The Nine Cauldrons นักฆ่าข้ามพิภพ: Chapter007 ตอนที่ 7

ตอนที่ 7 - หมัดพยัคฆ์

 เถิงชิงซานเขย่งปลายเท้าและพุ่งทะยานออกไปอีกฟากหนึ่ง เพื่อเพิ่มระยะห่างระหว่างเขากับโดลกรอฟโกรฟ 

"อย่าหนีสิ! หรือว่าแกมันก็แค่คนขี้ขลาดคนหนึ่ง?" โดลกรอฟโกรฟตะโกนออกมาอย่างเร่งรีบ

เถิงชิงซานกระโดดขึ้นไปบนหลังคา และเกิดการต่อสู้กันในช่วงสั้นๆ หมัดปะทะหมัด แต่หมัดของเขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ คงเป็นเพราะว่าเขาได้ฝึกฝน ‘หมัดเหล็กกล้า’ จึงทำให้มือของเขาแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า แม้ว่าจะต้องประมือกับถุงมือเหล็กมันก็ไม่ได้ทำให้เขาบาดเจ็บเลยแต่แรงกระแทกทำให้เขาเกิดอาการบาดเจ็บที่หัวไหล่

เถิงชิงซานมองดูหัวไหล่ของเขาที่ได้รับอาการบาดเจ็บ มันเป็นแผลที่เลือดซึมออกมาเล็กน้อย ในตอนนี้เขาไม่เพียงแต่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ไหล่ขวา แต่เขายังรู้สึกถึงความแปลกประหลาดในจิตใจ "เจ้ายักษ์มันแข็งแกร่งจริงๆ ในตอนที่ถูกมากาซะวะยิงมันทำให้กล้ามเนื้อภายในของฉันเจ็บปวด แต่ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกเจ็บปวดอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง ทุกครั้งที่ต้องรีดเร้นพลัง มันยิ่งส่งผลอย่างหนักต่อตัวฉันเอง ตอนนี้ฉันคงเหลือพลังอยู่เพียงแค่ 50% เท่านั้น" 

"การรับมือกับอสูรกายตัวนี้…มีดบินก็คงช่วยไม่ได้" เถิงชิงซานคิด 

โดลกรอฟโกรฟยิ้มมุมปาก "เถิงชิงซาน ถ้าหากแกหวาดกลัวมากนัก ก็ควรจะวิ่งหนีและหลบซ่อนซะนะ" 

คำพูดของโดลกรอฟโกรฟไม่ใช่คำเอื้ออาทร ความจริงในแง่ของความเร็วเขาไม่มีทางรวดเร็วเทียบเท่ากับเถิงชิงซานได้ และถ้าหากเถิงชิงซานเลือกที่จะหลบซ่อน เขาก็คงไม่มีความสามารถมากพอในการหยุดเถิงชิงซานได้ 

อย่างไรก็ตามหากวัดพลังกันตัวต่อตัว โดลกรอฟโกรฟไม่มีทางเกรงกลัวความสามารถของเถิงชิงซานอย่างแน่นอน 

แม้ว่าเถิงชิงซานจะมีทักษะมีดบินที่โดดเด่นอย่าง 'มีดอนันตา' ที่สามารถบังคับให้มีดที่แตกออกกระจายไปตามทิศทางที่เขาต้องการได้ แม้ว่ามันจะมีข้อดีแต่มันก็ต้องมีข้อเสียเหมือนกัน 

มีดบินที่แตกออกจำเป็นต้องใช้พลังจำนวนมาก หากมีพลังน้อยเกินไปชิ้นส่วนที่แตกเหล่านั้นก็จะยากเกินกว่าจะควบคุมได้ 

เว้นเสียแต่ว่าจะสามารถโจมตีไปยังส่วนที่อ่อนแอที่สุดซึ่งก็คือใบหน้า แต่สำหรับชายรัสเซียร่างสูงดูเหมือนมันจะยังคงไร้ประโยชน์ 'อากาศยานวินาศภัย' โดลกรอฟโกรฟมีร่างกายที่แข็งแกร่งอีกทั้งยังสวมใส่เครื่องแบบสำหรับซุ่มโจมตี เขาพร้อมโจมตี 'มีดอนันตา' ในทุกเมื่อ เพียงแค่เขาเอื้อมมือมาปิดบังใบหน้าตัวเอง 

