The Nine Cauldrons นักฆ่าข้ามพิภพ: Chapter003 ตอนที่ 3

ตอนที่ 3 – เมืองหยางโจว

ฝนฤดูใบไม้ผลิถาโถมปกคลุมไปทั่วเนินปราสาทโบราณหยางโจว

ภายในเนินปราสาทที่แสนเก่าแก่แห่งเมืองหยางโจว ณ บริเวณหน้าต่างชั้นที่ 2 ของร้านน้ำชาวิวโลว์ เถิงชิงซานที่สวมแว่นตากำลังนั่งอย่างสงบ เบื้องหน้าของเขามีแก้วนมและชามขนมปังวางอยู่บนโต๊ะ "ที่อยู่ของฉันถูกรั่วไหลออกไป พวกนักฆ่าคงจะสามารถหาตัวฉันเจอภายใน 1-2 วันนี้แน่" เถิงชิงซานคุ้นเคยกับความสามารถของหน่วยข่าวกรองนานาชาติแห่งองค์กร 'หัตถาทมิฬ' เป็นอย่างดี เมืองอานอี้เป็นเพียงแค่เมืองเล็กๆ ที่อยู่ภายใต้เมืองหยางโจว เมื่อคืนที่ผ่านมาเขาได้มาถึง ณ เขตเมืองนี้ ซึ่งห่างจากเมืองเก่าเพียงแค่ 100 กิโลเมตร มันไม่ได้เป็นเพราะว่าเขาไม่สามารถหลบหนีได้ แต่เขาเลือกที่จะไม่หลบหนีเพราะมีคนบางคนในหยางโจวที่เขาอยากจะเจอ!

 "ชิงเจียง!"

เถิงชิงซานกำลังมองไปที่บ้านสองชั้นเก่าๆซึ่งอยู่ห่างไกลออกไป

...... 

หลังจากกินนมและขนมปังจนหมด เขาก็ได้สั่งน้ำชาและดื่มขณะรอต่อไป เหมือนถ้วยน้ำชาของเขาถูกเติมเป็นครั้งที่ 3 ตอนนี้ก็เข้าใกล้ 11 นาฬิกาแล้ว ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่เถิงชิงซานก็เหมือนจะยังไม่ได้พบคนที่เขาอยากเจอ

 "คงต้องกลับแล้ว!"

 เถิงชิงซานจ่ายเงิน จากนั้นเขาก็รีบออกไปจากร้านน้ำชาในทันทีพร้อมทั้งกลับไปยังที่พักชั่วคราวของเขาในหยางโจว…

......

นี่คือบ้านที่อยู่ทางทิศตะวันตกของหยางโจว ค่าเช่ารายเดือนของบ้านประเภทนี้จะตกอยู่ที่ประมาณ 1000 หยวนต่อเดือนซึ่งเถิงชิงซานจะอาศัยอยู่ที่นี่เป็นเวลาประมาณ 3 เดือนเท่านั้น อย่างไรก็ตามเขาก็ได้จ่ายเงินล่วงหน้าให้กับเจ้าของแล้ว 10000 หยวน ซึ่งมันทำให้เจ้าของดีใจและเลือกที่จะไม่ขอดูบัตรประชาชนของเถิงชิงซาน เพราะการที่เขาจ่ายเงินมากมายขนาดนี้จึงไม่มีเหตุผลที่ต้องห่วงใดๆทั้งสิ้น ภายในห้องนั่งเล่น เถิงชิงซานทำน้ำชาหกลงบนโซฟา ซึ่งเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เถิงชิงซานขมวดคิ้ว เขาเพิ่งซื้อโทรศัพท์เครื่องนี้และตั้งใจใช้มันเพียงแค่ชั่วคราว มีเพียงสองคนเท่านั้นที่รู้หมายเลขโทรศัพท์ของเขา คนแรกคือ ‘หลินชิง’ ส่วนอีกคนหนึ่งคือ ‘ป้าหลิว’ จากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เขาตัดสินใจซื้อโทรศัพท์เครื่องนี้เพราะมีจุดประสงค์เพียงอย่างเดียวคือใช้สำหรับติดต่อกับสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเท่านั้น

