Black Peach Z เดิมพันรักสาวแฮกเกอร์: Chapter0015+0016 ตอนที่ 8

ตอนที่ 15

ถ้าฉันจะ ‘นอน’ กับเขาล่ะ?!

เมื่อเห็นสภาพของเฉินเสี่ยวตงแล้ว ฟู่จิ่วรู้สึกเหมือนอยากจะล้อเล่นกับสัตว์เลี้ยงแสนรักขึ้นมา จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ “มีบางอย่างที่ฉันอยากจะลองทำมาตลอด”

“อะไร อะไรเหรอครับ?ฮะ” ลูกน้องลนลานถาม

ฟู่จิ่วยิ้มบาง ทิ้งคำพูดไว้สามคำว่า “นอนกับเขา”

เฉินเสี่ยวตงยืนนิ่ง...เหมือนโดนฟ้าผ่า...

ฟู่จิ่วตบหน้าอีกฝ่ายเบาๆ “ฉะนั้น จงดังนั้นอย่ามาเล่นสำบัดสำนวนกับฉันอีก ไม่งั้นจะทำให้ดูจริงๆ ไป...เด็กดี... ไปเรียนได้แล้ว”

“คุณช้ชายยยยย!” เฉินเสี่ยวตงรีบยึดแขนเจ้านายไว้ “คุณต้องล้อเล่นแน่ๆ เลยใช่ไหม!”

ฟู่จิ่วยิ้ม ไม่พูดอะไร ก่อนจะผลักลูกน้องผู้ภักดีออกไป

เฉินเสี่ยวตงมองดูท่าทีของคุณชายตนด้วยความกระวนกระวาย แย่แล้ว! แย่แล้ว! แต่ก่อนคุณชายยังแค่แอบรัก แอบอยากลูบคลำ แต่ตอนนี้ถึงกัลับอยากนอนด้วยแล้ว

นั่นน่ะคือคุณชายฉินเชียวนะ!

นอนกับเขา...มันไม่อันตรายถึงชีวิตเลยเหรอ?!

“คุณชายเริ่มมีความคิดแผลงๆ อย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย...โอ้ย!” เฉินเสี่ยวตงกุมหัวเหมือนอย่างใกล้จะเป็นบ้าอยู่ฝั่งทางนี้

ส่วนฝั่งทางโน้น ฟู่จิ่วกำลังเดินสำรวจกล้องวงจรปิดที่อยู่รอบด้านถนนหลินอิน มุมปากยกขึ้นมาเป็นรอยยิ้ม

ขอแค่มีหาที่ๆ มีสัญญาณอินเทตอร์เน็ต การที่จะหาว่าใครเป็นคนผลักเธอ ย่อมเป็นเรื่องไม่ยาก

ฟู่จิ่วนั่งลงอยู่บนดาดฟ้าที่ไม่มีคน เอานำไอแพดออกมาตั้ง เชื่อมบลูทูธกับคีย์บอร์ดเอาไว้ นิ้วเรียวยาวที่ขยับแตะบนแป้นปุ่มตัวอักษร จากนั้นนิ้วทั้งสิบจึงได้เคลื่อนที่รัวเร็วจนตาลายน่าปวดหัว แล้วคลิกแตะลงไปยังศูนย์กลางอินเทตอร์เน็ตของโรงเรียนโดยพลัน!

หลังเธอแฮกเข้าไปหากมองดูการปฏิบัติการณ์ของเธอ จะเห็นว่าบนหน้าจอมีนั้นได้เคลื่อนที่จากหน้าต่างโผล่ขึ้นมาทีละอันๆหนึ่งกระโดดไปอีกหน้าต่างหนึ่ง ทั้งหมด 32 หน้าต่าง แล้วเธอย่อแต่ละอันหน้าให้เล็กลง เพื่อให้สามารถดูพวกมันพร้อมกันได้ในเวลาเดียว

เวลานี้ไอแพดที่อยู่ในมือของเธอ ได้แสดงภาพเดียวกันกับที่กล้องวงจรปิดของโรงเรียนกำลังทำงานอยู่

