อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก!: Chapter005 ตอนที่ 5

ตอนที่ 5 ภาพฝันสู่ความจริง

เซี่ยซิงเฉินเพิ่งเดินออกมาจากสถานีตำรวจด้วยความหดหู่ รถสีดำห้าคันค่อยๆ ขับตรงมา และจอดสนิทตรงหน้าเธอ

ประตูรถคันหนึ่งที่ขับนำถูกผลักเปิด เงาร่างสูงใหญ่กลุ่มหนึ่งลงมาจากรถ

เซี่ยซิงเฉินเคยเจอเหตุการณ์นี้เมื่อคราวก่อน ครั้งนี้เธอเตรียมใจไว้แล้วและระวังตัวขึ้น

“คุณเซี่ย”

เหลิ่งเฟยก้าวออกมาโค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างสุภาพ “คุณชายเชิญให้คุณไปกับพวกเราครับ”

เซี่ยซิงเฉินขมวดคิ้ว “คุณชายพวกคุณเป็นใคร?”

“พอไปถึงคุณก็จะรู้เอง”

“แม้แต่สถานะก็บอกไม่ชัดเจน งั้นแน่ใจนะว่าจะให้ฉันไปกับคุณทั้งอย่างนี้?”

เหลิ่งเฟยยิ้มเล็กน้อย “ถ้าคุณเซี่ยยังอยากเจอคุณชายน้อยไป๋ ก็ขึ้นรถไปกับพวกเราเถอะครับ ไม่งั้นคุณก็จะไม่มีทางหาคุณชายน้อยไป๋เจอตลอดไป ”

เซี่ยซิงเฉินเข้าใจแล้ว ความหมายของหมอนี่ก็คือถ้าพวกเขาตั้งใจไม่ให้เธอเจอต้าไป๋ ชาตินี้เธอก็อย่างหวังจะหาเขาเจอ

“ก็ได้ ฉันไปกับพวกคุณ ฉันชักจะอยากเห็นแล้วว่าคุณชายของพวกคุณเป็นใครกันแน่ ถึงกำเริบเสิบสาน ใช้อำนาจปิดบังประชาชนเช่นนี้ได้”

เหลิ่งเฟยยิ้มอย่างมีเลศนัย “ไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอน เชิญ!”

เขาผายมือประกอบ

มีคนลงมาเปิดประตูให้เธอด้วยความนอบน้อมอย่างมาก แล้วรออยู่ตรงนั้น

………………

ระหว่างเซี่ยซิงเฉินรู้สึกกระวนกระวายใจ ไม่รู้ว่าอีกครู่หนึ่งตัวเองจะต้องเผชิญหน้ากับอะไร

ผ่านไปครู่หนึ่ง เหลิ่งเฟยพาเธอไปที่สวนแห่งหนึ่ง ภายในสวนเป็นที่ตั้งของตึกหรูหราสไตล์ยุโรป

“ตอนนี้คุณชายน้อยเรียนอยู่ ต้องรอให้เย็นหน่อยถึงกลับมา ถ้าคุณเบื่อก็เดินเล่นในบ้านก่อนได้ แต่นับตั้งแต่วันนี้ไป คุณก็จะมาอยู่เป็นเพื่อนคุณชายน้อยที่นี่ ต่อไปคุณก็คิดซะว่าที่เป็นบ้านแล้วกัน”

“อะไรนะ?”

เซี่ยซิงเฉินคาดไม่ถึง

แต่ว่า คำพูดของเหลิ่งเฟยไม่ใช่การปรึกษาแต่เป็นการบอกให้เธอรู้ เธอหมดทางปฏิเสธโดยสิ้นเชิง “ห้องคุณอยู่ชั้นบน จะมีคนรับใช้พาคุณขึ้นไปทำความคุ้นเคยกับสถานที่” เหลิ่งเฟยก้มมองเวลา “เชิญคุณหาเวลาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน อีกราวสองชั่วโมงคุณชายจะมาพบคุณด้วยตัวเอง ขอบคุณที่คุณเสียสละเพื่อท่านตลอดหลายปีมานี้ ตอนนี้คุณลองคิดดูว่าอยากให้คุณชายชดเชยหรือขอบคุณคุณอย่างไร ถ้าหากทำได้ คุณชายไม่มีทางปฏิเสธคุณแน่”

เซี่ยซิงเฉินรู้สึกเหมือนได้ฟังเรื่องตลก เงยหน้าขึ้นหัวเราะแห้งๆ ‘แหะ’ อดประชดไม่ได้ “กล้าพูดเนอะ! ก่อนเจอเขายังต้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย เขาเป็นประธานาธิบดีหรือไง?”

