The Nine Cauldrons นักฆ่าข้ามพิภพ: Chapter006 ตอนที่ 6

ตอนที่ 6 - สงครามแห่งชีวิตและความตาย

"อย่าประมาทความสามารถของฉันนักเลย" มากาซะวะยิ้มพร้อมกับใบหน้าที่เย็นชา ที่ทั้งสองคนได้พูดออกไปไม่ใช่เพราะว่าพวกเขาแสดงความนับถือต่อเถิงชิงซานแต่มันเป็นเพราะพวกเขาต้องการให้เถิงชิงซานยอมแพ้ด้วยตัวเองเพราะถ้าหากเขาเลือกที่จะฆ่าตัวตายแน่นอนที่สุดคือมันจะทำให้ทั้งสองคนสามารถปฏิบัติภารกิจได้อย่างสำเร็จโดยไม่ต้องลงแรง แต่ถ้าหากเขาเลือกที่จะต่อสู้แม้ว่าพวกเขาจะสามารถสังหารเถิงชิงซานได้ พวกเขาก็อาจจะได้รับบาดเจ็บสาหัส

"โดลกรอฟโกรฟที่โดนโจมตีด้วยมีดของฉัน ดูเหมือนว่ามันจะไม่ส่งผลอะไรเท่าไหร่นะ" เถิงชิงซานชำเลืองมองรัสเซียร่างยักษ์ "ทั้งมันและมากาซะวะต่างก็สวมเครื่องแบบสีดำ เครื่องแบบเหล่านั้นจะต้องมีความสามารถในการป้องกันอย่างแน่นอน" 

ในตอนนั้น เจ้ารัสเซียร่างยักษ์ที่อยู่บนหลังคาได้ถูกโจมตีโดยมีดสั้นของเถิงชิงซาน เป็นที่รู้กันดีอยู่แล้วว่าทักษะการใช้มีดของเถิงชิงซานนั้นเป็นอย่างไร และด้วยเหตุผลนี้พวกเขาจึงสวมเครื่องแบบที่มีความสามารถในการป้องกันสูง และด้วยผลของเครื่องแบบทำให้มีดบินอ่อนแอลงไปในทันที 'อากาศยานวินาศภัย' โดลกรอฟโกรฟเองสามารถใช้กล้ามเนื้อที่ใหญ่โตสะท้อนใบมีดให้กระเด็นกลับออกไปได้โดยง่าย 

"ดูเหมือนว่าหมาป่ามันจะรนหาที่ตายจริงๆ งั้นก็ช่วยทำให้ความปรารถนาของมันเป็นจริงเถอะ" โดลกรอฟโกรฟพูดภาษาจีนอย่างคล่องแคล่ว 

"ภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดคือ 'พลแม่นปืน' มากาซะวะ เพื่อให้โอกาสรอดชีวิตของฉันเพิ่มขึ้นคงจะต้องฆ่ามันก่อน"

ร่างกายของเถิงชิงซานหยุดนิ่งไม่สั่นไหว เท้าของเขางอลงและมือของเขาก็เริ่มขูดพื้นราวกับมันคือกรงเล็บพยัคฆ์ เถิงชิงซานเปิดฉากโจมตีด้วยความโกรธเกรี้ยวในขณะที่เขาเพิ่งกระโดดออกไปสูงเกือบ 10 เมตรกลางอากาศ 

'พลแม่นปืน' มากาซะวะที่ยืนอยู่ในลานกว้าง ยิ้มมุมปากก่อนที่ร่างกายของเขาจะกลายเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา ในขณะเดียวกันปืนสีเงินในมือของเขาก็เริ่มลั่นกระสุนออกมาด้วยเสียงที่เบามากจนเกือบจะไม่ได้ยิน 

"ปัง! ปัง!" 

