แฟ้มคดีสืบสวนกุญแจเลือด: Chapter0036 ตอนที่ 37

ตอนที่ 36 เหยื่อล่อ

“คุณมั่นใจว่าอู๋เสวียียปิืงจะโผล่มาเหรอ?” น้ำเสียงของโหลวเยวี่ยแฝงด้วยความสงสัย

“ไม่มั่นใจ แต่ก็คุ้มที่จะลอง” หลานสวี่จ้องมองกล้องวงจรปิดของห้องพิจารณาคดี สีหน้าเรียบเฉย “พวก `ซื่อ` ทำงานมักจะทำงานแบบถอนรากถอนโคน และหวังหมิงอาจจะเคยเจอกับอู๋เสวียปิงโดยตรง สำหรับพวกเขาแล้วถือเป็นความเสี่ยงที่ซ่อนอยู่ ไม่น่าจะปล่อยทิ้งไว้ไม่สนใจ”

“จริงๆ แล้วผมไม่เห็นด้วยที่คุณใช้หวังหมิงเป็นเหยื่อล่อ” โหลวเยวี่ยมองชายผอมดำที่ท่าทางเคร่งเครียดในกล้องวงจรปิด ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ยังไงพวกเราก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะทำเรื่องอะไรออกมา มันเสี่ยงมากเกินไป”

“แต่นี่มันก็เป็นวิธีที่ล่อพวกมันเขาที่ตรงและเห็นนผลที่สุดแล้ว” หลานสวี่พูดต่อ “แต่ว่าคุณวางใจได้ ผมจะปกป้องหวังหมิงอย่างใกล้ชิดด้วยตัวเอง ต่อให้อู๋เสวียปิงโผล่มาก็ไม่สามารถทำอันตรายอะไรกับเขาได้ ว่าแต่ล้ว ทางฝั่งคุณเตรียมตัวเป็นยังไงบ้าง?”

“คนของพวกเราได้ควบคุมทั้งภายในและภายนอกศาลแล้ว และยังจำรูปร่างหน้าตาของอู๋เสวียปิงได้ ขอแค่เขาโผล่มาต่อให้มีปีกก็หนีไม่พ้น”

“งั้นก็ดี” หลานสวี่พยักหน้า “นอกจากนั้นยังต้องเฝ้าระวัง `หวังหมิงสอง` ด้วย ยังไม่อาจตัดความเป็นไปได้เรื่องที่อู๋เสวียปิงจะใช้การควบคุมความทรงจำของผู้เคราะห์ร้ายรายใหม่ให้ในทำการลอบสังหารจู่โจมได้”

“ผมเข้าใจ ไม่ว่าใครบุคคลน่าสงสัยคนใดก็ตามที่พยายามเข้าใกล้หวังหมิงก็จะต้องถูกพวกเราจับกุม นอกจากนั้นการตรวจการของศาลก็เข้มงวดมาก อาวุธปืนภายนอกเป็นไปไม่ได้ที่จะถูกเอาอาวุธปืนภายนอกเข้ามาได้”

พูดไปโหลววเยวี่ยก็เหลือบมองชายที่อยู่ข้างๆ “ว่าแต่คุณเถอะ จำไว้ว่าห้ามห่างจากหวังหมิงแม้แต่ก้าวเดียว ถ้าอีกฝ่ายคิดจะลงมือจริงๆ ก็คงไม่กล้าสู้กันซึ่งๆ หน้า จะต้องใช้แผนล่อเสือออกจากป่าอย่างแน่นอน”

“ฮ่าๆ นี่ยังต้องให้คุณเตือนอีกเหรอ?” หลานสวี่หัวเราะ “เรื่องตำราพิชัยยุทธผมคุ้นเคยกว่าคุณอีก คุณวางใจไปล้านดวงเถอะได้เลย” ขณะที่กำลังพูดอยู่ก็ มีเจ้าหน้าที่ตรวจสอบรีบเดินเข้ามา หลังทำความเคารพ ก็เดินขึ้นไปพูดข้างหูโหลวเยวี่ยสองสามประโยค

“ผมทราบแล้ว ส่งคนจับตาดูเอาไว้ อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น ทุกอย่างให้ดำเนินไปตามแผน” โหลวเยวี่ยออกคำสั่งอย่างใจเย็น

