แฟ้มคดีสืบสวนกุญแจเลือด: Chapter0006 ตอนที่ 7

ตอนที่ 6 หนีการไล่ล่า

เสียงหนวกหู เสียงกรีดร้อง เสียงเพลงเฮฟวี่เมทัล...

เสียงเซ็งแซ่จากไกลมาใกล้ เริ่มจะดังอยู่ข้างหู แผ่ไปทุกทิศทาง

หนวกหู... ปวดหัว...

เย่อวี้ขมวดคิ้ว

เกิดอะไรขึ้น... เราอยู่ที่ไหน?

ใช่แล้ว เรามาตามสัญญาณลับนั้นไปที่บาร์เพื่อไปหาผู้การโหลโหลว จากนั้น... ผู้หญิงที่ชื่อพี่มู่คนนั้น... เบียร์แก้วนั้น...

เย่อวี้ลืมตาทันที

สปอตไลท์ที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขาต้องหรี่ตาลง หันศีรษะหัวไปด้านข้าง

เบียร์แก้วนั้นมีปัญหา!

เย่อวี้รู้ได้ทันทีว่าถึงสถานการณ์ตัวเองไม่ดีแน่ พอรอให้สายตาชินกับแสงไฟแล้ว เขาถึงกับอึ้งไปเลย

คน คนเต็มไปหมด

ที่นี่เหมือนจะเป็นห้องใต้ดิน กลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้ามีทั้งหญิงทั้งชาย ภายใต้แสงไฟที่เบลอและสลัว มีคนสะบัดมือไปมาโห่ร้องอย่างดีใจ มีคนบิดตัวอย่างบ้าคลั่งตามจังวหวะของเสียงเพลง ทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนมีสีหน้าที่เร่าร้อนแบบโรคจิต สายตาแสดงถึงความอยากและความคาดหวังที่ตั้งตารอ และสิ่งที่สายตาพวกเขาจับจ้องอยู่นั้นก็คือ ตัวเขาเอง

เย่อวี้อยากจะลุกขึ้น แต่ปรากฎปรากฏว่าไม่สามารถขยับได้ มองเห็นแต่ตัวเองถูกยึดไว้อยู่บนเก้าอี้เหล็ก เปลือยกายท่อนบน ทั้งสองแขนสองขาถูกเชือกป่านใช้เงื่อนแปลกๆ มัดอย่างแน่นหนา คนทั้งคนเหมือนอยู่บนเวทีขนาดใหญ่ที่กว้างประมาณครึ่งสนามบาสเก็ตบอลและสูงราวสี่เมตร

นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น!? เมื่อกี้เรายังอยู่ที่บาร์เล็กๆ นั้นไม่ใช่หรอเหรอ?

ในความหวาดกลัว เย่อวี้เห็นสาวสวยผู้หญิงท่าทางร้อนแรงในส่ชุดบันนี่เกิร์ลบิดร่างอย่างมีเสน่ห์สง่างาม ค่อยๆ เดินขึ้นมาบนเวที ข้างล่างเวทีต่างส่งเสียงโห่ร้อง

“สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่การถ่ายทอดสด `ความทรงจำหนีการไล่ล่า!` อันน่าตื่นเต้น”

ข้างล่างเวทีโห่ร้องดังกว่าเดิม

“เป็นถึงรายการที่สงวนไว้ของ `Memories` คิดว่าทุกท่านคงตั้งหน้าตั้งตารอคอยรายการที่สงวนไว้นี้ของ `Memories` เป็นอย่างยิ่ง วันนี้ มีหน้าใหม่คนหนึ่งมาถึงที่นี่เพื่อมาร่วมการประลองความเป็นความตาย!”

ความทรงจำหนีการไล่ล่า! การประลองความเป็นความตาย!??

