The Nine Cauldrons นักฆ่าข้ามพิภพ: Chapter004 ตอนที่ 4

ตอนที่ 4 – ดวงตาที่น่าอัศจรรย์และพิศวง

นี่ก็วันที่ 4 แล้วที่เถิงชิงซานยังคงอยู่บ้านเช่าอยู่ที่เมืองหยางโจว

เถิงชิงซานยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่ในลานกว้าง กลางคืนจบลงอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาลืมตาขึ้นในเวลาเดียวกันแสงแรกเริ่มจากพระอาทิตย์ก็เริ่มปรากฏขึ้นเหนือเมืองหยางโจว จิตใจของเขาสงบนิ่งดุจสายน้ำ จิตวิญญาณอ่อนโยน เขาลุกขึ้นยืนและหันหน้าไปทางพระอาทิตย์พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงบ 

จากนั้นเขาก็เริ่มฝึก 12 กระบวนท่าของสิงอี้เฉวียน สิงอี้เฉวียนถูกแบ่งออกเป็นมังกร พยัคฆ์ อินทรี วานร อาชา นกนางแอ่น เหยี่ยว ระกา หมี วิหค จระเข้ และ อสรพิษรวมทั้งสิ้น 12 สรรพสัตว์ เถิงชิงซานกำลังฝึกฝนกระบวนท่ามังกร ท่วงท่าราวกับมังกรเหินวารีที่กำลังแหวกว่ายผ่านคลื่นอันมหึมา ด้วยความรวดเร็วระดับนั้นก่อกำเนิดรูปก้นหอยผ่านคลื่นอากาศ กำปั้นของเขาราวกับดอกสว่านหัวเพชรที่ตัดผ่านแยกอากาศออกจากกัน มังกรทั้ง 5 และเคล็ดวิชาสิงอี้เฉวียนผสมผสานอย่างลงตัวก่อให้เกิด ‘หมัดวชิระ’

เมื่อเขาเริ่มฝึกฝนท่วงท่าพยัคฆ์ ร่างกายของเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ทำให้ผู้คนมองเห็นเขาเป็นเพียงแค่ภาพเลือนลาง อันดับแรกเขาเริ่มวางมือและเท้าของเขาลงที่พื้นซึ่งมีลักษณะคล้ายกับพยัคฆ์ที่พร้อมจะกระโจนลงสู่เบื้องล่างของภูเขา ก่อนจะเริ่มส่งเสียงคำราม เขายกมือซ้ายขึ้นสู่หน้าผากในขณะที่มือขวาพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็วราวกับลูกกระสุนปืน ส่งผลให้เกิดเสียงดังราวกับพลุไฟกลางอากาศ มือซ้ายและมือขวาสลับกันกลางเวหา เฉกเช่นเดียวกับกรงเล็บพยัคฆ์ที่รอคอยขย้ำเหยื่อให้เหลือเพียงแค่เศษซากตลอดเวลา…

……

เมื่อฝึกฝนท่วงท่าจะเสร็จสิ้น ดวงตะวันก็ปรากฏขึ้น ณ เส้นขอบฟ้า

เถิงชิงซานมองดูพระอาทิตย์ด้วยความมุ่งมั่นราวกับตัวเขาเป็นเพียงแค่ก้อนหินและแทบจะไม่ขยับใดๆ เลย ตั้งแต่ที่ภรรยาของเขาจากไป เถิงชิงซานก็มุ่งมั่นเพียงแค่อย่างเดียวคือ ‘การฝึกฝน’ และนี่คงเป็นสิ่งที่ทำให้เถิงชิงซานฝึกฝนอย่างหนักในทุกๆ วันเพื่อที่จะก้าวขึ้นสู่ระดับปรมาจารย์สิงอี้เฉวียน ซึ่งมันทำให้เขาเข้าใจถึงสิงอี้เฉวียนเพิ่มมากขึ้น

"3 วันผ่านไปแล้ว ก็ยังไม่เคยได้เจอกับชิงเจียงเลยแม้แต่ครั้งเดียว!" เถิงชิงซานทำหน้าบูดบึ้ง "ดูเหมือนว่า พวกองค์กรหัตถาทมิฬจะยังขาดประสิทธิภาพอยู่บ้าง ดูเหมือนพวกมันจะยังหาฉันไม่เจอ ทั้งๆ ที่ตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่พวกมันพบร่องรอยที่อยู่ของฉัน"