เจ้าหน้าที่ตรวจสอบพยักหน้ารับและรีบเดินจากไป

“มีอะไร?” หลานสวี่ส่งสายตาสงสัย

“หึเหอๆ พอพูดถึงก็มาเลย” โหลวเยวี่ยหัวเราะอย่างเยือกเย็น

“เขามาแล้ว”

－－－－－－－－－－－－－－－

ที่นั่งผู้เข้าร่วมฟังการพิพากษาในศาลเต็มทุกที่นั่ง

เป็นถึงเมืองที่ติดความปลอดภัยอันดับต้นๆ อย่างเมืองเซี่ยหยาง แต่กลับเกิดเรื่องร้ายที่น่าตกใจอย่างฟันคนใจกลางตัวเมืองขึ้น มันทำให้ทุกคนต่างหวาดระแวง พูดถึงเรื่องนี้ไปต่างๆ นาๆ

ระดับความสนใจคดีในครั้งนี้ระดับความสนใจดูได้จากคนในที่นั่งผู้เข้าร่วมฟังการพิพากษา ถึงแม้จะจำกัดจำนวนคนเข้า แต่ก็ยังเยอะอยู่ บวกกับการรวมตัวจากสำนักข่าวต่างๆ ทำให้สถานการณ์นี้เทียบได้พอๆ กับงานพบปะดารา

เวลาชี้ไปที่บ่ายสองโมงตรง เสียงกริ่งในศาลดังขึ้น ผู้คนที่คุยกันอยู่เงียบลงทันที ผู้พิพากษาผู้ที่เคร่งขรึมขึ้นไปนั่งประกาศกฎระเบียบในชั้นศาลบนที่นั่งประกาศกฎระเบียบในชั้นศาล จากนั้นก็ได้ประกาศการพิพากษาอย่างเป็นทางการ สายตาของทุกคนมองไปยังที่ชายผอมดำที่นั่งอยู่ในที่นั่งจำเลย มองจนแทบจะมองทะลุชายคนนั้นไป

และในตอนนี้ กลับมีคนกลุ่มหนึ่งจ้องมองการกระทำทั้งหมดของเป้าหมายอย่างระวัง

“ด้านขวาาวข้างหลังแถวที่ห้าตำแหน่งสุดท้าย ทิศทางสี่นาฬิกาของคุณ” เสียงของพี่มู่ส่งมาจากหูฟังจิ๋ว อาฉีทำเป็นหันไปอย่างไม่ตั้งใจ ใช้หางตาเหลือบมองาตำแหน่งที่หูฟังระบุชี้มา

ที่ด้านขวาข้างหลังไม่ไกล มีเงาร่างที่ใส่เสื้อกันลมสีเข้ม สวมหมวกแก็ปและใส่แว่นดำกำลังแอบอยู่ที่มุม

“ล็อกเป้าหมายแล้ว” อาฉีตอบ “ต้องการที่จะจับกุมไหม?”

“อย่าเพิ่งทำอะไร” พี่มู่ออกคำสั่ง “จับตาดูเขาต่อไป ถ้าหากอีกฝ่ายมีท่าทางแปลกๆ ให้รีบเข้าควบคุมทันที”

“รับทราบ” อาฉีทำเป็นเล่นมือถืออย่างสบายใจ พลางใช้ภาพสะท้อนจากหน้าจอจับตาดูคนใส่ชุดกันลมที่อยู่ด้านหลังทางขวา

การไต่สวนยังคงดำเนินไปตามขั้นตอน หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ผู้พิพากษาประกาศหยุดพักยี่สิบนาที หวังหมิงได้ถูกพากลับเข้าไปชั่วคราว

ที่นั่งผู้เข้าร่วมฟังการพิพากษาเริ่มมีเสียงดังขึ้นอีกครั้ง บางคนลุกไปเข้าห้องน้ำ บางคนออกไปสูบบุหรี่ ส่วนและคนใส่ชุดกันลมที่อยู่ตรงมุมก็เหมือนจะมีความเคลื่อนไหว

“ระวัง เป้าหมายออกจากที่นั่ง หมายเลข 1 ตามขึ้นไป” ในหูฟังมีคำสั่งของพี่มู่ส่งมาอีกครั้งจากหูฟัง

