อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก!: Chapter004 ตอนที่ 4
ตอนที่ 4 พ่อเสียชีวิตแล้ว
เซี่ยซิงเฉินกำลังจะถลาเข้าไป กำแพงมนุษย์ก็ขวางเธอไว้ ชายชุดดำสองคนยื่นมือสองข้างมากั้นตรงหน้าเธอ เอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “คุณครับ กรุณาถอยไป นั่นไม่ใช่ที่ที่คุณเข้าไปใกล้ได้”
“ลูกชายฉันถูกพวกแกลักพาตัวไปใช่ไหม? ทำไมพวกแกต้องลักพาตัวลูกชายฉันไป?”
ฉันขอเตือนพวกแกให้รีบปล่อยลูกฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะแจ้งความทันที!
“ เซี่ยซิงเฉินพูดพลางล้วงโทรศัพท์ออกมา คู่สนทนาทั้งสองกลับไม่ยอมอ่อนลงแม้แต่น้อย “ท่าน...คุณเขาพาลูกชายตัวเองไป ไม่ได้ทำผิดกฎหมายข้อไหน”
“ลูกชายตัวเอง?” เซี่ยซิงเฉินมึนงงไปชั่วขณะ
หรือว่า...
นี่เป็นคนที่พ่อของต้าไป๋ส่งมา?
เซี่ยซิงเฉินชำเลืองไปทางเบนท์ลีย์สีดำคันที่สาม กระจกรถเลื่อนลงไม่สุด เธออยู่ไกลจากรถ มองเห็นว่าเบาะหลังรถมีชายคนหนึ่งนั่งอยู่
ใบหน้าด้านข้างนิ่งสงบ ลำตัวยืดตรง ราวกับจะได้ยินการเคลื่อนไหวทางนี้ของเธอ ศีรษะนั้นหันกลับมาเล็กน้อย สายตาลึกลับคู่นั้นดูเฉียบแหลมและเข้มงวด เปี่ยมด้วยพลังที่ใช้สยบผู้คน ในชั่ววินาทีเซี่ยซิงเฉินก็ถูกสะกด
ไว้ตรงนั้น รู้สึกหายใจไม่ค่อยออก จนรถทั้งขบวนค่อยๆ ขับออกไป ชายคนนั้นหายลับไปจากสายตา พอชายชุดดำคนอื่นๆ ขึ้นรถคันหลังขับออกไปแล้ว สติของเธอก็กลับคืนมาทันที
เขา...ก็คือพ่อของต้าไป๋?
“ต้าไป๋!”
“เซี่ยต้าไป๋!”
เธอไล่ตามไปอย่างลนลาน รู้ดีแก่ใจว่าตามไม่ทันแล้ว แต่กลับเขวี้ยงรองเท้าส้นสูงทิ้ง วิ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง
ไม่! เขาจะเอาตัวลูกเธอกลับไปอย่างโหดร้ายเช่นนี้ไม่ได้!
แม้กระทั่ง...ถึงตอนนี้ เธอก็ยังไม่รู้ว่าชายคนนั้นเป็นใครกันแน่!
“ซิงเฉิน ไม่ต้องตามแล้ว! เขาหายไปแล้ว! รีบไปหาตำรวจตรวจสอบกล้องวงจรปิดดีกว่า!”
“จริงด้วย ไม่เคยเห็นโจรปล้นที่อลังการขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ คุณไม่ได้ไปทำผู้มีอิทธิพลขุ่นเคืองใจใช่ไหม?”
พวกเพื่อนบ้านต่างก็วิจารณ์กันไม่หยุดปาก เซี่ยซิงเฉินครุ่นคิดอย่างสับสนไปหมด เธอเคยหวังว่าพ่อของลูกจะโผล่ออกมา อย่างน้อยก็ทำให้เธอมีโอกาสได้ตบหน้าคืน ทว่าตอนนี้...
……………………
เขาปรากฏตัวแล้ว แต่ไม่ต้องลงแรงสักนิดก็แย่งต้าไป๋ของเธอไป สูงส่งเช่นนี้ เปิดเผยและมีคุณธรรมเช่นนี้ มีเหตุมีผลเช่นนี้! สารเลวเอ๊ย!ไอ้บ้านี่เป็นเทพหรือผีกันแน่?
เซี่ยซิงเฉินสบถออกมาประโยคนึงด้วยความโกรธ คว้ารองเท้าส้นสูงขว้างสุดแรงไปยังทิศทางที่รถขบวนนั้นหายลับไปอย่างบ้าคลั่ง แต่ความโกรธก็ไม่ได้คลายลง รอให้ได้เจอเขาจริงๆ ก่อนเถอะ เธอจะจัดการเขาให้น่าดู
เลย!