ในเสี้ยววินาที ศัตรูก็ได้ยกปืนขึ้นยิงไปทางเถิงชิงซานในขณะที่เขาฟิตร่างกายของตัวเองคล้ายงูที่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าเพื่อหลีกเลี่ยงกระสุน 

ถ้าพูดถึงความยืดหยุ่นของร่างกายหากอยู่ในระยะประชิด ‘ปากว้าจ่าง’ (ฝ่ามือแปดทิศ) ถือเป็นเคล็ดวิชาที่มีประสิทธิภาพสูง ‘ปากว้าจ่าง’ (ฝ่ามือแปดทิศ) มีคำสอนที่ว่า ‘หนึ่งคือความคล่องแคล่ว สองคือสร้างวิสัยทัศน์ สามคือหยุดนิ่ง และสี่คือพุ่งทะล่วง’ อันดับแรกคือความคล่องแคล่ว ระดับพลังของปากว้าจ่างที่มากาซะวะครอบครองคือระดับสูง ดังนั้นความว่องไวของเขาจึงเหมือนกับมังกรสายฟ้า 

ทั้งปืนและกระสุนคือสิ่งต้องห้ามแสนอันตราย

หากประสานพื้นฐานความว่องไวจากท่วงท่าปากว้าจ่าง (ฝ่ามือแปดทิศ) กับปืนกลไฟในยุคสมัยใหม่ สิ่งเหล่านี้ทำให้เถิงชิงซานรู้สึกกังวลเล็กน้อย

"ฉันไม่จำเป็นต้องเร็วเท่ามัน ไม่จำเป็นต้องไล่ตามมันแต่จะอาศัยจังหวะนี้โจมตีมันอย่างต่อเนื่อง นอกจากนี้ยังมี 'อากาศยานวินาศภัย' โดลกรอฟโกรฟ...ถ้าหากตอบสนองช้าเพียงนิดเดียว ความตายก็จะมาเยือนทันที ดังนั้นฉันมีเพียงโอกาสเดียวเท่านั้น!" เถิงชิงซานทำความเข้าใจในสถานการณ์ปัจจุบันที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจน

"ปัง!" กระสุนอีก 1 นัดถูกลั่นไกออกมา เถิงชิงซานไม่มีเวลามากพอที่จะหลบเพราะสัตว์ประหลาดอย่าง 'อากาศยานวินาศภัย' โดลกรอฟโกรฟกำลังเข้ามาโจมตีจากด้านหลัง 

"ท่าไม่ดีแล้ว!" 

ส่วนท้องของเถิงชิงซานที่เคยอ่อนนุ่มราวกับปุยฝ้าย ทันทีที่กระสุนตกกระทบกับท้องของเขา กำลังภายในสลายความแรงของกระสุนให้ลดลง 70% ส่งผลให้กล้ามเนื้อสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและแปรสภาพคล้ายกับเหล็กกล้าที่บีบกระสุนให้กระเด็นออก 

เถิงชิงซานพลิกตัวกลับโดยใช้มือทั้งสองข้างค้ำลงบนดินและบิดตัวคล้ายกับมังกรทะยานคลื่นเพื่อพุ่งทะยานหนีไป 

มากาซะวะยิ้มอย่างเลือดเย็นออกมาอีกครั้ง 

"ฮ่าๆๆ…" รัสเซียร่างยักษ์ระเบิดเสียงหัวเราะพร้อมทั้งวิ่งไปหาเถิงชิงซาน 

"ตอนนี้แหละ!" ร่างของเถิงชิงซานเคลื่อนที่ไปยังบริเวณมุมลานกว้างที่มีต้นดอกเหมยอยู่ พร้อมกับมือที่ถือมีดสั้นทั้งสองข้าง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเจ็บปวด จากนั้นมีดสั้นทั้งสองก็พุ่งทะยานออกไปจากมือทั้งสองข้าง ใบมีดแต่ละเล่มพุ่งตรงไปหาเป้าหมายทั้งสองนั่นก็คือมากาซะวะและโดลกรอฟโกรฟ 

มากาซะวะระเบิดเสียงหัวเราะอย่างเย็นชาพร้อมทั้งลั่นกระสุนใส่ใบมีด ถ้าหากพิจารณาเฉพาะทักษะการยิงปืนของเขา เขาจะต้องติดอันดับ 1 ใน 10 ของโลกอย่างแน่นอน ดังนั้นการใช้ปืนเพื่อหยุดใบมีดจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขามาก 

"ย้ากกก" รัสเซียร่างยักษ์โดลกรอฟโกรฟเปล่งเสียงคำรามออกมา ถุงมือเหล็กปะทะเข้ากับใบมีดอย่างจัง

เถิงชิงซานมองด้วยสายตาเย็นชาและเป็นประกายไปด้วยความเจ็บปวด พวกมันคงไม่อาจจินตนาการได้ถึงพลังภายในที่กำลังควบคุมมีดสั้นทั้งสองให้เชื่อมต่อกับจิตใจของเขา 

"ตูม!"