นั่นหมายความว่ากล้องวงจรปิดทุกๆ ตัวในโรงเรียน ได้กลายเป็นดวงตาของเธอไปแล้ว

แค่กดลูกศรย้อนมกลับ ภาพฉากเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ได้หยุดอยู่บนหน้าจอ

ฟู่จิ่วแกะอมยิ้มออกมา แล้วส่งเข้าปาก ริมฝีปากบางแย้มยิ้มขึ้นมา แววตาเย็นยะเยือก “ฮั่วซืออวี่นี่? ที่แท้ก็เป็นยัยคนนี้...”

แต่...มันเรื่องนี้ไม่ได้มีอะไรมาก

สิ่งที่ทำให้เจ้าตัวเลิกคิ้วได้ในเวลานี้ คือ เสียงเตือนจากระบบโปรแกรมป้องกันการบุกรุกทางอินเทตอร์เน็ตที่เธอติดตั้งเอาไว้

ไม่คิดเลยว่าคนที่เคยแฮกคอมพิวเตอร์ของเธอจะยังตื้ตื๊อไม่หยุด!

เจ้าตัวฟู่จิ่วหรี่ตาลง นิ้วมือเริ่มขยับไหวอีกครั้ง

ครั้งนี้นิ้วมือที่ขยับแตะคีย์บอร์ดนั้นทรงอานุภาพแห่งการโจมตีรุนแรงกว่าครั้งที่แล้ว เหมือนกับพญาเหยี่ยวจากทะเลทรายที่บินเฉี่ยวลงมาพุ่งโฉบคอเหยื่ออย่างทรงพลัง!

พลั๊กพลั่ก!

หน้าจอหนึ่งดำมืดอีกครั้ง!

เจ้าอ้วนมองดูโน้ตบุ๊คโน้ตบุ๊กที่ถูกทำลายของตัวเองถูกทำลายในออฟฟิศสของโรงเรียน เขาไม่แม้แต่จะเศร้าเสียใจ กลับเหล่มองดูคนข้างๆ ด้วยแววตาเร่งร้อน “ประธานฉิน หาตัวเขาเจอแล้วครับ แบล็กคพีช Z !”

“เขา?” เหล่าผู้บริหารต่างพากันสงสัย คุณชายฉินมาที่นี่เพื่อสังเกตการณ์ทดสอบคนไม่ใช่เหรอ ทำไมกลายเป็นมาตามหาคนเสียแล้วล่ะ?”

ฉินมั่วงขยับริมฝีปากบาง หลุดคำพูดออกมาเพียงว่า “ตำแหน่งที่ชัดเจน”

“ดาดฟ้าของตึกเรียน B ครับ! เขาเพิ่งจะแฮกเว็บปไซต์ด์ของโรงเรียน” เจ้าอ้วนตื่นเต้นถึงขีดสุด “เขาน่าจะยังอยู่ตรงนั้น!”

ฉินมั่วไม่รั้งรอ ลุกขึ้นพรวด แล้วเดินออกไปทางตึกเรียน B

ส่วนเจ้าหนุ่มเหมียวน้อยก็รีบอุ้มกระต่ายตามไปติดๆ แถมพร้อมด้วยกลุ่มบอร์ดี้การ์ดที่ทรงพลังในชุดดำ

บรรดาผู้บริหารยังคงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แค่ได้ยินเจ้าอ้วนยอกว่ามีคนแฮกเว็บปของโรงเรียน สีหน้าก็เปลี่ยนไปตามๆ กัน

ส่วนที่ตำแหน่งเป้าหมายไกลออกไปนั้น เสียงกดแป้นพิมพ์ยังดังต่อเนื่องเรื่อยๆ

ร่างสูงเพรียวของฉินมั่วยืนอยู่ใต้ตึก ขายาวยืนตระหง่านหันหลังให้แสงแดด มือซ้ายเกี่ยวเข็มขัด เสื้อทีมสีดำที่ไม่ทันเปลี่ยนนั้นยังคงคลุมอยู่บนลำตัว ชายหนุ่มเงยหน้ามองดูยอดตึก B แววตาลุ่มลึกปรากฏแสงเรืองรอง...