"เฮ้ เถิงชิงซาน ทำไมพวกเราไม่ออกไปกินข้าวเที่ยงกันล่ะ?" เสียงที่ฟังดูคุ้นเคยดังขึ้น

เถิงชิงซานยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนที่เขาจะส่ายหน้าและกล่าวว่า "ฉันต้องขอโทษด้วยนะหลิน ฉันย้ายไปอยู่ที่เมืองอื่นแล้ว"

"อะไรนะ" หลินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"นายย้ายไปที่อื่นได้ยังไง? เมื่อวานนายยังอยู่..." หลินตอบกลับอย่างรวดเร็ว

"หลิน เมื่อวานพี่ชายของฉันโทรมาหาและบอกฉันว่ามีเรื่องเร่งด่วนเกี่ยวกับครอบครัวของฉัน ด้วยความกังวล ฉันเลยรีบกลับมาบ้านในทันที และฉันก็ไม่อยากรบกวนเธอด้วย"

เถิงชิงซานหาคำแก้ตัวเนื่องจากเขาไม่ต้องการให้คนอื่นเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตของเขา

"โอ้..." หลินชิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลง เธอกำลังรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย หลังจากเงียบไปชั่วขณะหนึ่งเธอก็ได้พูดต่อว่า "เถิงชิงซาน บ้านเกิดของนายอยู่ที่ไหนกันล่ะ? บางทีถ้ามีเวลาว่างฉันอาจจะเดินทางไปเที่ยวแถวนั้น"

"บ้านฉันตั้งอยู่ในพื้นที่ภูเขาห่างไกล ต่อให้บอกไปเธอก็หาไม่เจอหรอก" เถิงชิงซานกล่าว "หลิน ถ้าหากฉันกลับไปเมืองอานอี้จะรีบไปพบเธอเลย โอ้.. ถึงเวลาที่ฉันต้องไปทานข้าวเที่ยงแล้ว ไว้คุยกันใหม่นะ" หลังจากพูดจบเถิงชิงซานก็วางสายทันที

เถิงชิงซานไม่อาจยับยั้งสีหน้าที่เขากำลังยิ้มได้ขณะที่เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

...... 

จากนั้นเขาหยิบหม้อสามขาขนาดเล็กที่แขวนอยู่บริเวณคอของเขาออกมา ซึ่งขนาดของมันนั้นเล็กเท่าปลายนิ้วเท่านั้น จากนั้นเขาก็ค่อยๆลูบมันราวกับผู้ชายที่กำลังปลอบโยนแฟนของตัวเอง

"แมวน้อย ผู้ชายของเธอมีเสน่ห์จริงๆ สินะ? ผ่านไปไม่นานก็มีหญิงสาวอีกคนหนึ่งมาตามติดซะแล้ว" เถิงชิงซานยังคงจ้องมองหม้อสามขาขนาดเล็กและกระซิบกับตนเอง "แมวน้อย ฉันได้อาศัยอยู่ในย่านของตัวเมืองอานอี้ และก็ได้เจอกับหัวหน้าอีกครั้ง เธอยังคงเหมือนเดิม เธอยังคงใจดีเสมอมา ความปรารถนาที่จะได้พบกับหัวหน้าเป็นจริงแล้ว ยังเหลืออีกความปรารถนาหนึ่ง คือการที่ได้พบกับน้องชิงเจียง ชิงเจียงเข้ามาที่เมืองหยางโจวแล้ว หวังว่าฉันจะได้เห็นเขานะ"

"หลังจากที่ได้พบกับน้องชิงเจียง ฉันก็จะไม่เสียดายหรือเสียใจใดๆ อีกแล้ว!"

"จากนั้น ฉันจะสามารถเดินทางไปทุกหนแห่ง ขึ้นเหนือล่องใต้ไปทั่วประเทศของเรา ใฝ่หาทุกแขนงเคล็ดวิชาต่อสู้ และแน่นอนว่าเธอจะได้อยู่กับฉันไปตลอดกาล!"