……………………
อีกด้านหนึ่ง
ภายในคฤหาสน์ บรรยากาศเยียบเย็น
บนโซฟาหนังแท้หรูหรา ชายคนหนึ่ง กับเด็กชายคนหนึ่ง นั่งเผชิญหน้ากัน ดวงตาโตจดจ้องที่ดวงตาเล็ก
ต่างฝ่ายต่างมองสำรวจกัน
“มองพอแล้วยังถ้ามองพอแล้วก็ขอให้พวกคุณส่งผมกลับไปซะที” คนที่เอ่ยปากก่อนคือเซี่ยต่าไป๋ เขานิ่งสงบมาก นั่งตัวตรงอยู่ที่นั่น ไม่ได้หวาดกลัวจากการถูกลักพาตัวเลยสักนิด “ถ้าวันนี้ผมไม่ถึงบ้าน หม่ามี้เซี่ยจะเสียใจมาก ถ้าหม่ามี้เซี่ยเสียใจขึ้นมา ผลที่ตามมาก็จะร้ายแรงน่าดู!”
เขาอาจถูกทำโทษให้นั่งคุกเข่าขยี้เสื้อผ้า! ถ้าเป็นเช่นนั้นก็จะทำให้เขาอับอายขายหน้ามาก!
คิ้วเข้มดูดีของไป๋เย่ฉิงขมวดขึ้นอย่างเคร่งขรึม เขาไม่ส่งเสียง เพียงเหลือบมองไปที่เลขาเหลิ่งเฟยซึ่งอยู่ด้านหลัง
เหลิ่งเฟยก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เอ่ยอย่างนอบน้อม “คุณชายน้อย นับจากวันนี้ ที่นี่คือบ้านของคุณครับ”
เซี่ยต้าไป๋มองไปรอบๆ ทำทีเป็นผงกศีรษะเล็กๆ อย่างจริงจัง “ก็ดีสิ หม่ามี้เซี่ยของเรากำลังกลุ้มใจเรื่องหาเงินซื้อบ้านให้ผมไม่ได้ ซื้อบ้านไม่ได้ก็หาภรรยาไม่ได้ มีบ้านใหญ่หลังนี้ต่อไปผมมีภรรยาสิบคนก็ยังอยู่กันได้
ภรรยา10คน?
เหลิ่งเฟยนึกขำ ภรรยาสิบคน เขาตัวเล็กแค่นี้จะเอาอยู่ไหม?
ไป๋เย่ฉิงที่ปิดปากเงียบมาตลอดส่งเสียง“ฮึ”ออกมาคำหนึ่ง “ตัวเล็กแต่อุดมการณ์ยิ่งใหญ่”
“แน่นอน ให้ภรรยา10คนมาคอยรับใช้หม่ามี้เซี่ยของเรา”
“...” แน่ใจนะว่าที่พูดไม่ได้หมายถึงคนรับใช้?
เหลิ่งเฟยไม่ขัดจังหวะ เพียงแต่พูดต่อว่า “คุณชายน้อย นับจากวันนี้ คุณต้องเปลี่ยนเป็นแซ่ไป๋
“ไป๋ต้าไป๋? ไม่เพราะเลย ผมไม่ยอมเปลี่ยนแซ่หรอก” สีหน้าเซี่ยต้าไป๋ยุ่งเหยิงแสดงถึงความรังเกียจ
“จะว่าไปแล้ว ทำไมผมต้องเปลี่ยนแซ่ด้วย?”
“ท่านเป็นคุณพ่อของคุณ ท่านแซ่ไป๋ คุณก็ต้องใช้แซ่ไป๋ตามท่าน”
คุณพ่อ” ต้าไป๋คิดทบทวนคำสองพยางค์ที่ไม่คุ้นเคยนี้ เอียงศีรษะมองอีกฝ่ายที่หน้าตาดีมาก ผู้ชายที่มีลักษณะคล้ายตนเองอยู่บ้าง ทว่าแสนเย็นชาจนไม่น่าเข้าใกล้ “คุณแน่ใจนะว่าเป็นพ่อผม?”
เป็นอะไรกัน?
“ฉันนี่แหละใช่” คำพูดชายหนุ่มน้อยยิ่งกว่าน้อย แต่ละตัวอักษรล้วนทรงอำนาจและหนักแน่น ไม่อนุญาตให้ใครพูดแทรก
“งั้นก็แปลกนะ หม่ามี้เซี่ยบอกว่าพ่อผมเสียชีวิตแล้ว คุณเป็นผีเหรอ?”
“...” ชายหนุ่มหรี่ตา ใช้นิ้วเคาะบนที่เท้าแขนโซฟาเล็กน้อย บรรยากาศในห้องโถงเย็นลงหลายองศาทันที
ผู้หญิงคนนี้ สอนลูกชายเขาอย่างนี้เหรอ?
