ผ้าพันแผลผ้าลินิน, ผ้าพันแผลผ้าดิบ, ผ้าพันแผลผ้าคอตตอน, ผ้าพันแผลผ้าไหม, และผ้าพันแผลลายเวทมนต์ แต่ว่าผ้าพันแผลผ้าคอตตอนจะได้จากการดรอปของมอนสเตอร์ในรูปมนุษย์เลเวล 30 ดังนั้นช่วงนี้เขาจะหาได้สูงสุดแค่ผ้าดิบเท่านั้น

[ผ้าพันแผลผ้าดิบ]: ฟื้นฟูค่าพลังชีวิต 500 แต้มใน 10 วินาที จำเป็นต้องร่ายค้าง (Channeling) ความเสียหายทุกชนิดและการเคลื่อนไหวจะทำให้การร่ายค้างถูกยกเลิก ระยะเวลาคูลดาวน์: 1 นาที

เนื่องจากจางหยางมีฉายา ‘สหายของหมอ’ ทำให้ผลของสกิล ‘ปฐมพยาบาล’ เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า 10 วินาทีจึงฟื้นฟูเลือดได้ 1000 แต้ม เกือบจะเติมหลอดเลือดให้เต็มอยู่แล้ว

จางหยางหยิบใบเทเลพอร์ตออกมาฉีก ใต้ฝ่าเท้าของเขามีวงแหวนพลังเวทมนต์ขนาดเล็กปรากฏขึ้นมาทันที สิบวินาทีให้หลัง เขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่เมืองไวท์เจด

.....................................................................