“แต่ว่าลูกค้าที่มาที่นี่ครั้งแรกอาจจะยังไม่รู้กติกาการประลอง ฉันขออธิบายให้ทุกคนในที่นี้ฟังเล็กน้อย” บันนี่เกิร์ลเผยรอยยิ้มที่ทรงมีเสน่ห์ ริมฝีปากที่สวยงามขยับและเริ่มเล่าขึ้นมา

“เชิญทุกคนดูที่ตรงกลางเวที!” บันนี่เกิร์ลโบกมือ สปอตไลท์ทุกดวงส่องมาที่เย่อวี้ เขาถูกส่องจนลืมตาไม่ขึ้น

“เหมือนอย่างที่ทุกคนเห็น แขนขาของผู้ท้าชิงพวกเราถูกมัดด้วยเงื่อนที่ซับซ้อน ไม่สามารถขยับได้ และที่ข้างใต้ของเขา...” บันนี่เกิร์ลใช้แขนชี้ไปที่เวทีที่อยู่ใต้เท้า แสงไฟกระจายออก เวทีเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง แต่เดิมเวทีที่เป็นสีขาวเริ่มจะใสขึ้น เผยให้เห็นถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างใต้

มันเป็นสระน้ำขนาดใหญ่... ไม่ จริงๆ แล้วทั้ง `เวที` เป็นตูู้้น้ำขนาดยักษ์ เย่อวี้อยู่บนจุดสูงสุดของตู้น้ำขนาดยักษ์นี้

“ตู้น้ำนี้ลึกสี่เมตรครึ่ง ผู้ท้าชิงของพวกเราจะถูกโยนลงตู้น้ำนี้หลังจากเริ่มการประลอง แน่นอนว่า แขนขาของเขายังคงถูกมัดอยู่ สิ่งที่เขาต้องทำคือรีบแก้มัดที่แขนขาแล้วหนีออกจากตู้น้ำนี้ก่อนที่จะจมน้ำตาย!”

“เพียงแต่ว่า...” บันนี่เกิร์ลจงใจหยุดพูดไว้ เพื่อสังเกตการตอบสนองของผู้ชมแล้วค่อยๆ พูดขึ้นว่า “เขามีเวลาแค่สามสิบวินาทีที่จะหนี ถ้าหากเกินสามสิบวินาทีล่ะก็...”

แสงไฟส่องไปที่มุมขวาล่างของตู้น้ำนี้ กลุ่มคนร้องอุทานออกมา

มันคือฉลามขาวที่กำลังหิวโหย ถูกประตูเหล็กเส้นหนาๆ กั้นเอาไว้ที่มุมของตู้น้ำ

เย่อวี้ขนลุกไปทั้งตัว เมื่อมองผ่านกระจกใสของตู้ เห็นเพียงแต่ฉลามขาวใช้ร่างที่ใหญ่ยักษ์ชนประตูเหล็กไม่หยุด เย่อวี้แทบจะรู้สึกถึงการสั่นสะเทือนที่อยู่ใต้เท้า ฟันสีขาวอันแหลมคมเหมือนจะกันกัดประตูเหล็กขาดได้ทุกเมื่อ

“หลังจากเริ่มการประลองผ่านไปสามสิบวินาที พวกเราจะปล่อยฉลามขาวตัวนี้ออกมา ถ้าหากถึงตอนนั้นผู้ท้าชิงของเรายังอยู่ในตู้น้ำนี้ล่ะก็... ก็ขอให้โชคดีแล้วกันนะ”

กลุ่มคนเริ่มส่งเสียงอีกครั้ง เหมือนอยากจะเห็นภาพที่เย่อวี้ถูกปลาฉลามฉีกออกเป็นชิ้นๆ

“พวกแกมันมึงบ้าไปแล้ว!! ใครจะอยากจะเข้าร่วมการประลองแบบนี้!? นี่มันฆ่ากันชัดๆ ! รีบปล่อยฉันกูไปเร็วๆ !!” เย่อวี้แหกปากด้วยความโมโห ดิ้นสุดชีวิต หวังจะดิ้นออกจากเก้าอี้ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะก็ไร้ประโยชน์

“อ๊ะ่า ใช่แล้ว เกือบลืมพูดไป” เหมือนบันนี่เกิร์ลจะนึกอะไรขึ้นได้ กระพริบตาอย่างยังซุกซนแล้วพูดขึ้นว่า “เงื่อนที่มัดอยู่บนมือของผู้ท้าชิงถึงแม้จะซับซ้อน แต่มีวิธีพิเศษที่สามารถแก้มัดทั้งหมดได้ใน 10 วินาที”

บันนี่เกิร์ลหันหลังกลับไปหาเย่อวี้ ใช่นิ้วงชี้ที่ศีรษะสองตัวเอง พูดด้วยใช้น้ำเสียนงขี้อ้อนพูดขึ้นว่า ”แต่เป็นวิธีแบบไหนนะน๊ะ มันก็อยู่ที่นี่ไง”

หมายความว่าไง? ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้ว?