“รับทราบ” อาฉีตอบ ลุกขึ้นตจามออกไปอย่างเงียบๆ

คนใส่ชุดกันลมเดินเร็วมาก ไม่ทันไรเท่าไหร่ก็เดินออกจากระเบียงนอกศาล เลี้ยวขวาแล้วไปหายไปที่สุดทางระเบียง

อาฉีเห็นแล้วรีบเดินตามขึ้นไป แอบอยู่ตรงมุมคอยสังเกตการกระทำของคนใส่ชุดกันลมอยู่ไกลๆ

คนใส่ชุดกันลมหยุดเดิน มองซ้ายมองขวาสักพัก เมื่อเห็นว่ารอบๆ ไม่มีคน ก็ได้หยิบของบางอย่างจากในเสื้อออกมา เปิดห้องที่อยู่ทางขวามือแล้วแอบอยู่ข้างใน

“รายงาน เป้าหมายเข้าไปในระเบียงฝั่งตะวันออกห้องที่ห้า ต้องการให้ตามเข้าไปหรือไม่? ขอคำสั่ง” อาฉีขอคำสั่งด้วยเสียงเบา

“เดี๋ยวก่อน” ในห้องบัญชาการ พี่มู่หันไปหาผู้ช่วยเจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่อยู่ข้างๆ “ตรวจดูว่าระเบียงฝั่งตะวันออกห้องที่ห้าเป็นห้องอะไร” ผลการตรวจสอบออกมาอย่างรวดเร็ว “เป็นห้องแปลงไฟครับ” เจ้าหน้าที่คนนั้นให้คำตอบอย่างรวดเร็วฉับไว

“ห้องแปลงไฟ? เชอะ หรือว่าจะตัดกระแสไฟฟ้าเพื่อสร้างความวุ่นู่วาย?” พี่มู่ทำเสียงหึเบาๆ และได้ตัดสินใจออกคำสั่ง

“เริ่มจับกุมได้ หมายเลข 1 จู่โจมด้านหน้า หมายเลข 4 หมายเลข 5 ช่วยสนับสนุน ระวังความปลอดภัยของตัวเอง และพยายามอย่าให้อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บ”

“รับทราบ” อาฉีหยิบปืนขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ เดินเข้าใกล้ห้องที่ห้าอย่างเงียบๆ

และในตอนนั้นเอง ก็มีข่าวใหม่เข้ามา เหมือนระเบิดตกอยู่กลางวง ทำลายความเป็นระเบียบที่มีอยู่แต่เดิมในห้องบัญชาการหมดสิ้น

“คุณว่าอะไรนะ?” พี่มู่ขมวดคิ้วแน่น มองไปยังที่ผู้ช่วยเจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่เพิ่งวางสายลง

“เมื่อสักครู่มีรายงานเข้ามา ที่ระเบียงฝั่งตะวันตกได้เจอคนที่น่าสงสัยว่าจะเป็นอู๋เสวียปิงอีกคน” เจ้าหน้าที่ตรวจสอบทวนอีกครั้ง และรีบนำภาพจากกล้องวงจรปิดฝั่งตะวันตกฉายขึ้นจอ

ที่บนจอ มีเงาร่างที่ในส่เสื้อกันลมสีเข้ม สวมหมวกแก๊ปและใส่แว่นดำ ที่เหมือนกับนกำลังเดินผ่านอย่างสบายใจ ทิศทางเหมือนจะเป็นห้องรอการไต่สวนที่หวังหมิงอยู่

“เชอะ หลอกซ้ายตีขวาเหรอ...” พี่มู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะ็ได้ออกคำสั่งโยกย้ายอีกทีมหนึ่งไปฝั่งตะวันตก จับตาดูเป้าหมายใหม่ไว้

“แจ้งเจ้าหน้าที่ห้องรอการไต่สวน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็อย่าห่างจากตัวหวังหมิง พวกเรากำลังส่งคนไปสนับสนุน” พี่มู่ออกคำสั่ง “หมายเลข 1 4 5 ดำเนินการตามแผนเดิมทำการจับกุม”

อาฉียืนอยู่หน้าประตูระเบียงฝั่งตะวันออกห้องที่ห้า ฟังความเคลื่อนไหวในห้องอย่างระวัง