ถ้าหากทั้ง 2 คนต่อสู้ระยะประชิด… 

เถิงชิงซานถึงแม้จะเป็นถึงปรมาจารย์สิงอี้เฉวียนแต่เขาก็ยังคงไม่อาจบรรลุในระดับที่สูงกว่านี้ได้ 

นั่นจึงทำให้ชายรัสเซียร่างยักษ์ยังคงเป็นศัตรูที่น่ากลัว 

โดลกรอฟโกรฟเกิดมาพร้อมกับพลังที่ยิ่งใหญ่เขาใช้มันฝ่าฟันเพื่อเอาชนะใน ‘กังฟูสังเวียนมืด’ (การแข่งขันลับที่ผู้เข้าร่วมแข่งขันจะต้องเซ็นสัญญายอมรับชีวิตเดิมพันความตาย รวมถึงผู้ชมจะสามารถวางเดิมพันในแต่ละคู่การแข่งขันได้ ถ้าหากฝั่งที่ผู้ชมเลือกเดิมพันชนะ คนเหล่านั้นจะได้รับเงินจากการเดิมพันจำนวนมาก) 

ร่างกายยักษ์ดูคล้ายกับเหล็กไหลอีกทั้งยังผสมผสานกับการฝึกฝนโยคะ ทำให้ทั้งแข็งและอ่อนนุ่ม แต่สิ่งที่ทำให้เขาแข็งแกร่งนั่นก็คือการที่เขาได้รับ ‘เคล็ดวิชาข้อต่อ’ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาพบเจอโดยบังเอิญจากหนังสือลึกลับในประเทศจีน มันจึงทำให้โดลกรอฟโกรฟกลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่คู่ต่อสู้ต้องหวาดกลัว เมื่อผสานกับชื่อฉายา 'อากาศยานวินาศภัย' ทำให้เขากลายเป็นหนึ่งในนักฆ่าระดับ S ที่น่ากลัวที่สุดของโลก 

"หวาดกลัว?" 

เถิงชิงซานตอบอย่างมั่นใจ "นายพูดเรื่องตลกอะไรน่ะ?" 

หลังจากภรรยาของเขาตายจากไป เขาก็หมกมุ่นอยู่กับเส้นทางแสวงหาวิทยายุทธ แต่ตอนนี้ เขาเหลืออีกเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้นที่จะก้าวขึ้นสู่ระดับที่สูงกว่า แต่มันก็เหมือนกฎเกณฑ์พื้นฐาน เขาติดอยู่ระหว่างขอบฟ้าและผืนดิน นั่นก็หมายความว่าการจะเอาชนะเพื่อทะลวงผ่านมันไปเป็นเรื่องที่ยาก อาจกล่าวได้ว่าเฉพาะการประลองความเป็นความตายมันอาจทำให้เขาเข้าใจและสามารถเอาชนะใจตัวเองเพื่อก้าวขึ้นสู่ระดับขั้นใหม่ได้ 

เขาอาจจะไม่ได้เจอศัตรูที่ยิ่งใหญ่แบบนี้อีก ทางที่ดีที่สุดคือการไม่เรียกร้องมากเกินไป 

เถิงชิงซานจึงคลายความกังวลและเลิกปฏิเสธโอกาสดีที่จะเกิดขึ้นเช่นนี้ 

"สุดท้ายแกก็ตัดสินใจหยุดวิ่ง ก็ดี คงพร้อมที่จะตายแล้วสินะ" โดลกรอฟโกรฟกล่าวออกมาพร้อมกับร่างกายที่พุ่งเข้าหาราวกับฟ้าผ่า เขาวิ่งออกไป 5 ก้าว ก่อนที่จะกระโดดจนทำให้พื้นเกิดเป็นรอยแยก 

"มันก็ขึ้นอยู่กับเวลา" 

เถิงชิงซานปามีดออกไปราวกับหัวลูกศร

"ปังง!" โดลกรอฟโกรฟใช้มือขนาดใหญ่ของเขารับมีดและบดขยี้มันจนกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย 

หลังจากป้องกันมีดบิน โดลกรอฟโกรฟยังคงลอยอยู่บนอากาศ เถิงชิงซานกระโดดลงมาจากหลังคา และใช้มือซ้ายยกขึ้นมาปัดป้องที่ใบหน้า ในขณะที่มือขวาอยู่ในท่าคล้ายกับปืนใหญ่ที่มุ่งตรงไปยังศีรษะของโดลกรอฟโกรฟ 

