แฟ้มคดีสืบสวนกุญแจเลือด: Chapter0004 ตอนที่ 5

ตอนที่ 4 ค้น

เย่อวี้อยากจะตรวจดูรูปถ่ายรูปสำคัญใบนั้น อาจเป็นเพราะตอนนั้นอยู่ในอาการตกใจ เลยไม่ได้สังเกตฉากหลังของรูปถ่ายใบนั้น แต่รูปนั้นอยู่ในมือของผู้การโหลวและตัวเองก็ไม่มีวิธีติดต่อเขา ต้องทำยังไงถึงจะหาเขาเจอ...

ถามหัวหน้าหวัง? เย่อวี้คิดอยู่ แต่ก็ปฏิเสธความคิดของตัวเอง

ไม่ ไม่ได้ หัวหน้าหวังต้องถามเหตุผลที่จะไปหาผู้การโหลว แต่จะก็ไม่สามารถบอกความจริงก็ไม่เขาได้อีก เรื่องของรูปถ่ายต้องเก็บเป็นความลับ และตัวเองกับผู้การโหลวก็เพิ่งจะเจอกันเป็นครั้งแรก ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาอ้างเพื่อที่จะขอวิธีติดต่อของอีกฝ่าย

มันยุ่งยากจริงๆ ... เย่อวี้นั่งพิงโซฟา จ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอย

“หน่วยตรวจสอบพิเศษ... หรอเหรอ?”

เย่อวี้ลุกขึ้น ใช้มือเคาะโต๊ะกาแฟที่อยู่ข้างมือเบาๆ มีจอภาพอันหนึ่งก็ปรากฎปรากฏขึ้นมา

“สวัสดีตอนเย็นคุณเย่อ ยินดีต้อนรับกลับ ต้องการให้ผมทำอะไรบ้าง?”

ในยุคสมัยนี้ แค่เคาะกำแพงที่อยู่ข้างถนนก็มีความเป็นไปได้ที่จะมีจอภาพปรากฎปรากฏขึ้นมา เฟอร์นิเจอร์ที่มีหน้าจอฉากแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกแล้ว และคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลก็สามารถเชื่อมต่อกันได้หมด อีกทั้งยังมีสติปัญญาสูง มันสามารถใช้เครือข่ายอินเตอร์เน็ตเป็นผู้ให้บริการเพื่อติดต่อกับเจ้าของผ่านทางเทอร์มินัลใดก็ได้ พูดได้เลยว่าเป็น `แม่บ้านคอมพิวเตอร์แม่บ้าน` ที่แพร่หลายอย่างแท้จริง

“ช่วยผมหาหน่วยงานที่ชื่อว่า `หน่วยตรวจสอบพิเศษ` ให้ที” เย่อวี้ตั้งใจจะใช้อินเทอร์เน็ตรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับหน่วยงานนี้ ถ้าหากพวกเขาเป็นหน่วยงานระดับประเทศจะต้องมีเบาะแสบนอินเทอร์เน็ต

“รับทราบ กำลังทำการค้นหาข้อมูล... มีหนึ่งผลการค้นหาที่ตรงกันหนึ่งอัน กำลังแสดงให้คุณเห็น”

บนจอภาพมีที่อยู่ของเว็บไซต์หนึ่งปรากฏฎขึ้นบนจอภาพอยู่

“เอ่อ... พวกเขายังมีเว็บไซต์อย่างเป็นทางการด้วย...”

เมื่อดูจากคำลงท้ายเว็บไซต์ เป็นของเฉพาะหน่วยงานภาครัฐจึงซึ่งน่าจะเป็นเว็บไซต์ทางการไม่มีผิด เย่อวี้รีบเปิดเข้าไปดู

“ยินดีต้อนรับสู่เว็บไซต์ทางการของหน่วยตรวจสอบพิเศษค่ะ”

ตามหลังคำทักทายอันที่ไพเราะ ก็มีผู้หญิงตัวเล็กๆ เท่าฝ่ามือเดินออกจากหน้าจอยิ้มให้เย่อวี้

“ฉันเป็นผู้แนะนำเว็บไซต์ของคุณชื่อเสี่ยวเหยียน ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยไหมค่ะ?”