ตั้งแต่ที่คนใส่ชุดกันลมเข้าห้องแปลงไฟไปก็เวลาผ่านเวลาไปพอสมควร อีกฝ่ายไม่ได้ออกมาสักที ไม่รู้ทำอะไรอยู่ข้างใน

อาฉีหันหลังพิงข้างประตู แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วแล้วหันกลับไปถีบประตูห้องแปลงไฟออก

“อย่าขยับ!” อาฉียกปืนพุ่งเข้าไปในห้อง ตะโกนเสียงดัง

ทว่าในห้องไม่มีคนอยู่เลย

“อะไรกันนะ!?” อาฉีตกใจ เห็นเพียงภายในห้องแคบๆ มีหม้อแปลงไฟตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางห้อง ข้างๆ เป็นอุปกรณ์ทำความสะอาดที่วางเกะกะอยู่ สิ่งเดียวที่ไม่เห็นมีเพียงเงาของคนใส่ชุดกันลมที่แอบเข้ามาก่อนหน้านี้

ห้องนี้ไม่มีหน้าต่างอยู่เลย แล้วเขาหายไปได้ยังไง!? หรือว่าก่อนหน้านี้จะดูผิดห้อง? ในสมองของอาฉีคิดอย่างรวดเร็ว แล้วะก็ได้รีบรายงานสถานการณ์

“สถานการณ์ฉุกเฉิน! เป้าหมายไม่อยู่ในห้อง ขอให้หหมายใยเลข 4 กับ 5 แจ้งเตือนคนที่อยู่รอบๆ ด้วย!”

ขณะที่พูดอยู่ หางตาของอาฉีก็เหลือบเห็นของบางอย่างในกองที่มุมของอุปกรณ์ที่กองอย่างเกะกะตรงมุม เมื่อมองผ่านช่องว่างระหว่างอุปกรณ์ที่กองอยู่ย่างเกะกะ มีรองเท้าหนังสีดำโผล่ออกมาอยู่ข้างใต้อย่างสะดุดตา และตอนนี้รองเท้าหนังคู่นี้เหมือนกลัวถูกคนพบเห็น กำลังหดเข้าไปข้างในอย่างระวัง

อาฉียังคงรายงานต่อโดยไม่แสดงอาการ เดินออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ ถือโอกาสแถมปิดประตูไปด้วยว้อีก

ในห้องแปลงไฟกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง

หลังจากเงียบอยู่สองนาที กองอุปกรณ์ตรงมุมจู่ๆ ก็ขยับ ชายคนหนึ่งในที่ใส่ชุดกันลมยื่นหัวศีรษะออกมามองอย่างเงียบๆ หลังเช็คความปลอดภัยแล้ว ก็ได้คลานออกจากกองอุปกรณ์อย่างเงียบๆ

“เฮ้ห้อ... เกือบถูกพบเจอซะแล้ว...” ชายคนนั้นถอนหายใจ ยืนขึ้นแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือ พูดกับอีกฝั่งของสายอย่างใจหายใจคว่ำ

“ยังส่งคนมาตามสะกดรอยคุณอีก เรื่องของพวกเราไม่น่าจะ...” ในโทรศัพท์ส่งเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งส่งออกมาจากในโทรศัพท์

“ไม่น่าจะเป็นใข่มั้ง? ผมระวังมากแล้วแท้ๆ ...”

ยังไม่ทันที่ฝ่ายผู้ชายจะพูดจบ จู่ๆ ก็มีเสียง `ปัง` ดังขึ้น ประตูได้ถูกถีบเปิดออกอีกครั้ง ปากกระบอกปืนชี้อยู่ตรงหน้า ชายคนนั้นตกใจจนโยนมือถือในมือทิ้งลงที่พื้น

“อย่าๆ ๆ ! อย่าฆ่าผม!” ชายคนนั้นกุมหัวย่อตัวลงกับพื้น ร้องอย่างกับเห็นผี

อาฉีเดินขึ้นไปกระชากหมวกและแว่นดำออก เห็นเพียงใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่อู๋เสวียปิงชัดๆเลย