"โอ้?" โดลกรอฟโกรฟพยายามแสดงท่าทีสงบแม้ว่าภายในใจจะสับสน กำปั้นขนาดใหญ่ ปรากฏขึ้นมากมายราวกับรวงผึ้ง ก่อนจะพุ่งปะทะกำปั้นของเถิงชิงซาน 

"ตูม! ตูม!… " 

มือทั้งสองข้างของเถิงชิงซานพุ่งออกไปอย่างบ้าคลั่ง ส่งผลให้เกิดภาพหมัดมายาจำนวนมากซึ่งยากจะมองเห็นทัน คนทั่วไปคงจะเห็นมันเป็นเพียงแค่เงา โดลกรอฟโกรฟถูกแรงกดดันบังคับให้เขาต้องตกลงสู่พื้น หมัดที่เถิงชิงซานปล่อยออกมาคล้ายกับเปลวเพลิงทั้งรวดเร็วและรุนแรงเฉกเช่นดาวตก โดลกรอฟโกรฟที่ร่วงลงสู่พื้นดินก็ต้องรีบกระโดดกลับไปด้านหลังในทันที 

"นายมีร่างกายที่แข็งแรงจนน่ากลัวจริงๆ" เถิงชิงซานรู้สึกกังวลใจ ทุกครั้งที่เขาต่อสู้กับร่างกายของศัตรูตรงหน้า เขารู้สึกว่าเขากำลังต่อยขนสัตว์ที่มีเหล็กกล้าอยู่ข้างใน "เขาไม่เพียงแต่จะมีร่างกายที่เหนียว ทั้งยังยืดหยุ่นแบบโยคะ การโจมตีเขาให้บาดเจ็บไม่ใช่เรื่องง่ายเลย" 

เถิงชิงซานยังคงโจมตีศัตรูด้วยมือทั้งสองข้างโดยไม่ลังเล

"หืมม...” หน้าอกของโดลกรอฟโกรฟขยายขึ้นอีกครั้งกำลังภายในของเขาถูกปลุกขึ้น เขาคำรามเฉกเช่นหมีขั้วโลกเหนือ และปลดปล่อยกำปั้นที่ดุร้ายออกมาราวกับลูกกระสุนปืน 

"ปัง!" 

ร่างกายของเถิงชิงซานดูเหมือนธนูขนาดยักษ์ที่โค้งงอจนถึงขีดสุด กระดูกสันหลังสั่นระรัว ในขณะที่มือซ้ายปลดปล่อยกำปั้นออกไป 

หมัดทลายเป็นดั่งลูกธนูที่พุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง

เถิงชิงซานเคลื่อนไหวร่างกับมังกร ในขณะที่โดลกรอฟโกรฟพยายามที่จะหลบหลีกการโจมตีที่ต่อเนื่องของเถิงชิงซาน 

"ฟุบบ" โดลกรอฟโกรฟถ่มก้อนเลือดคำโตออกมา "ไอ้หมาป่า กำลังภายในของแกแข็งแกร่งมาก ไม่น่าเชื่อว่าแกจะทำให้ฉันบาดเจ็บได้ ฉันคงต้องใช้ทักษะนั้นแล้ว" เถิงชิงซานค่อนข้างตกใจ เขาได้ใช้กระบวนท่าหมัดทะลายออกไปถึง 8 กระบวนท่า มันควรจะทำให้ศัตรูบาดเจ็บสาหัส 

"หึ…" 

โดลกรอฟโกรฟ จับข้อมือของเถิงชิงซาน 

"ฮ่าๆๆๆ…" โดลกรอฟโกรฟบีบข้อมือของเถิงชิงซานพร้อมกับเตะด้วยขาขวา 

ภายใน ‘กังฟูสังเวียนมืด’ นี่คือทักษะที่น่ากลัวที่สุด 

"เคล็ดวิชาทลายข้อต่อ?" เถิงชิงซานรู้สึกเจ็บปวดข้อมือของเขาคล้ายกับเข็มที่ติดอยู่ เขารีบรีดเร้นกำลังภายในเพื่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือน และถ่ายเทพลังไปที่แขนและบิดมันเพื่ออัดใส่นิ้วของศัตรู จนเขาสามารถดึงเอาแขนซ้ายกลับคืนมาได้ 

ทันทีที่แขนซ้ายหลุดออก ลูกเตะก็ปรากฏขึ้น 

ขาของโดลกรอฟโกรฟคล้ายกับใบมีดที่แหลมคมพุ่งเข้าใส่หน้าอกของเถิงชิงซาน เขาย่อตัวต่ำลง 30 เซนติเมตร เพื่อหลีกเลี่ยงจุดสำคัญ แต่เสียงกระดูกหักก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน เถิงชิงซานอาเจียนก้อนเลือดออกมาและกระเด็นออกไปไกล 

"ท่าไม่ดีแล้ว!" ขณะที่เถิงชิงซานถูกอัดล้มลง สีหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนไป 

พื้นดินกำลังสั่นไหว! 