นี่คือเป็นผู้แนะนำเสมือนจริงที่ใช้เทคโนโลยีโฮโลแกรม ผมยาวสีดำ รูปร่างได้สัดส่วน เครื่องหน้าที่จัดได้ว่าเป๊ะ สวมใส่ชุดเครื่องแบบ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มชวนให้รู้สึกมีความสุข

ทุกวันนี้เทคโนโลยีใหม่ๆ สามารถทำให้ผู้แนะนำเสมือนจริงออกมาจากผู้ให้บริการอุปกรณ์ที่ซับซ้อน แถมยังทำได้เหมือนจริงและฉลาดกมากด้วย สนทนาานด้วยแล้วกับเขาแทบจะรู้สึกเหมือนคนจริงๆ และเพื่อเพิ่มประสบการณ์ของผู้ใช้ แทบทุกเว็บไซต์จึงมีการติดตั้งผู้แนะนำเสมือนจริง

`เสี่ยวเหยียน` คนนี้ที่ใส่เครื่องแบบสีดำดูคล้ายๆ ชุดที่ผู้การโหลวใส่ ดูเหมือนว่าจะหาเจอแล้ว

“เอ่อิ่ม... ช่วยแนะนำหน่วยงานของพวกคุณได้ไหม?”

เย่อวี้ตั้งใจที่จะทำความรู้จักกับหน่วยงานนี้ก่อน

“หน่วยตรวจสอบพิเศษขึ้นตรงกับฝ่ายบริหารพิเศษส่วนกลาง ภายใต้สำนักงานใหญ่มีสี่สาขาย่อยดูแลพื้นที่สำคัญๆ ในประเทศ หน้าที่ส่วนใหญ่เป็นการช่วยเหลือการสืบสวนเหตุการณ์พิเศษ” เสียงของ`เสี่ยวเหยียน`เหมือนรอยยิ้มของเธอขาที่ทำให้รู้สึกสบายใจ

“...”

“ไม่ทราบว่ายังมีคำถามอีกไหมค่ะ?”

ฮห๊ะ? จบแล้วหรอเหรอ?? เย่อวี้ประหลาดใจ นี่บอกมันก็เหมือนกับไม่ได้บอกพูดอะไรเลย

“บอกผมได้ไหมว่า `เหตุการณ์พิเศษ` ที่พวกคุณหมายถึงมันคืออะไร?

“ต้องขออภัยเป็นอย่างสูง เสี่ยวเหยียนไม่สามารถตอบได้ มันเกินความรู้ที่เสี่ยวเหยียนมีอยู่ค่ะ” `เสี่ยวเหยียน`แสดงสีหน้าขออภัยแล้ว พูดอย่างนิ่มนวล สงสัยคำถามนี้ถูกกันไว้ไม่ให้ตอบ

“... แล้วในหน่วยของคุณมีผู้การคนหนึ่งที่แช่โหลวไหม? เอ่อ... ผมมีเรื่องอยากจะติดต่อเขา”

“อ่า ขอโทษด้วยจริงๆ ด้วย เสี่ยวเหยียนไม่มีอำนาจเข้าถึงการตรวจสอบสอบถามบุคลากรภายใน คุณสามารถทิ้งข้อความบนเว็บไซต์แล้ว เสี่ยวเหยียนจะพยายามส่งเรื่องต่อให้คนที่เกี่ยวข้องให้เร็วที่สุดค่ะ”

เย่อวี้ไม่รู้จะพูดอะไร การพูดในลักษณะแบบนี้ดูก็รู้แล้วกำลังว่าจะสื่อว่า `เป็นไปไม่ได้` ต่อให้ทิ้งข้อความเอาไว้ให้อีกฝ่าย ก็คงไม่ได้คำตอบที่ตัวเองต้องการ