 ......

เถิงชิงซานดูเหมือนชายหนุ่มที่เพิ่งจบการศึกษา แต่ในความจริงแล้วเขามีอายุเกือบ 30 ปี หลายๆ ปีที่เขาต้องฝึกฝนอยู่กับเคล็ดวิชาการต่อสู้มันเปรียบดั่งการบำเพ็ญทุกรกิริยา ผิวหนังที่ตายด้านชั้นนอกหลุดออกราวกับว่าร่างกายของเขาถูกชำระล้างใหม่ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาดูอายุน้อยกว่าอายุที่แท้จริง

เขาหยิบกระเป๋าสะพายออกมาและนำเอาคอมพิวเตอร์พกพาออกมาจากข้างใน หลังจากที่เชื่อมต่อคอมพิวเตอร์กับสายไฟเสร็จสิ้น เขาก็เริ่มเปิดเครื่อง เปิดโปรแกรมเพลงและวางคอมพิวเตอร์พกพาไว้บนโต๊ะที่อยู่ด้านหน้า

"ฉันคือหมาป่าจากทิศอุดร ย่างก้าวไปในถิ่นทุรกันดาร เสียงเห่าหอนล่องลอยผ่านสายลมผสมความเศร้า…"

 คลื่นทำนองของเพลง ’หมาป่า’ ดังกึกก้องไปทั่วห้อง มันคือเพลงที่เขาโปรดปรานมากที่สุดในช่วงสองทศวรรษของเขา ซึ่งมันเป็นชื่อเดียวกับเขาที่ถูกขนานนามว่า หมาป่า!

 เหมือนผู้หญิงที่เขารักมาก เธอต้องมีชื่อเดียวเช่นกันคือ แมว!

......

ตั้งแต่วันที่ถูกจับตัวไปไซบีเรีย คำว่าชิงซานก็กลายเป็นเพียงชื่อในอดีต หลังจากที่ถูกฝึกอบรมอย่างรุนแรงและคัดกรองอย่างโหดร้ายจนทำให้เขาอยู่รอดและยืนอยู่เหนือความตาย จนได้รับฉายาอย่างเป็นทางการว่า ‘หมาป่า’!

 7 ปีที่ผ่านมา เขาละทิ้งความกังวลจนหมดสิ้นจะเหลือก็เพียงแต่เหล่าเด็กกำพร้าที่อยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า

 เมื่อเขาอายุได้ 7 ขวบ เขาก็ถูกรับไปเลี้ยง เขาคิดว่าชีวิตของเขาจะดีขึ้นแต่จริงๆ แล้วมันปูทางไปสู่นรก เขากลายเป็นนักฆ่าที่มีศักยภาพสูง ในรอบการคัดกรองครั้งแรก กลุ่มเด็กจำนวนมากถูกจับมาต่อสู้กันเพื่อหาวัตถุดิบที่ดีที่สุด เด็กที่ถูกคัดเลือกมา 360 คนเหลือชีวิตรอดเพียงแค่ 113 คน จากนั้นเด็กๆ ก็จะถูกส่งตัวไปฝึกฝนอย่างสยดสยองที่ค่ายไซบีเรีย

 เมื่อเขาอายุครบ 10 ขวบ เด็กจำนวน 113 คนเหลือเพียงแค่ 38 คนเท่านั้นที่เหลือรอด เขาพยายามเอาชนะทุกอย่างด้วยความแข็งแกร่งที่เขามี จนได้รับฉายานามว่า ‘หมาป่า’! ในปีเดียวกันนั้น เขาก็ได้พบพี่เลี้ยงของเขา ปรมาจารย์ท่วงท่าแห่งสิงอี้เฉวียน ‘เถิงโปเล่ย’ เถิงโปเล่ยยอมรับอย่างแท้จริงในตัวเด็กเพียงแค่ 4 คน ส่วนคนอื่นเป็นเพียงแค่ลูกศิษย์ธรรมดาเท่านั้น และเขาก็เป็นเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่เถิงโปเล่ยรับเป็นศิษย์สายตรง ซึ่งเรื่องนี้แม้แต่องค์กรนักฆ่าก็ไม่เคยล่วงรู้