เหลิ่งเฟิงไม่พูดอะไร เพียงแต่ยิ้มเงียบๆ แล้วกวักมือเรียกพ่อบ้านเข้ามา “พ่อบ้าน ฝากดูแลคุณเซี่ยด้วยนะ”

เดิมทีเซี่ยซิงเฉินไม่คิดเลยว่าจะต้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ปรากฏว่าทุกอย่างไม่ได้ขึ้นอยู่กับเธอเลยสักนิด เธอถูกสาวใช้สองสามคนพยุงเข้าไปในห้องอาบน้ำหรูหรา แล้วลากลงไปในอ่างอาบน้ำวนสุดแสนอลังการ

ตอนแรกเซี่ยซิงเฉินยังนึกอยากจะต่อต้าน สุดท้ายอ่างอาบน้ำสบายมากจริงๆ พอเธอลงน้ำปุ๊บก็ติดใจเลย แม้แต่นิ้วมือก็ไม่อยากขยับ

ผู้ชายคนนี้รวยซะจริงๆ ! ถึงแม้เธอจะไม่ค่อยรู้เรื่องการตกแต่งบ้านนัก แต่พอมองออกว่าแม้แต่ก้อนอิฐในห้องนี้ก็ประเมินค่าไม่ได้ ขนาดของห้องอาบน้ำก็พอๆ กับบ้านทั้งหลังที่เธอกับต้าไป๋อาศัยอยู่

เซี่ยต้าไป๋เป็นลูกชายเขา จริงๆ ก็ไม่นับว่าแย่นักหรอก! อย่างน้อย...ไม่ต้องกลุ้มใจเรื่องปากท้อง ไม่ต้องลำบากไปกับเธอ...

เซี่ยซิงเฉินนอนคว่ำหน้ากับขอบอ่างพลางคิดปลอบใจตัวเอง ทว่าในใจกลับรู้สึกฝืดเฝื่อน กลัวว่าเซี่ยต้าไป๋มีพ่อร่ำรวยขนาดนี้แล้วจะพาลลืมแม่ที่จนต๊อกต๋อยไป...

รอจนเธออาบน้ำเสร็จออกมา คนรับใช้ก็ถือเสื้อผ้ายืนรออยู่ด้านนอกแล้ว ซิงเฉินมองดู เสื้อนอกหรูหราเหล่านั้นล้วนเป็นแบรนด์ชาแนล ราคาไม่น้อยเลย ตอนนี้สำหรับเธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงของเหล่านี้ แต่เซี่ยซิงคงกลับมีอยู่เต็มตู้ ตอนนี้ ตระกูลเซี่ยทุกคนล้วนตามใจเธอจนรู้สึกเคยตัว

เซี่ยซิงเฉินห้ามตัวเองไม่ให้คิดเรื่องไม่สบายใจ

“เขาใจกว้างจังนะ” เซี่ยซิงเฉินเย้ยหยันเล็กน้อย หยิบมาใส่เองโดยไม่เกรงใจ

“คุณเซี่ย ใส่สวยมากเลยค่ะ” คนรับใช้เอ่ยชม

“ขอบคุณ” ซิงเฉินยิ้มเล็กน้อย “อีกนานเท่าไหร่กว่าคุณชายพวกเธอจะมาถึง?”

“คุณลงไปดื่มชาสักครู่เถอะ คุณชายใกล้จะมาแล้วค่ะ”

เซี่ยซิงเฉินตอบรับไปคำหนึ่งแล้วลงมาข้างล่าง เธออดใจรอที่จะพบกับเขาไม่ไหวแล้วจริงๆ !