เย่อวี้ดูเนื้อหาอื่นๆ ในเว็บไซต์ไปเรื่อย ก็มีแต่การประกาศแสดงการปลอบขวัญจากผู้นำ ไม่มีอะไรที่เอามาใช้ประโยชน์ได้เลย

“คุณยังมีคำถามอะไรอีกไหมค่ะ?” `เสี่ยวเหยียน` แสดงรอยยิ้มที่สดใส

“อ่า... ตอนนี้ยังไม่มี” เย่อวี้พูดแบบทำอะไรไม่ได้

“ได้เลยค่ะ ถ้าหากคุณยังอยากรู้เรื่องอื่นๆ สามารถบอกวิธีติดต่อกลับให้เสี่ยวเหยียน พนักงานของพวกเราจะติดต่อกลับภายในสิบห้าวันทำการ”

เย่อวี้ได้แต่ทิ้งข้อความไว้ ส่งวิธีติดต่อของตัวเองให้ หวังว่าผู้การโหลวจะได้เห็น ถ้าหากเขาอยู่แผนกนี้จริงๆ

เมื่อปิดเว็บไซต์ `เสี่ยวเหยียน` ก็เดินหายกลับเข้าหน้าจอ

เย่อวี้พิงที่โซฟา จมอยู่ในความคิด

สามารถขึ้นตรงต่อส่วนกลางได้ `หน่วยตรวจสอบพิเศษ`นี้นับว่าไม่ธรรมดา ถ้าหากอยากติดต่อผู้การโหลวคนนั้นสงสัย...คงจะมีแค่วิธีเดียวเท่านั้น

ในหัวของเย่อวี้นึกขึ้นได้ว่ามีสัญญาณลับที่อยู่ในที่ห้องประชุม เหมือนเป็นชุดตัวเลขพิกัด

`(56K , 67X , 97L) 10:00PM`

ถ้าหากผู้การโหลวจงใจเขียนชุดตัวเลขนั้นเป็นผู้การโหลวจงใจเขียนเอาไว้... เย่อวี้คิดพิจารณา ตัดสินใจทันที

“ช่วยผมหาตำแหน่งของพิกัดนี้” เย่อวี้ออกคำสั่งกับคอมพิวเตอร์ พร้อมใส่ชุดตัวเลขนั้นลงไป

“รับทราบ กำลังค้นหาตำแหน่ง...” คอมพิวเตอร์ตอบสนองอย่างรวดเร็ว แผนที่บนหน้าจอแสดงบริเวณแคบลงตามความคืบก้าวหน้าในการค้นหา

“ระบุการตั้งตำแหน่งสำเร็จ กำลังแสดงผลลัพธ์” ว่าแล้วชุดตัวเลขนั้นเป็นตำแหน่งบนแผนที่นั่นเอง

สิ่งที่ปรากฎปรากฏอยู่ตรงหน้าเย่อวี้คือ ภาพภายนอกของบาร์เหล้าย้อนยุค ป้ายตรงประตูร้านเขียนว่า `Memories` น่าจะเป็นเป็นชื่อของบาร์เหล้านี้

“พิกัดตำแหน่งอยู่ที่เมืองนี้ ถนนxx เลขที่x ที่บนตำแหน่งนี้มีบาร์เหล้าเล็กๆ ร้านหนึ่ง เวลาเปิดทำการคือกลางคืนสี่ทุ่มถึงรุ่งเช้าตีห้าของอีกวัน” เย่อวี้ยังจำได้ว่าสัญญาณลับได้เขียนเวลาไว้ตอนสี่ทุ่ม ซึ่งตรงกับเวลาเปิดร้านของบาร์เหล้านี้ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่น่าจะผิดแล้วล่ะ ความหมายของสัญญาณลับนั้น น่าจะให้ตัวเองไปที่บาร์เหล้านี้ตอนสี่ทุ่ม เย่อวี้วิเคราะห์ไว้