ตอนที่ 16

แบล็กคพีช Z ไม่ใช่อาจารย์ แต่เป็นนักเรียน!!!

เมื่อกดปุ่มลิฟต์ท์ เจ้าอ้วนพุ่งถลาออกไปที่ดาดฟ้าเป็นคนแรก

แต่สิ่งที่รออยู่ตรงหน้านั้น...กลับเป็นความว่างเปล่า!...โหวงเหวง

ไม่มี...แม้แต่เงา? เป็นอย่างนี้ไปได้ยังไง !?

“ท่านประธาน” เจ้าอ้วนหันกลับไปด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน “แบล็กคพีช Z ต้องอยู่ที่นี่ชัวร์! ไม่ผิดพลาดแน่!”

จะพูดอย่างนั้น ใครมันก็พูดได้แหละ แล้วตัวคนล่ะ???

เจ้าอ้วนลนลานตามหาต่อไป

ฉินมั่วสาวเท้ายาวเดินเข้าไป ดวงตาคมกริบกวาดมองไล่จนไปเจอกระดาษห่ออมยิ้ม...ที่ยังอุ่นทิ้งความร้อนเอาไว้อยู่

“มีคนเคยอยู่ตรงนี้จริงๆ” ฉินมั่วเอ่ยขึ้นบ้าง พลางใช้รองเท้าบู๊บูทสีดำเหยียบขยี้กระดาษที่ว่า เขายืนอยู่บนดาดฟ้า แล้วก้มมองลงดูทิวทัศน์ของทั้งโรงเรียน เสื้อทีมโบกสะบัดราวกับชุดพลิ้วยาวของเทพเซียน “แบล็กคพีช Z เป็นนักเรียน”

เจ้าอ้วนร้องอุทานออกมา “คุณประเมินได้ถึงขั้นนี้เลยเหรอ”

“มีอาจารย์ที่ไหนสักกี่คนที่จะอมอมยิ้มเวลาเบื่อๆ นายน่ะกำหนดเป้าหมายผิดตั้งแต่แรกแล้ว” ฉินมั่วเบนสายตากลับมาจับจ้องที่ตัวเขาลูกน้อง

เจ้าอ้วนไม่อาจทัดต้านทานสายตาที่ทำให้คนหายใจไม่ทั่วท้องของอีกฝ่ายเจ้านายได้จริงๆ

เห็นทีท่านประธานจะไม่ค่อยโอเคกับการที่หาเจ้าแบล็กคพีช Z ไม่เจอ...

เจ้าอ้วนคลำจมูกตัวเองอย่างร้อนตัว “ระอะ...อันเรื่องนี้จะโทษผมไม่ได้นะครับ แบล็กคพีช Z มันร้ายเสียขนาดนี้ เลยคิดว่าอย่างๆ น้อยก็ต้องเป็นอาจารย์ ใครจะไปคิดว่าเขาเป็นนักเรียนล่ะ” นักเรียนเองนะ! แถมยังเรียนแค่ไฮสกูคูลด้วย! จะมีนักเรียนซัสักกี่คนที่สู้เขาได้?!

“เจ้าอ้วน นายดูถูกเด็กนักเรียนเหรอ ฉันก็เป็นนักเรียนเหมือนกันนะ แถมยังเล่นเกมเก่งกว่าชนะนายด้วย!” เจ้าหนุ่มเหมียวน้อยเถียงอย่างไม่ยอมแพ้

ฉินมั่วกลับยกมือขึ้นอย่างฉับพลัน สายตากวาดมองไปที่ด้านหนึ่ง ทำเอาทุกคนนิ่งเงียบไปกันหมด

“มีอะไรบ้างอย่างส่งเสียงอยู่” น้ำเสียงคนพูดเรียบ แต่เจือแทรกมาด้วยคำสั่งอย่างเด็ดขาด จากนั้นจึงเอ่ยทิ้งคำๆหนึ่งออกมาอย่างหนักแน่นทรงพลัง “หา!”