เถิงชิงซานคิดถึงระยะทางระหว่างเมืองหยางโจวและเมืองอานอี้ซึ่งห่างกันเพียงแค่ 100 กิโลเมตร "องค์กรหัตถาทมิฬควรหาตัวฉันเจอภายใน 1 วัน แม้วันนี้จะไม่ใช่วันที่ 3 หลังจากที่พวกมันตามรอยฉันเจอ แต่ก็ไม่น่าแปลกใจมากนัก เมื่อพวกองค์กรหัตถาทมิฬเจอศพชายชุดดำพวกมันก็คงจะคิดว่าฉันจะต้องรีบหนีไปให้ไกลที่สุด พวกมันก็คงจะไปตามหาในที่ที่ห่างไกลมาก"

คงไม่มีใครกล้าจินตนาการว่าเถิงชิงซานจะหน้าด้านหน้าทนไม่กลัวความตาย ถึงได้อยู่ในเมืองที่ใกล้กันขนาดนี้คือเมืองหยางโจว

"เป็นเวลา 3 วันติดแล้วที่ฉันยังไม่ได้เจอหน้าชิงเจียง การที่เขาเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษ บางทีเขาอาจกำลังเจอปัญหาที่ก่อให้เกิดความล่าช้าอยู่ก็ได้" เถิงชิงซานออกจากที่พักและเรียกรถโดยสารเพื่อตรงไปยังร้านน้ำชาวิวโลว์

ซึ่งตามปกติเขาจะอยู่ที่ร้านน้ำชาวิวโลว์ในช่วงเช้า เมื่อยามบ่ายมาถึงเขาจะไปนั่งอยู่ที่ฝั่งของคาเฟ่ไป๋หยุน เพื่อที่เขาจะได้มองเห็นบ้านของชิงเจียงน้องชายของเขา 

"คุณชายมาอีกแล้ว เชิญทางนี้เลยครับ" พนักงานเสิร์ฟค่อนข้างคุ้นเคยกับเถิงชิงซานจึงพาเขาไปยังเก้าอี้ใกล้หน้าต่างชั้น 2 "คุณชาย ไม่ทราบว่าวันนี้จะรับขนมปังและนมถั่วเหลืองอีกไหมครับ?" ในช่วง 3 วันที่ผ่านมาเขามานั่งบริเวณเดิมและสั่งอาหารเหมือนเดิมในทุกวัน ดังนั้นพนักงานเสิร์ฟจึงค่อนข้างคุ้นเคยและจำได้ว่าเขาต้องการอะไร

เถิงชิงซานหันกลับไปพยักหน้า "ถูกต้องเลยขอบคุณมาก!" จากนั้นเขาก็หันหลังกลับและมองไปทางบ้านของน้องชาย "วันนี้ชิงเจียงก็ยังคงไม่ได้กลับบ้าน หรือว่าเกิดอะไรขึ้น?" เถิงชิงซานทำหน้าบูดบึ้ง วันนี้เป็นวันที่ 4 แล้วที่เขามาเพื่อสังเกตการณ์ ทุกๆ วันที่เขามานั่งเฝ้ามองเขาก็เริ่มคุ้นเคยกับบ้านของน้องชายของเขา เพียงแค่มองอย่างรวดเร็ว เขาก็สามารถแยกแยะได้ว่าประตูนั้นได้เปิดออกหรือไม่ เพราะถ้าหากมีการเปลี่ยนแปลงผ้าม่านก็จะเปลี่ยนแปลงไปด้วย

ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่มีความเปลี่ยนแปลง!

หลังจากผ่านการสังเกตไม่กี่วัน เถิงชิงซานก็ตระหนักแล้วว่าบ้านหลังนี้ของชิงเจียงไม่มีใครพักอาศัยอยู่ 

"อีกไม่นาน ‘พลแม่นปืน’ มากาซะวะ และ ‘อากาศยานวินาศภัย’ โดลกรอฟโกรฟ ก็จะมาถึงแล้ว ก่อนการประลองจะเกิดขึ้น ฉันหวังว่าจะได้พบกับน้องชายของฉันก่อนนะ" เถิงชิงซานกล่าวเงียบๆ ภายในก้นบึ้งของหัวใจ 

"คุณชาย นมถั่วเหลืองและขนมปังได้แล้วครับ"

พนักงานนำชามใส่ขนมปังและแก้วนมถั่วเหลืองขนาดใหญ่มาแล้วค่อยๆ วางลงบนโต๊ะ เถิงชิงซานเริ่มกินอาหารของเขาท่ามกลางความเงียบสงบ

......