"ตูม!" 

เมื่อใบมีดปะทะเข้ากับกระสุน เศษมีดกระจายออกเป็น 7-8 ส่วน แม้ว่ามันจะเปลี่ยนแปลงวงโคจรเล็กน้อย แต่ความเร็วของมันยังคงอยู่และพุ่งไปหามากาซะวะ 

"ไม่!" สีหน้าของมากาซะวะเปลี่ยนไปในทันที 

ในตอนแรก เขาและเถิงชิงซานห่างกันไม่ถึง 10 เมตร เมื่อเถิงชิงซานปามีดบินออกมาและเมื่อเขาเปิดฉากยิง ใบมีดก็แตกออกเมื่ออยู่ในระยะหน้าเขา 2 เมตร 

ในระยะทาง 2 เมตร ผนวกกับความเร็วของเศษใบมีด กว่าเขาจะรู้ตัวและหลบหลีก คมมีดเหล่านั้นก็เข้าใกล้ดวงตาของเขาแล้ว 

"ปัก ปัก ปัก" 

ชิ้นส่วนใบมีดที่แตกออกจำนวน 3 ชิ้นปักเข้าใบหน้าของมากาซะวะเต็มๆ 

"อ๊ากกก..." ดวงตาของมากาซะวะยังคงมองถึงความอัศจรรย์ใจก่อนที่เขาจะเห็นเพียงแค่ภาพดำมืด และร่างของเขาก็ล้มลงกระแทกพื้น 

ชีวิตของ  1 ใน 52 นักฆ่าแห่งโลกมืดระดับ S ผู้ฝึกฝนปากว้าจ่าง (ฝ่ามือแปดทิศ) 'พลแม่นปืน' มากาซะวะก็ดับสิ้นลง

โดยทั่วไปการฝึกฝนปากว้าจ่าง (ฝ่ามือแปดทิศ) ใบหน้าถือเป็นส่วนที่ได้รับการปกป้องน้อยที่สุด เว้นเสียแต่เขาจะได้เรียนรู้ถึงระดับขั้นปรมาจารย์ร่างกายไร้จุดอ่อน ช่างน่าเสียดายที่มากาซะวะเองก็ยังไม่อาจก้าวถึงระดับนั้นได้  ชะตาชีวิตของเขาจึงต้องถึงฆาต 

"ปัง" รัสเซียร่างยักษ์โดลกรอฟโกรฟเองได้รับความทุกข์ทรมานเช่นกัน แต่โชคดีที่เขาเลือกป้องกันมีดบินโดยใช้มือขวา ทำให้ชิ้นส่วนมีดบินที่แตกกระจายออกพุ่งไปทางใบหน้าของเขาเพียงแค่ 2 ชิ้น ซึ่งมันทำให้โดลกรอฟโกรฟสามารถใช้มืออีกข้างหนึ่งป้องกันได้อย่างง่ายดาย 

"แก แก…" เจ้ายักษ์รัสเซียมองไปที่ศพของมากาซะวะ ก่อนที่จะมองเถิงชิงซานด้วยสายตาที่โกรธแค้น 

บนใบหน้าของเถิงชิงซานเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "แก..." โดลกรอฟโกรฟ หันกลับมามองศพของมากาซะวะและคำรามออกมา "มีด มีดของแก ทำไมมันถึงแตก?" มีดบินที่แตกออกอย่างไร้เหตุผล? เถิงชิงซานมองกลับไปที่ชายชาวรัสเซียพร้อมทั้งถอนหายใจด้วยความโล่งอก เหตุการณ์ในตอนนั้นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในองค์กรสีชาด เขาตัวคนเดียวถูกล้อมรอบด้วยศัตรูจำนวนมาก สองกำปั้นหรือจะสู้กำปั้นจำนวนมากได้ ผลมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว เมื่อยืนอยู่ปากเหวแห่งความตาย เขาก็ตระหนักได้ว่าเขารับรู้ได้ถึงผืนโลกและกำลังภายใน ’มีดบิน’ สร้างขึ้นจากสายสัมพันธ์ที่แปลกประหลาด และด้วยสายสัมพันธ์นี้ทำให้เขาสามารถควบคุมมีดบินตอนมันแตกออกได้ ในตอนที่มีดถูกขว้างออกไป ขณะที่มันเข้าใกล้ศัตรูและแตกออกเป็นชิ้นๆ ศัตรูจะคิดตอบสนองทันได้อย่างไร? 

