Smiling Talk ยิ้มละมุนกรุ่นหัวใจ: Chapter0009 ตอนที่ 9

ตอนที่ 9

พอเสียงกริ่งคาบอ่านหนังสือดังขึ้น เย่ชิงถิงก็กลับมานั่งที่ พร้อมกับเหออิงที่พาเซียวชุ่นเซียวซุ่นเดินตามเข้ามาด้วยกัน

เสียงจ้อกแจ้กจอแจในห้องเงียบลงไปถนัดตาทันที สายตาประหลาดใจจำนวนไม่น้อยมองไปยังเซียวชุ่นเซียวซุ่นที่กำลังคอตกอยู่ข้างๆ ครูประจำชั้น

“ไม่ได้ยินเสียงกริ่งหรือไง หรือการบ้านน้อยไปไม่ชอบ อาทิตย์หน้าก็จะสอบปลายภาคอยู่แล้ว ไม่สำเหนียกเลยหรือไง ยังไม่เอาการบ้านขึ้นมาอีก!” เหออิงเดินไปยังแท่นบรรยาย แล้วเอาแปรงลบกระดานในมือเคาะแท่นเสียงดังปังๆ

คำพูดของครูประจำชั้นกระแทกกระทั้นอย่างชัดเจน แต่ละคนก้มหน้าเงียบลงทันที แล้วหยิบการบ้านขึ้นมาวางบนโต๊ะเงียบๆ

“สวี่เล่อเฟย! มองอะไร ชอบมองขนาดนี้ไปยืนข้างหลังไป!” เหออิงกวาดตามองไปรอบห้องอย่างรวดเร็วและดุดัน หลังจากจับได้ว่ามีนักเรียนคนหนึ่งแอบมองลับๆ ล่อๆ มาทางนี้ เพียงชั่วพริบตา ก็จ้องเขาและพูดอย่างเคร่งขรึม

เมื่อได้ยินชื่อตัวเองถูกเรียก สวี่เล่อเฟยก็ตกใจจนเหงื่อออกเต็มหลัง จึงรีบก้มหน้างุดจริงจัง ไม่กล้ามองไปทางเซียวชุ่นเซียวซุ่นอีก

เหออิงดันแว่นขึ้นอย่างสงวนท่าที แล้วจึงตบบ่าข้างหนึ่งของเซียวชุ่นเซียวซุ่น “ไปเถอะ”

เซียวชุ่นเซียวซุ่นเม้มปากกลับไปนั่งที่ของตัวเอง พอหยิบหนังสือใต้โต๊ะออกมาจัดวางบนโต๊ะเสร็จ ก็เริ่มจัดการกระเป๋าของตัวเองต่อ หลังจากดึงสายสะพายกระเป๋าและจัดเรียงหนังสือเรียบร้อยแล้ว เขาก็เอามือประสานกันแล้วนั่งหลังตรงไม่กระดุกกระดิก

เย่ชิงถิงมองอากัปกิริยาของเขาอย่างแปลกใจ ขณะที่กำลังจะกระซิบถาม เสียงเรียบๆ ของเหออิงก็ดังขึ้น “คนที่ไม่ได้ถูกเรียกชื่อก็ทำการบ้านของตัวเองไปไม่ต้องให้บอก”

“ฉือช่านฉิน เก็บของแล้วแลกที่กับเซียวชุ่นเซียวซุ่น”

ผู้ชายที่นั่งแถวหน้าซึ่งกำลังทำการบ้านเลขอยู่วางปากกาลง เก็บของของตัวเองตามคำสั่ง แล้วแลกที่กับเซียวชุ่นเซียวซุ่นโดยไม่ปริปากสักคำ

“จางเสี่ยวผิง แลกที่กับตี๋ฉิน”

เมื่อได้ยินชื่อตี๋ฉิน ลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงก็ลดระดับศีรษะลงแล้วหันไปทำหน้าสงสัยกับเพื่อนร่วมโต๊ะของตัวเอง คำตอบที่ได้คือหลิงซีเฉวียนส่ายหน้าเบาๆ จนแทบไม่สังเกตเห็น

ทว่าเหออิงยังไม่หยุดแค่นั้น “หลินเสี้ยวฉี มานั่งที่อิ่นจวิ้นอวี้”

ลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงโยนกระดาษก้อนหนึ่งลงไปบนสมุดแบบฝึกหัดวิชาคณิตของเพื่อนร่วมโต๊ะ

…WTF! อะไรกันนี่! ทำไมยัยแก่บ้านั่นถึงได้แยกหลินเสี้ยวฉีกับตี๋ฉินออกจากกัน

หลิงซีเฉวียนมองหลินเสี้ยวฉีกับตี๋ฉินซึ่งย้ายที่นั่งไปแล้วโดยไม่ส่งเสียง

ยังอยู่แถวเดียวกัน ฉินนั่งแถวหน้า ส่วนหลินเสี้ยวฉีนั่งแถวหลัง ตรงกลางห่างกันสี่แถวพอดี การที่ให้ผู้หญิงสองคนนั่งแยกกันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี

เธอคิด ขณะที่กำลังจะตอบกลับในกระดาษก้อนนั้น เหออิงก็มองอิ่นจวิ้นอวี้กับจางเสี่ยวผิงอยู่ครู่หนึ่ง และประโยคถัดมาก็ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ

“เมื่อกี้ครูเปลี่ยนผิด จางเสี่ยวผิง เธอแลกที่กับเย่ชิงถิงอีกรอบซิ”

…ฉันนึกไม่ออกเลยว่าครูเหอเปลี่ยนที่นั่งโดยดูจากอะไร...

สมองเธอหยุดทำงานไปสองสามวินาที จากนั้นเธอก็เขียนประโยคข้างต้นลงในกระดาษด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วยัดคืนให้ลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิง

เสียงของครูประจำชั้นยังคงดังต่อเนื่อง แต่เธอไม่ได้สนใจฟังต่อ เนื่องจากลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงฉีกกระดาษแผ่นใหม่ออกมาวางบนสมุดแบบฝึกหัดของเธออย่างรวดเร็ว

…ฉันว่าบางทีฉันเริ่มพอเข้าใจบ้างแล้ว ก่อนหน้านี้ห้องเราไม่ได้มีพวกข่าวลือบ่อยๆ รวมถึงเรื่องที่จางเสี่ยวผิงกับฉีย่าหลิง...ก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าว แล้วเธอดูแถวที่นั่งตอนนี้สิ เอาพวกที่เคยมีข่าวลือมาจับแยกห่างกันหมดเลย ฉันล่ะนับถือคนที่เป็น ‘“หนอนบ่อนไส้”’ คนนั้นจริงๆ แต่ฉันก็ไม่รู้อยู่ดีว่าทำไมถึงมาย้ายที่เอาตอนนี้ ทั้งที่ใกล้จะสอบปลายภาคอยู่แล้ว

...เป็นเพราะเซียวชุ่นเซียวซุ่น?

หลิงซีเฉวียนเดาได้ใกล้เคียง

เมื่อมาเป็นครูประจำชั้น จึงเป็นธรรมดาที่เรื่องในห้องย่อมไม่พ้นหูพ้นตาเหออิง ซึ่งเธอเองก็กะไว้ว่าจะเปลี่ยนที่นั่งในห้องสักครั้งหลังจากสอบปลายภาคเสร็จ

ไม่นึกว่าเรื่องของเซียวชุ่นเซียวซุ่นจะเกิดขึ้นกะทันหันขนาดนี้ แต่ในเมื่อสับเปลี่ยนที่นั่งเขาแล้ว อย่างนั้นก็เปลี่ยนที่นั่งคนอื่นตามที่ตั้งใจไว้แต่แรกเสียด้วยเลย

...นักเรียนที่ทำผิดจะถูกลงโทษโดยการให้มานั่งแถวหน้า เป็นสิ่งที่เหออิงใช้สั่งสอนมาตลอดสามสิบกว่าปี

หลิงซีเฉวียนไม่กล้าเงยหน้า เหมือนกำลังตั้งใจทำแบบฝึกหัดอยู่ ทันใดนั้นไหล่เธอก็ถูกบีบ กระเป๋าดินสอเธอตกลงบนพื้นดังตุ้บ

เธอหันไปมองคนที่เดินมาทันที

“โทษที” เย่ชิงถิงเอ่ยเบาๆ เขาวางกระเป๋าลงแล้วก้มเก็บกระเป๋าดินสอวางคืนบนโต๊ะหลิงซีเฉวียน

ฝ่ายชายนั่งข้างหน้าเธอ ห่างกันแค่เอื้อม

เธอจ้องแผ่นหลังของเขาอย่างเหม่อลอย ทันใดนั้นก็ได้ยินเหออิงเรียกชื่อเธอ “หลิงซีเฉวียน...”

เธอเงยหน้ามองเหออิง หัวใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที

“เธอเรียนเก่ง เพราะฉะนั้นถ้าเพื่อนข้างหน้ามีปัญหาอะไรก็ช่วยพวกเขาด้วยล่ะ”

หลิงซีเฉวียนหัวใจเต้นรัวเร็วเพราะตกใจไปเอง เธอพยักหน้าให้ครูประจำชั้นด้วยสีหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ แล้วก้มหน้าทำการบ้านต่อไป

เธอถอนหายใจเบาๆ เพราะคิดว่าเหออิงจะเปลี่ยนที่นั่งให้เธออีกคน

หลิงซีเฉวียนเบนความสนใจไปที่การบ้าน หรืออาจเป็นเพราะใจเธอเรียกร้องอยู่แล้วก็ได้ ทำให้คาบอ่านหนังสือคาบนี้ผ่านไปเร็วมาก เหออิงตักเตือนนักเรียนของตนอีกครั้ง ก่อนจะกล่าวเลิกคาบในที่สุด

“หลิงซีเฉวียน เธอทำการบ้านวิชาภาษาอังกฤษเสร็จหรือยัง” เมื่อเห็นครูประจำชั้นไปแล้ว อิ่นจวิ้นอวี้ก็หันมาถามทันที

หลิงซีเฉวียนกำลังจัดกระเป๋า พอเงยหน้าขึ้นมาก็เจอเข้ากับสายตาลุกวาวคู่หนึ่ง ขณะที่เธอกำลังจะตอบด้วยความเคยชินไปว่าทำเสร็จแล้ว จู่ๆ ก็นึกได้ว่าเมื่อคาบที่แล้วตัวเองไม่มีกะจิตกะใจทำการบ้าน แม้แต่แบบฝึกหัดวิชาคณิตคาบหนึ่งก็ยังทำไม่เสร็จ

“ยังเลย” เธอตอบเบาๆ แต่ลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงกลับเอาการบ้านวิชาภาษาอังกฤษของตนขึ้นมาสะกิดหลังอิ่นจวิ้นอวี้ “ฉันทำเสร็จแล้ว เอาไหม”

“เอา” อิ่นจวิ้นอวี้ตอบตรงๆ จากนั้นจึงเอาการบ้านอังกฤษของเธอมาใส่ในกระเป๋าตัวเอง “พรุ่งนี้เช้าเอามาคืน”

“ได้”

หลิงซีเฉวียนมองลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงด้วยหน้าตาเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม เธอเห็นลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงยิ้มกว้าง แล้วก็เห็นเย่ชิงถิงซึ่งนั่งข้างหน้าหันไปพูดกับอิ่นจวิ้นอวี้ ใบหน้าด้านข้างของเขาทำให้เธอใจเต้นตุบๆ “วันนี้ไม่รอนายทำเวรนะ ฉันกลับก่อนล่ะ”

“แม่นายกลับมาแล้วเหรอ” อิ่นจวิ้นอวี้แปลกใจจึงถามขึ้นอย่างรวดเร็ว

“อืม” เย่ชิงถิงพยักหน้า หยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้น แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เหมือนจะนึกอะไรได้ จึงหันกลับมาพูดกับเขาว่า “จริงสิ เนี่ยซือเฮ่อบอกไว้ว่าเลิกเรียนแล้วให้ไปด้วยกัน เดี๋ยวนายก็ไปหาเขาสิ”

“รู้แล้ว” อิ่นจวิ้นอวี้มองเพื่อนรักเดินออกจากห้อง แต่แล้วอยู่ๆ ก็จับผมสีดำขลับสีเดียวกับดวงตาอย่างกระวนกระวาย เมื่อกลับหลังหันมาก็สบตาเข้ากับลฺหวี่ซีหนิงหลี่ว์ซีหนิงและหลิงซีเฉวียนซึ่งมองด้วยแววตาสงสัยอยู่ข้างๆ

เขากลับไปทำหน้าเก๊กเหมือนเดิมราวกับกำลังตบตา จากนั้นก็เดินตรงไปหยิบไม้กวาดตรงแท่นบรรยายมาทำเวรด้วยสีหน้าปกติ

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------