ปิ๊ปปป...รถยนต์แลนด์โรเวอร์กำลังขับเคลื่อนไปตามถนนที่แสนเก่าแก่ของเมืองหยางโจว หญิงสาวโฉมงามผมสั้นเป็นผู้ขับรถที่โดดเด่นคันนี้ สาวงามผู้ซึ่งขับรถคันนี้จะต้องเป็นคนที่พิเศษมาก ผู้คนมากมายจับจ้องสายตาไปที่เธอ พร้อมทั้งแสดงความรู้สึกประหลาดใจออกมา

หลินยังคงขับรถยนต์แลนด์โรเวอร์ ไปข้างหน้าอย่างนิ่งสงบ เธอรู้สึกคุ้นเคยกับสายตาที่ผู้อื่นกำลังจับจ้อง ในตอนนี้ใบหน้าของเธอยังคงแสดงออกให้เห็นถึงความเหงา 

"ฉันคิดว่าฉันคงจะไม่มีวันได้พบกับเขาอีกแล้ว เว้นแต่โชคชะตาจะนำพาให้เราได้เจอกัน…เถิงชิงซาน นายเป็นเหมือนสายลมที่พัดผ่านมาสู่โลกของฉัน มาแต่งเติมโลกของฉันให้มีสีสันขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นนายก็ยังคงเป็นสายลมที่พัดผ่านจากฉันไป" สายตาที่เย็นชาของหลินหยุดลงที่ร้านน้ำชาวิวโลว์ 

ร้านน้ำชาวิวโลว์ที่อยู่ในเมืองหยางโจวแม้ว่าจะไม่ได้เป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลายเท่าร้านน้ำชาฟู่ชุน แต่ก็ถือว่ามันเป็นมรดกทางประวัติศาสตร์ที่สามารถเรียนรู้ได้ด้วยราคาที่ต่ำ

หลินจอดรถยนต์แลนด์โรเวอร์ไว้ที่ด้านหน้าของร้านน้ำชาแล้วเดินเข้าไปภายในร้านน้ำชาวิวโลว์

"คุณหลิน" ทันทีที่พนักงานเสิร์ฟเห็นหลินชิง เขาต้อนรับทักทายเธอในทันที

"เดี๋ยวนี้คุณหลินหายหน้าหายตาไปเลยนะ"

"ฉันออกไปท่องเที่ยวมาน่ะ" หลินชิงระเบิดเสียงหัวเราะขณะที่เดินขึ้นไปบนบันได…

เถิงชิงซานเองก็เพิ่งรับประทานอาหารจนเสร็จสิ้นและกำลังดื่มด่ำกับชาขณะที่จ้องมองความเป็นไปของบ้านน้องชายของเขา 

"เถิงชิงซาน!" น้ำเสียงที่ดูสั่นเครือดังขึ้น 

เถิงชิงซานลังเลเล็กน้อยในเมืองหยางโจวมีเพียงคนไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้จักเขา เถิงชิงซานจึงกวาดสายตาไปรอบร้านและสังเกตเห็นหญิงสาวผมสั้นที่แต่งกายด้วยกางเกงสีดำและเสื้อสีขาวยืนอยู่ใกล้กับบริเวณบันได หลินชิง! ดวงตาที่หลินชิงจับจ้องเขามันทำให้หัวใจที่สงบนิ่งของเถิงชิงซานถึงกับสะดุ้งอย่างฉับพลัน ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความกังวล และความสุขผสมปนเปไปกับความวิตก ดวงตาคู่นั้นทำไมถึงเต็มไปด้วยอารมณ์มากมาย?

"แมวน้อย…"

เถิงชิงซานนึกถึงอายุ 22 ปี เขาและภรรยาของเขาเดินทางไปยังเลบานอนตะวันออกกลางเพื่อทำภารกิจ และ'แมว'ถูกยิง ดังนั้นเขาจึงต้องถอดเสื้อผ้าของเธอออกและทำการผ่ากระสุนออกจากร่างกาย สายตาของเธอในตอนนั้นช่างดูคล้ายคลึงกับสายตาของหลินชิงในตอนนี้เป็นอย่างมาก

 ดวงตาของเธอช่างเหมือนกันมาก…ความโกรธ ความวิตกกังวล ความสุข เขาสามารถรับรู้ได้ถึงความหมายภายใต้ดวงตาคู่นั้น…! 

จากนั้นเป็นต้นมา แมวน้อยก็กลายเป็นคู่ชีวิตของเขา 

"เถิงชิงซาน ไหนนายบอกฉันว่าจะต้องรีบกลับบ้านอย่างเร่งด่วน? อีกทั้งบ้านของนายอยู่บนภูเขาที่ห่างไกล แล้วก็ยังบอกอีกว่าต่อให้บอกฉัน ฉันก็ไปหานายไม่ถูก? แล้วทำไมนายถึงได้อยู่ที่หยางโจว?" หลินชิงนั่งลงตรงข้ามเถิงชิงซานขณะเอ่ยถามกับเขา แต่แล้วเธอก็ตระหนักได้ว่าเถิงชิงซานไม่พูดจาใดๆ ออกมาเลย แต่เขาทำเพียงอย่างเดียวคือจ้องมองไปที่เธอ

มันเป็นการจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ!