“ฮ่าๆ วิธีนี้อยู่ในสมองของฉันไง แต่เขาเค้าขาไม่บอกคุณหรอกน้า เว้นแต่ว่า...”

บันนี่เกิร์ลเดินค่อยๆ เดินบิดเอวค่อยๆ ไปที่ด้านหลังของเย่อวี้ ยื่นแขนขาวใสกอดเขาอย่างแผ่วเบา โน้มตัวไปข้างหูเย่อวี้ ใช้น้ำเสียงแบบมีเสน่ห์พูดขึ้นเบาๆ ว่า “เว้นแต่ว่า... คุณสามารถอ่านความทรงจำของฉันได้”

อ่านความทรงจำ?? ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้วจริงๆ !

“ตกลงพวกแกเป็นใครกันแน่! ทำไมถึงต้องทำอย่างนี้! แล้วยัง... ผู้การโหลโหลวคนนั้นอีก? พวกเพราะแกเป็นพวกเดียวกันใช่ไหม!?”

“อา เวลาแบบนี้คุณยังนึกถึงคนอื่นอีกเนาะ” บันนี่เกิร์ลลากปลายนิ้วที่เย็นเฉียบบนตัวเย่อวี้ไปมาอย่างช้าๆ ทำให้เย่อวี้รู้สึกขนลุก “ให้เวลาคุณไม่มากนะ ถ้ายังไม่ใช้ความสามารถนั้นอีกล่ะก็ คุณได้จบเห่แน่ๆ เลย”

“ความสามารถอะไร? ฉันผมไม่รู้แกคุณพูดเรื่องอะไร!!” เย่อวี้ตอนนี้สับสนไปหมดแล้ว

“ไม่ต้องมาทำเป็นไก๋เลย... นู่นนุ่น `กุญแจเลือด` อยู่ที่บนตัวคุณแล้วไม่ใช่หรอเหรอ” บันนี่เกิร์ลเขี่ยเครื่องประดับที่ห้อยอยู่ตรงอกของเย่อวี้ เย่อวี้เพิ่งจะสังเกตเห็นที่คอของตัวเองห้อยหินสีแดงอยู่ก้อนหนึ่งเอาไว้

หินก้อนนี้ใหญ่เพียงนิ้วโป้ง ทั้งก้อนเป็นมีสีแดงเลือดเปล่งประกายแวววับอันแปลกประหลาด ถูกร้อยด้วยเชือกหนัง ห้อยอยู่ตรงอกของตัวเอง

นี่คืออะไร? เย่อวี้จำไม่ได้ว่าตัวเองเคยมีของสิ่งนี้

“เอาล่ะ ถึงเวลาแล้ว” บันนี่เกิร์ลยิ้มพลางลุกขึ้นยืน “ขอให้โชคดี” พูดจบก็เดินไปที่ด้านหน้าเวที

“ผู้ท้าชิงของเราเตรียมตัวเสร็จแล้ว! สิ่งที่รอเขาอยู่จะเป็นอยู่คือ ได้หนีออกไป หรือจมน้ำตาย หรือว่าจะเป็น…ชะตากรรมที่ต้องถูกฉลามฉีกออกเป็นชิ้นๆ กันนะ? แล้วตอนนี้ ให้พวกเรามาชมการแสดงครั้งสุดท้ายของหนุ่มน้อยคนนี้กันเถอะ!” สิ้นเสียงของบันนี่เกิร์ล ผู้ชมก็ส่งเสียงไชโยดังกระหึ่ม่งพายุ ทุกๆ คนบ้าคลั่งไปหมดแล้ว

“ปล่อยฉันกูไป!! พวกแกมึงบ้าไปแล้ว! ไอ้ฆาตกร!!!” ไม่มีใครสนใจเสียงร้องที่สิ้นหวังของเย่อวี้