เหลิ่งเฟยเหงื่อออกเย็นวาบทั่วแผ่นหลัง “คุณชายน้อย เรื่องแบบนี้เอามาพูดมั่วๆ ไม่ได้นะครับ ทีหลังอย่าพูดอย่างนี้อีกเด็ดขาด!”
นี่ไม่ใช่การแช่งประธานาธิบดีประเทศSอย่างโจ่งแจ้งเหรอ? ต้องรับโทษหนักเลยนะ!
“เค้าไม่ได้พูดมั่วๆ นะ! หม่ามี้เซี่ยพูดก็ต้องจริงสิ เธอไม่เคยโกหกผมเลย!
“ตอนนี้ผมจะกลับแล้ว พวกคุณพาผมมาก็ต้องรับผิดชอบส่งผมกลับ” เขาพูดจบ แขนเล็กเท้าโซฟาไว้ ขาเล็กขยับสองทีก็ไถลลงมาจากโซฟา สองมือไขว้หลังเดินไปข้างนอกโดยไม่สนใจใครเหมือนนายท่านเปี๊ยบ
มองภาพแผ่นหลังนั้น เหลิ่งเฟยอดยิ้มไม่ได้
สมแล้วที่เป็นลูกนายท่าน เชื้อนี่แรงจริงๆ เลย! เหมือนมาก!
ไป๋เย่จิ้งมองภาพแผ่นหลังนั้นเช่นกัน แววตาเข้มลึกขึ้นพร้อมปรากฏแสงลึกลับแวบผ่านไป
ลูกชายเขาสี่ขวบแล้ว!
ดีมาก!
เห็นชัดๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นต้องมีส่วนในเรื่องนี้ด้วย!
……………………
“พ่อบ้าน นำตัวเขาขึ้นไป” พอเขาออกคำสั่ง เจ้าหนูที่กำลังเดินไปข้างนอกก็ถูกคนหิ้วปีกขึ้นทันที ไม่ว่าขาเล็กสั้นของเขาจะเตะถีบอย่างไร ก็ดิ้นไม่หลุด
“ไอ้คนเลว! พวกแกไอ้พวกคนเลว! ปล่อยฉันลงนะ!ฉันเกลียดพวกแก” ยังคงได้ยินเสียงตะโกนลั่นอย่างเจ็บ
ใจของเด็กอยู่นานทีเดียว
ไป๋เย่ฉิงนั่งบนโซฟา มองที่ชั้นบนแวบหนึ่ง ครุ่นคิดอย่างเงียบเชียบ
“นายท่าน จะทำยังไงต่อครับ?” เหลิ่งเฟยก้าวออกมาข้างหน้าก้าวหนึ่งพร้อมเอ่ยถาม
ไป๋เย่ฉิงกำชับ “จัดตารางเรียนให้เขา เริ่มตั้งแต่มารยาทพื้นฐานก่อน”
“ครับ”
“แล้วแม่ของคุณชายน้อย คุณเซี่ยซิงเฉิน...”
“ฉันจะจัดการทีหลัง”
……………………
เซี่ยซิงเฉินกำลังจะบ้าตาย วันนั้นท่ามกลางสายตาผู้คน รถขบวนยาวขนาดนั้นขับผ่านย่อมปิดใครไม่มิดอยู่แล้ว แต่เมื่อเธอไปที่สถานีตำรวจ ตำรวจกลับบอกว่าไม่มีบันทึกอะไรเลย
เธอเหมือนแมลงวันหัวขาด ท่ามกลางผู้คนมากมาย สุดท้ายก็ไม่รู้จะไปตามหาที่ไหน
ตอนนี้เธอยังคงเป็นเด็กฝึกงานของกระทรวงการต่างประเทศ สำหรับทางนั้นเธอจำเป็นต้องลาหยุดชั่วคราว แม้การหยุดจะไม่เป็นผลดีต่อเธออย่างมาก แต่ตอนนี้ก็ไม่มีทางเลือกอื่น
แต่ไม่ว่าเธอจะระดมผู้คนเท่าไหร่ไปตามหา แม้เซี่ยกว๋อเผิงจะอาศัยตำแหน่งนายกเทศมนตรีออกหน้าด้วยตัวเอง ชายคนนั้นและลูกก็ไม่ทิ้งร่องรอยและสัญญาณไว้แม้แต่น้อย ราวกับได้ระเหยเป็นไอท่ามกลางผู้คน
วันนั้น
เซี่ยซิงเฉินเพิ่งเดินออกมาจากสถานีตำรวจด้วยความหดหู่ รถสีดำห้าคันค่อยๆขับตรงมา และจอดสนิทตรงหน้าเธอ
---------------------------------------