“คุณเป็นใคร!?” อาฉีถามอย่างแปลกใจ

“ผมเป็นใครอีแก่นั่้นได้ก็บอกคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ!” สีหน้าของชายคนนั้นดูหวาดกลัว “ผมว่าแล้ว ผมว่าแล้วว่าอีแก่หนังเหนียวนั่้นรู้เรื่องของผมกับเยี่ยนเยี่ยน ก็เลยจ้างคุณมาฆ่าผมใช่ไหม!? เขาหล่อนจ่ายเงินเท่าไหร่? ผมให้สองเท่า อ้่อไม่ สามเท่าให้คุณเลย! ขอร้องล่ะปล่อยผมไปเถอะ!” ชายคนนั้นขอร้องไม่หยุด

และในเวลาเดียวกันที่ ด้านตะวันตกของศาล คนใส่ชุดกันลมอีกคนก็ถูกตำรวจที่ฝึกมาอย่างดีกดไว้กับพื้น

“พวกคุณเป็นใคร? จับผมทำไม!” คนใส่ชุดกันลมที่ถูกถอดหมวกและแว่นตะโกนด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าภายใต้หมวกนั้น ก็ยังไม่ใช่อู๋เสวียปิงอยู่ดี

“รายงานศูนย์บัญชาการ พวกเราจับผิดคนแล้ว!” เจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่อยู่ข้างคนใส่ชุดกันลมรายงานด้วยความเซ็ง อย่างหงุดหงิด และในตอนนี้ที่ห้องบัญชาการก็ได้วุ่นไปหมดแล้ว

“รายงาน! หน้าประตูศาลก็เจอคนที่แต่งตัวเหมือนชายชุดกันลมอีกคน!”

“รายงาน! บริเวณทิศเหนือก็เจอชายชุดกันลมคนหนึ่ง แต่ว่า... เหมือนจะเป็นผู้หญิง...”

ข้อมูลใหม่เข้ามาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย สีหน้าของพี่มู่ยิ่งดูยิ่งแย่

“เกิดอะไรขึ้น... จงใจล้อพวกเราเล่นเหรอ?” พี่มู่กำหมัดแน่น แต่ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วและมีระเบียบ

“ทีมสองไปสนับสนุนทีมหนึ่ง พบเจอคนแต่งตัวประเภทนี้ให้ควบคุมตัวไว้ทั้งหมด อย่าปล่อยไปแม้แต่คนเดียว ระวังอู๋เสวียปิงฉวยโอกาสตีเนียนเข้ามา!”

“แต่ว่า... คนเยอะเกินไป คนของพวกเราคงจะไม่พอ และได้แถมยังมีนักข่าวสังเกตเห็นสถานการณ์ของพวกเราแล้ว เรื่องอาจจะยุ่งยากหน่อย...”

เจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่อยู่ข้างๆ แสดงสีหน้าท้อแท้ เตือนพี่มู่ด้วยเสียงเบาๆ

“นอกจากทีมคุ้มกันห้องรอการไต่สวนให้คอยเฝ้าระวังอยู่ที่เดิม แล้ว เจ้าหน้าที่ที่เหลือนอกจากนั้นให้ไปสนับสนุน อย่าให้คนน่าสงสัยเข้าใกล้ห้องรอการไต่สวนแม้แต่ก้าวเดียว ส่วนนักข่าวพวกนั้นเดี๋ยวฉันจัดการเอง”

ตามมาด้วยหลังจากคำสั่งที่ใจเย็นและเด็ดเดี่ยว เงาที่ผอมบางแต่ทรงพลังก็น่าเกรงขามปรากฏขึ้นอยู่ที่ห้องบัญชาการ ทันทีที่เจ้าหน้าที่ได้เจอเขา บนใบสีหน้าก็แสดงออกถึงความรู้สึกปลอดภัยจากใจทันที บรรยากาศค่อนข้างกระสับกระส่ายจากในตอนแรกที่มีแต่บรรยากาศวุ่นวายก็ได้ต่างมลายหายไปสิ้น

“ทุกทีมเตรียมตัว ดำเนินการแผนฉุกเฉิน” โหลวเยวี่ยออกคำสั่งแล้วเดินขึ้นไปข้างหน้า

“เกรงว่าจะเกิดเรื่องคงจะมีความไม่คาดคิดขึ้น”

---------------------------------------------------------------------------------------------