ด้านบนของเวทีแสดงตัวเลข 30 ขึ้นมาทันที 30 มันคือตัวเลขนับถอยหลังที่เย่อวี้จะมีชีวิตอยู่

ทันใดนั้น ตรงข้างใต้ที่นั่งของเย่อวี้เปิดออก เย่อวี้ร่วงลงไปในตู้น้ำพร้อมกับเก้าอี้

ผู้ชมเดือดทันที

กระแสน้ำที่เกิดจากตอนร่วงลงไปได้พุ่งเข้าไปในหู กันเย่อวี้ออกจากโลกภายนอกที่วุ่นวาย สายยึดเก้าที่อี้เหล็กปลดออกอัตโนมัติทันที เย่อวี้สำลักน้ำหลายอึกคำ พยายามว่ายคลานขึ้นมา หวังจะแก้ปมเชือกที่อยู่บนมือ

จะมามัวนั่งรอความตายแบบนี้ไม่ได้!!

เชือกป่านถูกมัดอย่างแน่นหนา เย่อวี้ก้มหัวลงไปเริ่มใช้ฟันกัด

“20 วิฯ!” ผู้ชมร้องเรียกด้วยความดีใจ

รอบตัวเย่อวี้เริ่มมีเลือดปะปน แต่เชือกป่านไม่มีทีท่าจะแก้ออกได้

ไม่ได้! กัดไม่ออก!

เย่อวี้ล้อเลิกการกัดเชือก ลองรักษาสมดุลร่างกายร หวังจะใช้เก้าอี้กระโดดกลับไปบนตู้น้ำ แต่เพราะทั้งสองแขนสองขาที่ถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา ลองไปสองครั้งก็ล้มเหลวทั้งหมดทั้งสองครั้ง

“10 วิฯ!”

ไม่เอา ฉันเราไม่อยากตายแบบนี้! มันต้องยังมีวิธีอื่นอีก!

“... เว้นแต่ว่าคุณจะใช้ความสามารถนั้น อ่านความทรงจำของฉันไง” คำพูดของบันนี่เกิร์ลหวนกลับมาในสมองของเย่อวี้

อ่านความทรงจำ? พลังจิต!? ฉันเราจะไปมีได้ยังไง!!

เย่อวี้ก้มลงดูหินสีแดงที่อยู่ตรงหน้าอก แสงแวววัาบอันแปลกประหลาดที่อยู่ใต้น้ำยิ่งส่องประกายชัดเจน ของสิ่งนี้มันเอาไว้ใช้ทำอะไรกันนะ?

“5! 4! 3!...” ผู้ชมเริ่มจะนับถอยหลังสุดท้าย

ทั้งความกระวนกระวาย ทั้งความตึงเครียด ต้องการปีนขึ้นไปให้ได้...

เย่อวี้พยายามดิ้นเป็นครั้งสุดท้าย เขารู้สึกได้ว่าถึงออกซิเจนถูกใช้ไปอย่างหนัก เขาตัวเองใกล้จะไม่ไหวแล้ว...

“0!”

สิ้นเสียงการนับถอยหลัง โลกใต้น้ำอันเงียบสงบก็มีเสียงระฆังแห่งจุดจบดังขึ้น มันคือเสียงประตูเหล็กที่ถูกเปิดออก

เย่อวี้ไม่ดิ้นรดนอีกต่อไป เพราะไม่มีความจำเป็นแล้ว ปลาฉลามที่ได้รับอิสระว่ายออกมาอย่างรวดเร็วแล้ว พุ่งเข้าเขาหาเขา ภาพสุดท้ายที่เย่อวี้เห็นคือฟันอันแหลมคมดั่งมีดที่อยู่เต็มปากของฉลาม

ฮ่าๆ ... ทั้งหมดนี่เป็นแผนของแกใช่ไหม?

ไอ้คนแซ่โหลโหลว ถึงผมเป็นผีก็จะไม่ปล่อยแกไปแน่

เย่อวี้หัวเราะอย่างขมขื่นแล้ว หลับตาด้วยความสิ้นหวัง

---------------------------------------------------------------------------------------------