 เมื่ออายุ 16 ปี เขากลับไปยังองค์กรนักฆ่าและได้กลายเป็นนักฆ่าอย่างแท้จริง ทั้งอำพราง ซ่อนเร้น ฯลฯ ทุกทักษะที่เขาได้เรียนรู้ขับเคลื่อนผ่านการเดินทางที่แสนหฤโหด และเขายังคงต้องเรียนรู้ตลอดเวลา

 วันคืนที่แสนยาวนาน เด็กหญิงที่มีอายุไล่เลี่ยกันกับเขา ฉายา 'แมว' ได้อยู่เคียงข้างเขาเสมอมา ทั้งสองมาจากกลุ่มคน 360 คนซึ่งเป็นกลุ่มเดียวกัน และได้รับประสบการณ์การคัดกรองที่แสนโหดร้ายพร้อมๆ กัน พวกเขายังได้รับการฝึกฝนจากปรมาจารย์เถิงโปเล่ย และได้ทำงานในองค์กรนักฆ่าด้วยกัน ทั้งสองต่างสนับสนุนและคอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันเสมอ

 จนในวันหนึ่งที่อยู่บนเส้นทางเดินที่แสนยาวไกล พวกเขาเริ่มตระหนักได้แล้วว่าทั้งสองคนคงไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้หากปราศจากซึ่งกันและกัน

 ทั้งสองได้วางแผนไว้ว่าเมื่อเวลานั้นมาถึง พวกเขาจะลาออกจากองค์กรและออกไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกัน

 แต่เมื่อเขาอายุ 29 ปี ฝันร้ายก็มาถึง...

เปลวเพลิงจากแรงระเบิดผลักเถิงชิงซานเข้าสู่สถานการณ์สิ้นหวัง อีกครึ่งชีวิตของเขา 'แมว' ได้ตายจาก! เธอคือผู้หญิงที่เขารักมากที่สุด และเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เขามีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้! การตายของ 'แมว' ทำให้เถิงชิงซานกลายเป็นคนบ้าคลั่ง เขากลายเป็นหมาป่าเดียวดายที่แสนบ้าคลั่งไม่สนใจใดๆ ทั้งสิ้นยกเว้นการแก้แค้น!

 สังหารแล้วก็สังหาร เขาได้สังหารผู้บริหารทั้งหมดขององค์กรผู้ซึ่งวางแผนในครั้งนั้น เขาได้เตรียมตัวยอมรับความตายจากสงครามแห่งการแก้แค้นไว้แล้ว อย่างไรก็ตาม ในวินาทีสุดท้าย ทักษะการใช้มีดของเขาได้ช่วยชีวิตของเขาเอาไว้ ทำให้เขาสามารถหลบหนีออกจากสำนักงานใหญ่ได้

 ……

 การตายของ ‘แมว’ ทำให้อารมณ์ของเถิงชิงซานเปลี่ยนไปอย่างสมบูรณ์ ในตอนนี้เขากลับมายังบ้านเกิดของเขาด้วยความหวังที่จะได้พบกับยายซึ่งเป็นผู้นำ และน้องชายชิงเจียง หลังจากความปรารถนาทั้งสองของเขาเสร็จสิ้น เถิงชิงซาน ก็จะสามารถละทิ้งความกังวลและทุ่มเทพลังและชีวิตทั้งหมดเพื่ออุทิศตนให้กับการต่อสู้

 เมื่อเถิงชิงซานฟังเพลงจบ เขาก็สูดหายใจเข้าไปลึกๆ จากนั้นจึงใส่หม้อสามขาขนาดเล็กกลับไปที่ปกคอเสื้อ ปิดเครื่องเล่นดนตรี เปิดเว็บเข้าอินเตอร์เน็ต เถิงชิงซานเปิดเว็บไซต์ต่างประเทศ บทความทั้งหมดล้วนเขียนด้วยภาษาอังกฤษ