“ฮ่า ผู้การโหลวคนนี้น่าสนใจมาก อยากจะไปดื่มกับผมบอกตรงๆ ก็ได้ ยังจะมาเขียนสัญญาณลับอีก ทำตัวลับๆ ล่อๆ ” เย่อวี้นอนลงบนโซฟา ก้มลงไปดูนาฬิกา เวลายังเหลืออีกเยอะ เขาตัดสินใจอาบน้ำแล้วก็งีบสักพัก กลางคืนจะได้มีสติไปตามนัด

ถ้าหากตอนนั้นเย่อวี้รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ เขาคงยอมตายแทนที่จะไป แต่นั่นก็เป็นเรื่องหลังจากนี้แล้ว

－－－－－－－－－

และในตอนนี้ ที่มุมมืดสักที่หนึ่งในของเมืองนี้ กำลังมีพายุก่อตัวขึ้น

“พวกเขาเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง เรื่องของคุณเกิดข้อผิดพลาดบกพร่องหรือเปล่า?” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นก่อน

“เป็นไปไม่ได้ แผนของเราสำเร็จไปได้ด้วยดี” คนที่ตอบเป็นผู้ชาย

“แต่ว่า...” ผู้ชายหนุ่มหยุดชะงัก “เกิดเรื่องที่ไม่สำคัญนิดหน่อย แต่ไม่มีผลกระทบต่อแผนโดยรวมของพวกเรา”

“คุณแน่ใจ?” เสียงของฝ่ายผู้หญิงเต็มไปด้วยความสงสัย

“ฮึ่มหื่ม แน่นอนอยู่แล้ว!” ฝ่ายผู้ชายพูดด้วยความไม่พอใจ “เราทำลายหลักฐานไปหมดแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะตรวจเจออะไร”

ผู้หญิงสาวทำเสียงไม่พอใจ “คนอื่นยังไม่ต้องพูดถึง แต่ผู้ชายคนนั้นเป็นเหมือนสุนัขจิ้งจอก หากมีข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อยแผนของพวกเราคงพังไปหมด คุณต้องระวังแล้วะระวังอีก”

“คุณวางใจเถอะ ไม่ว่าหน้าไหน ถ้ากล้าขวางแผนของพวกเรา เราจะใช้ทุกวิธีกำจัดมัน” ผู้ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงดุร้าย “เฮ้อ ก็ดีแล้ว พวกเราฝากความหวังไว้กับคุณมากมายนัก” ผู้หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย แต่ในคำพูดเผยให้เห็นถึงความเย็นชา “ยิ่งไปกว่านั้นก็เพื่อการเกิดใหม่ของคนคนนั้นไม่ใช่หรือ?”

“...”

ฝ่ายผู้ชายเงียบไปอยู่นาน

“สายแล้ว ฉันขอกลับก่อน หวังว่าจะได้เห็นผลงานของคุณ” พูดจบผู้หญิงคนนั้นก็เดินจากไป

“ถ้าหากถูกคนพวกนั้นสังเกตเห็นเรื่องมันจะยุ่งยากไปเลย...” ผู้ชายหนุ่มพูดกับตัวเองเงียบๆ น้ำเสียงแฝงด้วยความกังวล แต่ก็กลับเป็นเด็ดขาดและแน่วแน่ “เหอะๆ ต่อให้มีข้อผิดพลาดตรงไหน แค่แก้กลับมาก็ได้แล้วนี่ิ? เพื่อคนคนนั้น แม้ต้องสละทุกอย่างก็ไม่เสียดาย!”

ผู้ชายหนุ่มคว้ารูปถ่ายออกมาใบหนึ่ง หัวเราะอย่างเย็นชา จากนั้น จุดไฟขึ้นมาทันที โยนลงไปที่พื้นแล้วและจากไป

ในบนรูปถ่ายใบนั้น ใบหน้ายิ้มแย้มของเย่อวี้ที่อยู่ภายใต้เปลวไฟเดี๋๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด สุดท้ายก็ถูกเปลวไฟเผาไหม้จนหมดสิ้น

---------------------------------------------------------------------------------------------