พวกบอร์ดี้การ์ดรีบกระจายกำลังตามหาทั่วทั้งบริเวณดาดฟ้า

ทันใดนั้นเอง!

มีคนเสียงร้องตะโกนขึ้นมา “คุณชาย อยู่ที่นี่ครับ!”

ที่นี่ที่ว่า...คือถังขยะ ในนั้นมี Ipad Air 2 สีขาวนอนแอ้งแม้งอยู่

สภาพไม่ชำรุด ไม่มีกระทั่งร่องรอยของความเสื่อมมูลค่า เสียงยังคงร้องดังออกมากจากตัวเครื่อง... และเมื่อเข้าใกล้ยิ่งดังชัดขึ้นเรื่อยๆ

“ของที่แบล็กคพีช Z ทิ้งเอางั้นเหรอ?!” แววความตกตะลึงฉายอยู่ในดวงตาเจ้าอ้วน

ในชีวิตนี้ ฉินมั่วไม่เคยหยิบของจากถังขยะมาก่อน คิ้วงามถูกเลิกขึ้นอยู่ครู่หนึ่ง เขายื่นมือซ้ายออกไป จากนั้นจึงมีคนนำถุงมือสีดำมาส่งให้วางลงในมือเขา

“ปิดเครื่องอยู่หรือยังเปล่า” เจ้าหนุ่มเหมียวน้อยเบิกตากว้าง “ทำไมเขาถึงทิ้งไอแพดไว้ที่นี่ล่ะ”

เจ้าอ้วนเงียบขรึมลง “คงรู้ว่าพวกเรากำลังตามหาตัวอยู่ เลยทิ้งตัดร่องรอยให้หมด เหลี่ยมจัดจริงๆ! นี่...อย่าบอกนะว่าเขาใช้ไอแพดสู้กับฉันน่ะ!”

“ก็แล้วยังไง” เจ้าหนุ่มเหมียวน้อยรู้สึกฉงน จะเป็นคอมพิวเตอร์แบบไหน มันสำคัญมากนักหรือ

แววตาของเจ้าอ้วนจริงจัง “อุปกรณ์ของคอมพิวเตอร์แทบเล็ตทับเบลทเทียบกับโน้ตบุ๊กบุ้คธรรมดา จะมีความเร็วต่างกันอย่างน้อย 5 เท่า! ถ้าครั้งที่แล้วเขาใช้แค่ไอแพดสู้กับฉันจริงๆ แล้วสมมติว่าต่อไปเขาใช้โน้ตบุ๊กคขึ้นมา นายคิดบ้างไหมว่าผลจะเป็นยังไง?”

เจ้าหนุ่มเหมียวน้อยถึงกับอึ้งตะลึง!

เมื่อคิดมาถึงความเป็นไปได้ของสิ่งที่ตนคิด ดวงตาของเจ้าอ้วนเริ่มเหม่อลอย “แค่ตำแหน่งคร่าวๆ ของเขา ฉันยังจับไม่ได้เหรอเนี่ย คนที่ร้ายกาจขนาดนี้...ทำไมถึงไม่ถูกจัดลำดับนะ แล้วเขาเป็นใครกัน? คะ...แค่เด็กไฮสกูคูลคนหนึ่งเท่านั้นเหรอ?”

ฉินมั่วที่ยืนอยู่อีกด้าน ดูโดดเด่นด้วยขาเพรียวยาว เสี้ยวหน้างามสูงศักดิ์ นัยน์ตาเย็นชาล้ำลึกเหมือนบึงน้ำในสระโบราณ นิ้วเรียวในถุงมือดำสไลด์อยู่บนหน้าจอไอแพด และในชั่วเสี้ยววินาที ข้อความสั้นๆ ก็สว่างขึ้น!

“K, O!”

..............................................................