 เขาค่อนข้างคุ้นเคยกับมันดี จากนั้นเขาก็ป้อนตัวอักษรอย่างรวดเร็ว

"ทุกครั้งที่ฉันต้องการติดต่อกับเอเลน่าช่างลำบากจริงๆ โปรแกรมด้วงต้องดาวน์โหลดซ้ำแล้วซ้ำอีก" หลังจากที่เถิงชิงซานดาวน์โหลดโปรแกรมด้วงเสร็จสิ้น ข่าวก็ติดตั้งลงบนคอมพิวเตอร์ของข่าว โปรแกรมดังกล่าวคล้ายกับเครื่องมือสื่อสารอย่างเช่น Yahoo QQ chat

 อย่างไรก็ตาม โปรแกรมด้วงนั้นก็คือโปรแกรมที่ถูกสร้างขึ้นโดยเอเลน่า หรือหนึ่งในเพื่อนสนิทของเถิงชิงซาน

 แม้ว่าบัญชีโปรแกรม QQ จะมีผู้ชายนับล้านคน แต่พวกเขาก็เลือกใช้โปรแกรมด้วง ซึ่งเป็นโปรแกรมที่มีผู้ใช้เพียงแค่สองคนเท่านั้นก็คือ เอเลน่าและเถิงชิงซาน โปรแกรมนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้พวกเขาได้ติดต่อสื่อสารซึ่งกันและกัน

 บนหน้าจอทั้งหมดจู่ๆก็มืดดับไป มีเพียงแค่หยดเลือดเพียง 2 หยดที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ จากนั้นก็มีช่องว่างให้ลงชื่อเข้าใช้เพื่อป้อนชื่อผู้ใช้และรหัสผ่านของตน จากนั้นเขาก็เริ่มเข้าสู่ระบบ "เอเลน่า!" เถิงชิงซานเข้าสู่โลกแห่งภาษาอังกฤษ ซึ่งกำลังรอคอยการตอบรับจากอีกฝั่งหนึ่ง

 เพียงแค่ชั่วครู่หนึ่ง อีกฝั่งก็ได้ตอบกลับมา "หมาป่า! โอ้ ฉันควรจะโทรหานายนะ เถิงชิงซาน หรือว่าไม่ควรดี?" ณ สถานที่ห่างไกลจากที่นี่ หมู่บ้านที่ตั้งอยู่ชานเมืองลอนดอน ทวีปยุโรป สาวโฉมงามผมสีบรอนซ์ในชุดราตรี กำลังพิมพ์บนแป้นพิมพ์ ดวงตาของเธอแสดงให้เห็นว่าเธอกำลังรู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง

 "เอเลน่า ครั้งสุดท้ายที่เธอบอกฉันเกี่ยวกับเด็กกำพร้าที่ชื่อว่าชิงเจียง ตอนนี้เขาอยู่ในเมืองหยางโจวใช่ไหม?" เถิงชิงซานถาม

 "แน่นอน นายกำลังสงสัยในความฉลาดของฉันสินะ? คนที่ชื่อว่าชิงเจียงแต่ก่อนเคยอาศัยอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่ตอนนี้เขาได้ถูกอุปการะเลี้ยงดูและได้เปลี่ยนชื่อเป็น "ชินฮง" ซึ่งถูกตั้งโดยพ่อแม่บุญธรรมของเขา หลังจากจบการศึกษาระดับมัธยม เขาก็ได้เข้าร่วมกับกองทัพและได้เข้าไปประจำในตำแหน่งหน่วยพิเศษ ตอนนี้เขาเป็นผู้ดูแลของเขตหยางโจว ที่อยู่ที่ฉันให้ไปคงจะไม่มีปัญหา"

 เอเลน่าแสดงความมั่นใจออกมา

 เถิงชิงซานพยักหน้า วันนี้เป็นวันที่เขารอคอยมาเนิ่นนาน แม้ว่าเขาจะไม่ได้พบกับน้องชาย แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ได้อยู่ในเมืองหยางโจว

