ความรัก(ลับ)ของซูเปอร์สตาร์: Chapter 0043 ตอนที่ 43

ตอนที่ 43 กลัวว่าตัวเองจะเดือดร้อน (7)

สายตาลู่จิ่นเหนียนดูดุดันขึ้นมาแวบหนึ่ง ทันใดนั้นเขาลุกขึ้นยืนพรวดขึ้นมา จากนั้นหันไปมองบทละครที่ตัวเองวางไว้ข้างๆ กำลังจะยื่นมือไปหยิบ แต่กลับหยุดชะงักแล้วหันหลังกลับ ก่อนจะเดินออกไปด้วยใบหน้าเย็นชา

โปรดิวเซอร์ซุนเห็นลู่จิ่นเหนียนลุกออกไปเลยไม่กล้าหยุดคุยนาน รีบเดินตามไป

ในที่สุดมื้อนี้ก็จบลงเสียที เฉียวอันห่าวแอบถอนหายใจออกมา รู้สึกว่าร่างตัวเองแทบพัง เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติค่อยลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินออกไป

เฉียวอันห่าวเดินไปไม่ถึงสองก้าว จู่ๆ มีเสียงพนักงานพูดขึ้นมาอย่างสุภาพจากด้านหลัง “ขอโทษครับคุณผู้หญิง กรุณารอสักครู่”

เฉียวอันห่าวหันกลับไป เห็นพนักงานหยิบบทละครเดินมาให้ “คุณผู้หญิง นี่ใช่ของที่คุณลืมไว้หรือเปล่าครับ?”

ตอนที่มา เฉียวอันห่าวไม่ได้หยิบบทมาด้วย เลยส่ายหัว

“ถ้าอย่างนั้นต้องเป็นของทีมงานคุณลืมไว้แน่เลย รบกวนคุณช่วยส่งคืนให้หน่อยนะครับ”

เฉียวอันห่าวรับบทมา

“ขอบคุณครับ” พนักงานยิ้มให้เฉียวอันห่าว พูดขอบคุณแล้วเดินจากไป

ตอนที่กินข้าว คนในโต๊ะมีแค่เธอ ลู่จิ่นเหนียน ซ่งเซียงซือและเฉิงย่างที่เป็นนักแสดงสี่คน บทละครไม่ใช่ของเธอ คงจะต้องเป็นของลู่จิ่นเหนียน ซ่งเซียงซือหรือเฉิงย่างคนใดคนหนึ่ง

เฉียวอันห่าวคิดไปพลางมือก็เปิดบทละครดูเผื่อข้างในจะมีร่องรอยอะไรที่บอกได้ว่าใครเป็นเจ้าของ ปรากฎว่าเธอเปิดไปแค่หน้าแรกก็เจอคำสามคำที่คุ้นเคย

สามคำนั้น เขียนได้อย่างเข้มแข็ง และดูทรงพลัง

ลู่จิ่นเหนียน

ที่แท้ก็เป็นบทละครของลู่จิ่นเหนียนที่พกมาที่นี่

อยู่ๆ จู่ๆ หัวใจของเฉียวอันห่าวก็เต้นรัวขึ้นมา

เฉียวอันห่าวกลับมายังห้องพักโรงแรม เธอฟุบลงไปที่โต๊ะเขียนหนังสือมองไปที่เล่มบทละคร ครุ่นคิดอยู่ในใจว่าจะคืนบทให้ลู่จิ่นเหนียนตอนถ่ายละครพรุ่งนี้ดี หรือจะเอาไปคืนเขาตอนนี้เลย?

เฉียวอันห่าวดูจะโอนเอียงไปทางเลือกแรก แต่พรุ่งนี้มีบทของลู่จิ่นเหนียนทั้งวัน ถ้าเกิดคืนนี้เขาอยากจะท่องบทขึ้นมาล่ะ?

จริงๆ แล้วเฉียวอันห่าวสามารถเอาบทไปให้พนักงานโรงแรมหรือจ้าวเหมิงช่วยส่งคืนให้ลู่จิ่นเหนียนได้ แบบนี้เธอจะได้ไม่ต้องมานั่งกังวล แต่เธอดูจะไม่อยากให้เป็นแบบนั้นสักเท่าไร

เฉียวอันห่าวคิดวกไปวนมาอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็หยิบมือถือขึ้นมา กดเบอร์โทรออกไปหาลู่จิ่นเหนียน

โทรศัพท์ดังอยู่สักพักค่อยมีคนกดรับ ลู่จิ่นเหนียนไม่เปิดโอกาสให้เฉียวอันห่าวพูดก่อน เขาชิงพูดสามคำขึ้นมาก่อนเลย ทันที “’มีอะไร?’”

ถึงแม้จะคุยอยู่ในโทรศัพท์ แต่เฉียวอันห่าวรู้สึกได้ว่าลู่จิ่นเหนียนเหมือนจะอารมณ์ไม่ค่อยดี เธอตื่นเต้นกลืนน้ำลายลงไปอึกหนึ่ง แล้วพูดเสียงเบา “คุณลืมบทละครไว้ที่ห้องอาหาร”

ลู่จิ่นเหนียนที่อยู่ปลายสายเงียบไปราวห้าวินาที จากนั้นบอกกับเฉียวอันห่าวแค่ “’1001”’ แล้วกดวางสายไปเลย

………………………………