ตอนที่ซิงเฉินหยิบนิตยสารบนโซฟาพลิกไปถึงหน้าที่10 แค่ได้ยินเสียงรถดังขึ้นข้างนอก

คนรับใช้ทั้งหมดก็พากันวิ่งออกไปข้างนอกทันที ถึงแม้จะก้าวอย่างรีบร้อน ทว่าแต่ละคนก็ฝึกฝนมาอย่างดี

จะทำอะไรกันนี่?

เซี่ยซิงเฉินเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย พอดีกับที่พ่อบ้านปีนออกมาจากโกดังเหล้า เขาเดินไปพลางจัดหูกระต่ายที่คอไปพลาง พอเห็นเธอก็รีบบอก “คุณเซี่ย กรุณารีบออกมาพร้อมพวกเราเถอะ! คุณชายมาถึงแล้ว!”

ซิงเฉินได้ยินดังนั้นก็วางนิตยสารในมือลงแล้วลุกขึ้น

ตอนแรกก็สงสัยใคร่รู้อยากเจอผู้ชายคนนี้มาก แต่พอถึงตอนที่จะเจอเขาจริงๆ หัวใจกลับเริ่มเต้น ‘ตึกๆ’ขึ้นมา มือที่ตกอยู่ข้างลำตัวบีบแน่นขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหม่า

จนถึงวันนี้ เธอยังคงจำได้เลือนราง หนึ่งสัปดาห์นั้นที่ลึกซึ้งในฝัน...

เขาเคยจูบเธออย่างเร่าร้อนเพียงขนาดนั้น...

ตอนนี้ จะได้เห็นผู้ชายคนนั้นชัดๆ จริงๆ แล้ว...

เธอเดินตามพ่อบ้านออกไป ในระยะไกลเห็นเพียงรถหลายคันจอดเรียงแถวอยู่บนถนนเส้นเล็กนอกบริเวณสวน

ประตูรถคันที่สองถูกดึงเปิดออก ชายผู้นั้น...ผู้ชายที่เคยปรากฏเพียงในฝันของเธอ ก็ปรากฏเข้าสู่สายตาเธอจากไกลๆ

นอกตึก แสงอาทิตย์เจิดจ้า เขาที่สูง 188 เซนติเมตรพอดี มีผู้ติดตามห้าคน โอบล้อมด้วยแสงสีทองเดินเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว แสงแดดจ้าทำให้เธอต้องหรี่ตาลง ถึงขนาดโครงหน้าของชายคนนั้นเธอก็ยังไม่ทันดูให้ชัดเจน

ผู้ชายฐานะสูงส่งที่เธอคิดว่าไม่มีในโลกปรากฏขึ้นจริงแล้ว และกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

เงาร่างสูงของชายหนุ่มโอบล้อมบดบังเซี่ยซิงเฉินไว้จนมิด เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าตัวเองที่สูง 165 เซนติเมตรดูเตี้ยขนาดนี้ ต้องพยายามยืดคอ เงยหน้ามองเขา

“เซี่ยซิงเฉิน?” เขามองลงมาที่เธอด้วยท่าทีไว้ตัว เอ่ยชื่อเธอออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เสียงนี้แหละ!

เคยปรากฏในความฝัน...

ซิงเฉินใจแกว่ง ในใจรู้สึกสับสนปนเปไปหมด อัดแน่นทุกอารมณ์

เธอกัดฟัน เขย่งปลายเท้า เงื้อมือขึ้น...

“เพี้ยะ...” หนึ่งครั้ง เสียงชัดใสดังขึ้นโดยไม่คาดคิด ชายหนุ่มถูกตบจนหน้าไปข้างหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว

อีกด้าน ทุกคนอยู่ในภาวะตกตะลึง ขณะนั้นคนรับใช้ตกใจจนเหงื่อท่วมตัว พระเจ้า! ผู้หญิงคนนี้...รู้ไหมว่าคนที่ตัวเองลงไม้ลงมือด้วยเป็นใคร?

ส่วนท่านประธานาธิบดี ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติยามนี้อึมครึมราวกับจะเกิดพายุฝนโหมกระหน่ำได้ทุกเมื่อ ทำให้คนอื่นกลัวจนตัวสั่น ผู้ติดตามชายหนุ่มก้าวออกมาข้างหน้า จับไหล่ของเซี่ยซิงเฉินเอาไว้อย่างแน่นหนา

---------------------------------------