 "หมาป่า ฉันคงต้องเตือนนายอีกครั้ง! ตระกูลเรดเมย์นคงจะไม่ยอมให้นายมีชีวิตอยู่แน่ สิ่งที่นายทำลงไปมันเท่ากับการตบหน้าพวกเขาอย่างรุนแรง องค์กรเคียวมรณะได้รับว่าจ้างให้ไปสังหารนาย นักฆ่าที่ทรงพลังถึง 2 คนแอบซ่อนตัวอยู่ที่ประเทศจีน นายจะต้องระมัดระวังให้มาก เมื่อที่อยู่ของนายรั่วไหลออกไป นายจะต้องรีบหนีไปให้ไกลที่สุดทันที"

 "โอ้ นักฆ่าที่ทรงพลังทั้งสองขององค์กรเคียวมรณะ? คงจะเป็น ‘พลแม่นปืน’ มากาซะวะ และ ‘อากาศยานวินาศภัย’ โดลกรอฟโกรฟ ใช่ไหม?" เถิงชิงซานพิมพ์ลงบนแป้นพิมพ์เพื่อตอบกลับ

 "นายเองก็ฉลาดดีนี่ ถูกต้อง พวกมันล้วนเป็นนักฆ่าระดับ S พวกมันไม่ได้อ่อนแอกว่านาย ดังนั้นนายก็ต้องห้ามประมาท" เอเลน่ากล่าวเตือน

 ดวงตาของเถิงชิงซานเปล่งประกายขึ้น "ยกเว้นนักฆ่าทั้งสองคน ก็คงไม่มีเรื่องใดๆ ในองค์กรเคียวมรณะที่ฉันต้องกังวลแล้ว ถ้าหากพวกมันมาที่นี่ ฉันจะเป็นคู่ต่อสู้ให้พวกมันเอง!"

 "ช่างหยิ่งยโสจริงๆนะ นายเป็นหมาป่าเดียวดายที่ทุกคนรู้จักความสามารถของนายดี ความสามารถของนายไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกมันเลย แต่พวกมันมี 2 คน โจมตีระยะประชิดผสานกับโจมตีระยะไกล จะทำให้พลังของพวกมันเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า หมาป่านายคือเพื่อนของฉัน ฉันขอเตือนนายอีกครั้ง หากที่อยู่ของนายรั่วไหลออกไป นายจะต้องหนีให้เร็วที่สุด" เอเลน่าตอกย้ำคำพูดเดิม

 "ดูเหมือนเธอจะเตือนช้าไป ที่อยู่ของฉันรั่วไหลออกไปแล้วเมื่อวานนี้" ใบหน้าของเถิงชิงซานแสดงรอยยิ้มที่พิเศษออกมา ตั้งแต่คนรักอย่าง 'แมว' ตายจากไป เถิงชิงซานก็หมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝนเคล็ดวิชา การเพิ่มโอกาสในการสู้กับนักฆ่าที่แข็งแกร่งคือสิ่งที่เขาใฝ่ฝัน

 "อะไรนะ! รั่ว! ทางที่ดีที่สุดคือนายควรจะหนีไปได้แล้ว" เอเลน่าพยายามคะยั้นคะยอ

 "ฮ่าๆๆ ฉันจะหนีไปทำไมกัน? ที่ฉันอยู่ที่หยางโจวก็เพื่อรอที่พวกมันจะมา...จะได้สู้กันสักที!" ท่าทีของเถิงชิงซานหนักแน่นยิ่งขึ้น หลังจากคนรักของเขาเสียชีวิตลง เขาก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว เถิงชิงซานจะต้องหวาดกลัวอะไรอีก? ไม่ว่าใครจะดาหน้ากันเข้ามา เขาก็ยินดีจะต้อนรับทุกคน

 ในเมืองเล็กๆ อย่างหยางโจว เขากำลังรอคอยการมาถึงของนักฆ่าที่แข็งแกร่งระดับโลก ถ้ามันมาหนึ่งเขาก็จะสังหารหนึ่ง ถ้ามันมาสองเขาก็จะสังหารมันทั้งสอง

 "ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าใครจะสามารถฆ่าฉันได้!" ท่าทางของเถิงชิงซานดูเฉียบคมราวกับคมมีด