การจ้องมองดวงตาของหญิงสาวโดยตรงถือว่าเป็นพฤติกรรมที่หยาบคายมาก

"นายกำลังมองหาอะไร?" หลินชิงอดรู้สึกช่วยไม่ได้ อย่างไรก็ตามเธอเองก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกแห่งความสุขจากก้นบึ้งหัวใจของเถิงชิงซาน 

"ดวงตาของเธอ ดูคล้ายคลึงกับภรรยาของฉัน" เถิงชิงซานถอนหายใจออกมาขณะที่จ้องมองเธอหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ

หลินชิงถึงกับงงงวย

"ภรรยาของนาย?" หลินชิงที่กำลังรู้สึกโกรธ และตั้งใจที่จะต่อว่าเถิงชิงซานที่กล่าวคำโกหกต่อเธอ แต่ตอนนี้ความรู้สึกของเธอนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกตกใจเมื่อได้ยินคำพูดที่ว่า 'ภรรยา'

"นายเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยมาไม่ใช่เหรอ? แล้วนายจะมีภรรยาได้ยังไง?"

"มหาวิทยาลัย?" เถิงชิงซานส่ายหน้า "ผมไม่เคยได้เรียนในมหาวิทยาลัย ในความจริงแล้วแว่นตานี้ก็เป็นของปลอม ไม่มีอะไรมากไปกว่าการปลอมตัวเลย"

"นาย...นายยย………" หลินชิงตกอยู่ในความรู้สึกที่สับสนวุ่นวายอย่างสมบูรณ์

"ฉันขอโทษที่ต้องโกหกเธอ... ขอโทษในทุกๆ คำโกหก รวมถึงเรื่องบ้านของฉันที่อยู่ในเขาห่างไกลนั่นก็เป็นเรื่องโกหก แล้วเรื่องที่ฉันเพิ่งจบการศึกษามันก็เป็นเรื่องโกหกเหมือนกัน" เถิงชิงซานยิ้ม "หลิน ฉันกำลังเจอปัญหาที่สำคัญจริงๆ และฉันไม่อยากให้เธอต้องมีส่วนร่วมด้วย ดังนั้นฉันจึงจำเป็นต้องโกหกเธอ ทุกอย่างมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ ทางที่ดีที่สุดเธอควรทำตัวเหมือนว่าเธอไม่เคยเจอฉันมาก่อน"

หลินชิงเคยรู้สึกว่าเถิงชิงซานเป็นคนที่ลึกลับมากเพราะเขาไปปรากฏตัวอยู่ที่ภูเขาต้าซิงอานและได้แสดงพละกำลังอันน่าเหลือเชื่อมา แต่ตอนนี้...หลินกำลังรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่มีความลึกลับมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

"ให้ทำเหมือนฉันไม่เคยเจอนายมาก่อน?" หลินชิงจ้องมองไปที่เถิงชิงซาน

เถิงชิงซานพยักหน้าตอบ 

หลินชิงในตอนนี้กำลังรู้สึกถึงความเย็นชาที่อยู่ในหัวใจของเถิงชิงซาน ดูเหมือนว่าเขากำลังพยายามปกป้องไม่ให้ใครเข้าใจในตัวเขา! 

"แล้วที่นายโกหกฉัน นายไม่คิดจะชดเชยอะไรให้ฉันเลยเหรอ?" หลินชิงเอ่ยถาม 

"ชดเชย?" เถิงชิงซานขมวดคิ้ว

"วันนี้นายยุ่งหรือเปล่า?" หลินชิงถาม ซึ่งเถิงชิงซานก็พยักหน้าตอบกลับ "ช่วงบ่ายฉันจะใช้เวลาอยู่ในร้านกาแฟที่อยู่ติดกัน" 

"ดีมาก" หลินชิงยิ้มและพยักหน้า "สิ่งที่ฉันต้องการก็ไม่ได้มีอะไรมาก ถ้านายอยู่ในร้านน้ำชานี้ฉันก็จะอยู่กับนาย และถ้านายอยากไปร้านกาแฟในตอนบ่ายฉันก็จะไปกับนายด้วย ถ้านายมีแขกฉันก็จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของนาย ฉันแค่อยากใช้เวลาวันนี้อยู่กับนายเท่านั้น นายจะว่ายังไง?"

เถิงชิงซานถึงกับสงสัยว่าทำไมเธอถึงอยากใช้เวลาอยู่กับเขา?

ถ้าหากคนหนึ่งยืนยันที่จะทำคนอื่นก็คงไม่อาจหยุดมันได้

"ก็ได้" เถิงชิงซานพยักหน้า ทันใดนั้นรอยยิ้มก็เริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินชิง