Smiling Talk ยิ้มละมุนกรุ่นหัวใจ: Chapter0012 ตอนที่ 12

ตอนที่ 12

สำหรับหลิงซีเฉวียนแล้ว สองสามวันสุดท้ายของเทอมดูจะผ่านไปเร็วเป็นพิเศษ แม้เธอกับเย่ชิงถิงจะคุยกันวันละไม่ถึงห้าประโยค แถมยังไม่มีสักประโยคที่ไม่ได้คุยกันสั้นๆ แบบถามคำตอบคำก็ตาม

“เธอทำการบ้านเสร็จหรือยัง”

“เสร็จแล้ว”

“ยืมหน่อย”

“อืม”

หรือไม่ก็...

“ตัวอย่างข้อสอบแก้เสร็จหรือยัง”

“อือ”

“ยืมหน่อย”

“ได้สิ”

การสอบปลายภาคเสร็จสิ้นไปเกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว และวันมะเรื่องนี้ก็จะเป็นวันที่ต้องกลับไปรับผลสอบที่โรงเรียน ทว่าในหัวของหลิงซีเฉวียนกลับไม่ได้คิดเรื่องเกี่ยวกับผลสอบเลย ช่วงเวลาว่างหลังสอบสามสี่วันมานี้ สิ่งที่เธอคิดถึงมากที่สุดก็คือช่วงเวลาสั้นๆ ไม่กี่วันที่ได้อยู่ร่วมกับคนที่นั่งข้างหน้า

ตอนนี้หลิงซีเฉวียนนอนแผ่อยู่บนเตียงใหญ่แสนนุ่มสบายของตัวเอง แขนขาจมลงไปในเบาะนุ่มๆ ในหัวแวบไปถึงบทสนทนากับเย่ชิงถิงซึ่งมีอยู่น้อยนิดจนน่าสงสารอีกครั้ง พลางมองเพดานแล้วถอนหายใจยาวอย่างไร้เรี่ยวแรง

จะว่าไป ไม่ว่าเย่ชิงถิงจะอยู่กับใครก็เหมือนจะทำตัวเฉยชาด้วยทุกคน ซึ่งความเฉยชานี้แตกต่างจากความเย็นชาตรงที่ คุณจะไม่มีวันรู้สึกเลยว่าเขาเข้าหายากหรือเมินเฉยเวลาคุยกัน ตรงกันข้าม เวลามีคนมาคุยกับเขา เขาจะตั้งใจฟังมาก ซึ่งแม้เขาจะตอบห้วนสั้น แต่กระชับได้ใจความแน่นอน หลิงซีเฉวียนรู้ว่าหากเธอยินดีเริ่มก่อน ไม่เพียงแต่คนอื่นจะไม่คิดว่าเขาเป็นคนพูดน้อยไม่สุงสิงกับใคร แต่บทสนทนาระหว่างพวกเขาก็จะไม่จำกัดอยู่แค่นี้ด้วย

แต่เธอก็รู้สึกได้ชัดเช่นเดียวกันว่า ความเฉยชาของเย่ชิงถิงนั้นออกมาจากใจ กล่าวคือ เขาจะไม่แสดงออกมากเกินไปไม่ว่ากับใครหรือกับเรื่องอะไร ขณะเดียวกันก็จะรักษาระยะห่างกับทุกคน กิริยาท่าทางต่างๆ ก็ไม่เหมือนเด็กอายุสิบกว่า แต่เหมือนผู้ดีที่ผ่านการอบรมมารยาทอย่างเข้มงวดมาตั้งแต่เด็ก

เมื่อเทียบกับคนวัยเดียวกันแล้ว หลิงซีเฉวียนค่อนข้างรับรู้ได้เร็ว เธอรู้สึกได้ว่าเย่ชิงถิงไม่ได้ทำตัวห่างเหินกับเธอคนเดียว แม้แต่ผู้ชายรุ่นเดียวกันก็ยังรู้สึกว่าเขาเก็บตัวได้เก่งมาก ถึงจะไม่ได้สมบูรณ์แบบก็ตาม เมื่อเป็นเช่นนี้ หลิงซีเฉวียนจึงปล่อยให้ความสัมพันธ์ที่เหลือขึ้นอยู่กับฝ่ายชายจะดำเนินการ เพราะต่อให้เธอเริ่มก่อน ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็คงไม่ใกล้ชิดไปกว่านี้