เฉกเช่นเดียวกับมากาซะวะ ภายในระยะ 2 เมตร เขาไม่อาจตอบสนองได้ทันท่วงทีจึงทำให้ศีรษะของเขาถูกโจมตี แม้ว่าเถิงชิงซานจะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงทำให้จิตใจของเขาผูกพันกับกำลังภายในที่สถิตอยู่ในมีดบิน แต่เขาก็สามารถจะจำสถานะนั้นได้ดี เขาจึงเลือกที่จะตั้งชื่อมันว่า ‘มีดอนันตา’ 

"ไอ้หมาป่า เตรียมตัวจัดงานศพของแกได้เลย" เจ้ายักษ์รัสเซียตะโกนออกมาใบหน้าของโดลกรอฟโกรฟเต็มไปด้วยคราบน้ำตา และคำรามออกมาราวกับสิงโตที่กำลังโกรธเกรี้ยวในพริบตาเครื่องแต่งกายของชายรัสเซียขยายขึ้น นักฆ่าคนนี้เริ่มทุบพื้นดินด้วยความก้าวร้าวจนมันแตกออก "ฮ่าๆๆ มันถึงเวลาแล้ว!" เถิงชิงซานระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เขาเดินตรงเข้าไปหา ในขณะที่ขาของโดลกรอฟโกรฟฝังรากยืนอยู่บนดินราวกับกำลังขยายร่าง 

เถิงชิงซานดูแข็งแกร่งอย่างยิ่ง และเคลื่อนไหวคล้ายมังกร กรงเล็บซ้ายของเขาขึ้นมาอยู่บริเวณดวงตาคล้ายกับท่วงท่าหมัดมังกร และค่อยๆ ถ่ายเทคลื่นศูนย์กลางแรงโน้มถ่วงและพลังความแข็งแกร่งมุ่งเน้นไปที่แขนขวา 

"ตึบ ตึบ" แขนขวาของเขาก็เริ่มพองขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ 

หลอดเลือดปูดโปนราวกับว่าพวกมันกำลังจะระเบิดออกมา กล้ามเนื้อคดเป็นลายไหลยืดหยุ่น เคลื่อนไหวแปรเปลี่ยนเป็นเกลียวที่ทรงพลัง แขนขวาของเขาในตอนนี้เปรียบดังสว่านที่เจาะอากาศให้เกิดเสียงดัง 

"โอ้!" โดลกรอฟโกรฟกระโดดลอยขึ้นพร้อมยกแขนขวาขึ้น แขนขวาที่สวมใส่ถุงมือเหล็กระเบิดพลังราวกับเพลิงไฟ ทันทีที่เถิงชิงซานเริ่มเคลื่อนที่ กำปั้นขนาดยักษ์ของโดลกรอฟโกรฟปะทะเข้ากับกำปั้นของเถิงชิงซาน

โดลกรอฟโกรฟรับรู้ได้ถึงพลังโบราณที่กำลังไหลผ่านถุงมือได้อย่างชัดเจน ความรู้สึกของโดลกรอฟโกรฟเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว โชคดีที่เขาได้เรียนรู้ทักษะโยคะจึงทำให้สามารถต้านทานสว่านโบราณนี้ได้ "ถ้าหากฉันอ่อนแอกว่านี้แขนฉันก็คงหักไปแล้ว ถึงอย่างนั้นความแข็งแกร่งของฉันก็เหลืออยู่เพียงแค่ 80 เปอร์เซ็นต์"

โดลกรอฟโกรฟรู้สึกอัดอั้น ในขณะที่เถิงชิงซานก็เริ่มอ่อนแอลง หลังจากที่กำปั้นได้เข้าปะทะกัน มันส่งผลให้เถิงชิงซานกระเด็นออกไป "ฮ่าๆ…" โดลกรอฟโกรฟระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมทั้งพุ่งทะยานออกไปโจมตีต่ออย่างไม่ลังเล