ทว่า เหตุผลก็เรื่องหนึ่ง ความรู้สึกก็อีกเรื่องหนึ่ง ตอนนี้พอหลิงซีเฉวียนนึกถึงใบหน้าของผู้ชายคนนั้นขึ้นมาก็ได้แต่ถอนหายใจ

ความจริงคือเธอแค่ไม่กล้าเริ่มก่อน เพราะระยะห่างระหว่างที่นั่งหน้า-หลังดังที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ก็ใกล้เกินคาดคิดแล้ว และด้วยนิสัยของเธอ ไม่ว่าจะเป็นนิสัยชอบคิดมาก ชอบอยู่กับตัวเอง ชอบความสงบ เชื่อมั่นในความคิดของตนแต่ไม่แสดงออก ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน เธอก็โตเกินวัยจนน่ากลัว นี่เองที่ทำให้เธอไม่กล้าลองทำอะไรก็ตามที่อาจสั่นคลอนระยะห่างนี้ ซึ่งเป็นระยะที่เธอรับได้แล้ว

อนาคตยังอีกยาวไกล พวกเขาเพิ่งจะขึ้น ม.2 ยังมีโอกาสพูดคุยกันอีกหลายครั้ง เธอบอกตัวเองในใจซ้ำๆ

หลิงซีเฉวียนไม่ได้เป็นกระต่ายหมายจันทร์ เพราะตั้งแต่เด็กแม้พ่อแม่ของเธอจะงานยุ่ง แต่เธอกลับมีความสามารถหลายอย่าง เช่น เล่นเปียโน วาดรูป ระบำจีน ฯลฯ ซึ่งโดดเด่นกว่านักเรียน ม.ต้นหลายคน เธอจึงไม่ต้องหมายปองดวงจันทร์ดวงไหน

เธอก็แค่...แอบชอบเขา

แอบชอบโดยที่ไม่อยากให้ผู้ใดรับรู้

ติ๊งๆๆ...

เสียงจากคอมพิวเตอร์ดังขึ้นพอดี หลิงซีเฉวียนได้สติ เด้งตัวกลับไปนั่งข้างคอมพิวเตอร์

14:20:29

หลินเสี้ยวฉี : หลิงซีเฉวียน พรุ่งนี้เธอว่างไหม

หลิงซีเฉวียนคิดครู่หนึ่ง พอสอบปลายภาคเสร็จก็ไม่มีเรียน ไม่มีการบ้าน แถมช่วงนี้คอร์สที่ปกติสนใจก็ปิดไปแล้ว ต้องรอเดือนกรกฎาคมถึงจะเริ่มรอบใหม่ ตัวเองจึงมีเวลาว่างประมาณหนึ่งเดือน

15:21:50

ฉัน : ว่างสิ มีอะไรเหรอ

15:22:02

หลินเสี้ยวฉี : พรุ่งนี้วันเกิดหลี่ว์ซีหนิง ลืมไปแล้วเหรอ

แน่นอนว่าเธอ...ลืมไปแล้ว

หลิงซีเฉวียนค่อยๆ รื้อฟื้นความจำอยู่สักครู่ จึงเข้าใจความหมายของหลินเสี้ยวฉี

15:22:30

ฉัน : เข้าใจแล้ว เธอวางแผนไว้ยังไง

15:22:50

หลินเสี้ยวฉี : เมื่อกี้ฉันถามตี๋ฉินแล้ว พรุ่งนี้หล่อนก็ว่างเหมือนกัน ในเมื่อทุกคนว่าง พรุ่งนี้เช้าฉันเลยอยากจะนัดพวกเธอไปรวมตัวกันที่สถานีรถไฟใต้ดินแถวบ้านหลี่ว์ซีหนิง แล้วตอนบ่ายไปเล่นสเกตน้ำแข็งที่ New World หรืออะไรก็ว่าไป ตอนเย็นก็ไปซื้อเค้กกับกิน KFC เธอว่าเป็นไงบ้าง

15:22:53

หลินเสี้ยวฉี : หรือเธอว่าตอนบ่ายไปร้องเพลงที่ KTV ดี

15:22:56

หลินเสี้ยวฉี : ฉันหมายถึงตอนนั้นก็ค่อยดูแล้วกันว่าพวกเธออยากไปไหน พวกอิ่นจวิ้นอวี้สามสี่คนนั้นก็รับปากแล้วว่าจะไป แต่ยังไงพวกเขาต้องตามใจเราอยู่ดี

ข้อความของหลินเสี้ยวฉีปรากฏขึ้นมาเร็วมากจนหลิงซีเฉวียนอ่านแทบไม่ทัน เธอยังไม่ทันคิดออกว่าจะตอบกลับว่าอะไร แป๊บๆ ก็โผล่มาอีกสองข้อความ

แม้ปกติหลิงซีเฉวียนจะไม่ออกตัวเมาท์เรื่องคนอื่นก่อน แต่เรื่องนี้เธอย่อมไม่ปฏิเสธ ขอเพียงไม่พาดพิงถึงตนเธอก็ยินดีรับฟัง เพราะเมื่อเธอได้ยินได้ฟังข่าวลือมาก็จะไม่เที่ยวป่าวประกาศไปทั่วเหมือนผู้หญิงบางคนที่คันปากอยากเอาเรื่องที่ตัวเองรู้ไปแพร่งพรายให้โลกรู้

พออ่านจนถึงบรรทัดสุดท้าย หลิงซีเฉวียนก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็นเรื่องสถานะปัจจุบันระหว่างหลินเสี้ยวฉีกับฉีย่าหลิงและเซียวซุ่น

พรุ่งนี้พวกเขาก็จะได้ไปเที่ยวด้วยกันแล้ว

จะว่าไป ตั้งแต่เย่ชิงถิงย้ายมานั่งข้างหน้าเธอ หรือตั้งแต่หลินเสี้ยวฉีกับตี๋ฉินนั่งห่างออกไปจากเธอ รวมถึงตั้งแต่ช่วงก่อนสอบปลายภาคที่เหออิงห้ามการละเล่นใดๆ ในห้องเด็ดขาด ไม้เว้นแม้แต่เครื่องบินหมากรุก เวลาที่ได้อยู่ร่วมกันก็น้อยลง ความสนใจที่มีต่อสองคนนั้นก็น้อยลงไปมาก น้อยจนแทบไม่เหลือ

แต่ตอนนี้ หัวใจเธอเต้นตึกตักอย่างควบคุมไม่ได้ขึ้นมาอีกแล้ว

แม้เธอจะไม่ทราบว่าหลินเสี้ยวฉีมีความสัมพันธ์ส่วนตัวอย่างไรกับเซียวซุ่นและฉีย่าหลิง แต่ก็ใช่ว่าเธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าภาพที่ตัวเองเห็นตอนนั้น เป็นไปได้สูงว่าเซียวซุ่นจะรู้ความในใจของหลินเสี้ยวฉีแล้วจึงปฏิเสธเธอ แต่ฉีย่าหลิงก็ดันอยู่ในเหตุการณ์ด้วยพอดี แล้วการที่ต่อมาหลินเสี้ยวฉีแปลงโฉมตัวเองก็เกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน...ทว่าความจริงเป็นอย่างไรมีเพียงเจ้าตัวที่รู้

บางทีสิ่งที่ฉันคิดก็เป็นแค่การมโนไปเอง หลิงซีเฉวียนคิดวกไปวนมาโดยที่ไม่ได้ตั้งใจจะขุดค้นเรื่องส่วนตัวของพวกเขา

15:23:40

ฉัน : อืม งั้นพรุ่งนี้เช้าเจอกันกี่โมง

15:24:03

หลินเสี้ยวฉี : เก้าโมงครึ่งแล้วกัน เธอรู้ใช่ไหมว่าสถานีรถไฟใต้ดินที่อยู่แถวบ้านหลี่ว์ซีหนิงคือสถานีไหน

15:24:06

ฉัน : อืม รู้ งั้นเจอกันพรุ่งนี้

15:24:11

หลินเสี้ยวฉี : อืมๆ อย่ามาสายล่ะ พรุ่งนี้เจอกัน

หลิงซีเฉวียนรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่านานแล้วยังไม่มีข้อความส่งมาจึงปิดกล่องสนทนาลง แล้วกลับไปนอนขี้เกียจอีกครั้งบนเตียง เธอชี้นิ้วขึ้นไปบนเพดานสีฟ้าคราม แล้วความคิดก็เริ่มล่องลอยไปไกลอีกครั้ง

หลินเสี้ยวฉี เซียวซุ่น ฉีย่าหลิง...เธออดนึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ได้

พรุ่งนี้แล้ว

ในฐานะผู้ชม จะมีเหตุการณ์อะไรที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้นกันนะ...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------