โดลกรอฟโกรฟ ระเบิดเสียงหัวเราะดังกึกก้อง พร้อมทั้งวิ่งไปหาเถิงชิงซานราวกับเครื่องบด 

เส้นเลือดในดวงตาของเถิงชิงซานปูนโปน เขาค้ำมือของตนเองเพื่อพยุงตัวขึ้นจากพื้น แล้วใช้ขากระทืบพื้นอย่างรุนแรง แสดงท่าทางคล้ายกับก้อนหินที่กำลังถูกยิงจากเครื่องยิงลูกหิน มือขวาของเขาโค้งไปทางโดลกรอฟโกรฟ 

"ฮ่าๆๆๆ…" โดลกรอฟโกรฟปล่อยลูกเตะที่รุนแรงใส่เถิงชิงซาน 

"ปังง!" แขนขวาของเถิงชิงซานปรากฏเป็นหมัดเข้ากับหน้าแข้งของโดลกรอฟโกรฟ แม้ว่าเถิงชิงซานจะได้รับความเจ็บปวดที่แขนอย่างรุนแรงแต่เขาก็ตอบสนองอย่างต่อเนื่องและใช้แขนขวาโจมตีเข้าใส่หน้าอกของโดลกรอฟโกรฟ 

ทันทีทันใดเขาใช้เอวของเขาเป็นศูนย์กลางบิดร่างกาย โคจรพลังทั้งหมดของกล้ามเนื้อเข้าไปสู่มือซ้าย กล้ามเนื้อมือซ้ายทั้งหมดยืดออก เส้นเลือดปูดโปน เมื่อเทียบกับมือขวาแล้วในตอนนี้มือซ้ายของเขาเร็วกว่าเกือบ 2 เท่า และต่อยซ้ำมันลงไปบนหน้าอกของโดลกรอฟโกรฟ 

"อ้ากกก!" โดลกรอฟโกรฟกรีดร้องอย่างเจ็บปวดพร้อมทั้งเล็งหมัดไปที่ศีรษะของเถิงชิงซาน 

ถ้าหากครั้งนี้โดลกรอฟโกรฟสามารถต่อยโดนศีรษะของเถิงชิงซานได้ เถิงชิงซานจะต้องตายอย่างแน่นอน! 

"ก้าวไปข้างหน้า อย่าได้คิดถอยกลับ…" ในขณะที่เถิงชิงซานกำลังตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาก็รู้สึกได้ถึงความหมายที่แท้จริงของเพลงหมัดห้ำหั่นที่อยู่ในจิตใจ พลังทั้งหมดเคลื่อนสู่ไหล่ซ้ายไปสู่ส่วนต่างๆ อย่างทรงพลัง พลังทั้งหมดจากไหล่โคจรไปรวมกันที่กำปั้น 

"โฮกกก..." คลื่นเสียงพยัคฆ์ดังขึ้นมันคือเสียงร้องของเสือที่กำลังคำราม 

"ฮูกกก!" 

หมัดซ้ายของเถิงชิงซานพุ่งออกไปราวกับดาวตก โจมตีเข้าสู่หน้าอกของโดลกรอฟโกรฟอย่างจัง พลังที่แข็งแกร่งจากเพลงหมัดรุนแรงจนทำให้กระดูกซี่โครงพังทลาย อวัยวะภายในแทบจะถูกทำลายเกือบทั้งหมด ดูเหมือนข้อดีของโดลกรอฟโกรฟจะถูกทำลายลงแล้ว 

ร่างกายของโดลกรอฟโกรฟได้รับบาดเจ็บสาหัส กำปั้นที่กำลังจะกระแทกเข้ากับศีรษะของเถิงชิงซานหมดสภาพไปในทันทีเหลือเพียงแค่หมัดเปล่าๆ ที่ไร้เรี่ยวแรง เมื่อมันปะทะเข้ากับศีรษะเถิงชิงซาน มันแทบไม่ระคายผิวหรือได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว 

"นี่มัน..." 

โดลกรอฟโกรฟแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลย เขาไม่เชื่อว่าพลังป้องกันของเขานั้นจะพ่ายแพ้ภายในหมัดเดียว ความมืดเริ่มครอบงำดวงตาของเขาก่อนที่ร่างกายของเขาจะล้มลง 

"อ้ากก" เถิงชิงซานเองก็แทบจะยืนไม่ไหวและอาเจียนเลือดคำโตออกมา เขาถูกโดลกรอฟโกรฟเตะเข้าอย่างจังจนทำให้กระดูกซี่โครง 2 ซี่หักและทิ่มแทงอวัยวะภายในจนทำให้เขาบาดเจ็บหนัก 

ในสถานการณ์ที่บีบบังคับ เขาไม่อาจให้การต่อสู้นี้ยืดเยื้อได้อีก ดังนั้นเขาจึงใช้ทักษะที่สำคัญที่สุดในเวลาที่อันตรายที่สุด

 เพลงหมัดพยัคฆ์! 

ภายในเพลงหมัดวชิระ หรือมวยห้าธาตุจะแบ่งเป็น ‘หมัดผ่า’ จะเน้นการตีหมัดลงไปเหมือนขวานผ่าไม้ ‘หมัดทะลวง’ คือการผันแปรแรงให้เกิดการหมุนเกลียวราวกับน้ำวนเพื่อทะลวงผ่านการป้องกันของศัตรู ‘หมัดทลาย’ คือการปล่อยแรงยืดตรงไปข้างหน้าเหมือนต้นไม้ที่กำลังเติบโต ‘หมัดปืนใหญ่’ คือการกระจายแรงออกไปเหมือนไฟที่ระเบิดจากปากปืน และ ’หมัดขวาง’ คือการเคลื่อนที่หมัดออกไปเป็นแนวขวางเหมือนดินที่สกัดน้ำ ‘หมัดขวาง’ เรียกว่าเป็นทักษะที่มีพลังอำนาจมากที่สุดภายในเพลงมวยห้าธาตุ แต่ ‘หมัดพยัคฆ์’ คือสวนผสมระหว่างหมัดขวางและท่วงท่าพยัคฆ์ จึงทำให้พลังการโจมตียิ่งแข็งแกร่งขึ้นไปอีก นี่อาจจะเป็นทักษะพิเศษของท่วงท่าสิงอี้เฉวียน ซึ่งถูกถ่ายทอดโดยตระกูลเถิงที่อยู่ในต่างแดน 

แม้ว่า ‘หมัดพยัคฆ์’ จะทรงพลังอำนาจมากที่สุด แต่มันก็ย่อมต้องมีข้อดีข้อเสียที่สอดคล้องกัน 

ข้อเสียของ ‘หมัดพยัคฆ์’ คือเวลาที่ปลดปล่อยเพลงหมัดที่แข็งแกร่งออกไปแล้วจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงการโจมตีได้ 

ถ้าหากมันไม่อาจสังหารศัตรู ศัตรูก็จะใช้โอกาสนั้นโต้ตอบกลับมา! 

ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ข้อดีของ ‘หมัดพยัคฆ์’ แต่เขาก็คิดว่าเขาคงไม่อาจสังหารอสูรร้ายที่ชื่อว่าโดลกรอฟโกรฟได้ แต่ใครจะคาดคิดว่าเมื่อความตายมาเยือนตรงหน้ามันจะทำให้เขาสามารถพัฒนาสิงอี้เฉวียนไปสู่ระดับขั้นสูงได้ 

ภาพและความหมายผสมกลมกลืนกันก่อให้เกิดความหมายที่สำคัญ 

การเข้าถึงระดับขั้นที่สูงขึ้นหมายความว่าเขาจะสามารถใช้พลังผสานกล้ามเนื้อ และสร้างสายสัมพันธ์ที่สมบูรณ์แบบ พลังของสายสัมพันธ์จะนำพาไปสู่พลังขั้นสูง เมื่อมันถูกปลดปล่อยออกมาเสียงที่เกิดขึ้นจะคล้ายกับเสียงของสัตว์ที่กำลังเกรี้ยวกราด เช่นเดียวกับตอนที่เถิงชิงซานปล่อยเพลงหมัดพยัคฆ์ออกมา เสียงที่ดังขึ้นจึงกลายเป็นเสียงของพยัคฆ์ที่กำลังคำราม 

"นั่นมัน…" 

เถิงชิงซานไม่อาจปิดบังความสุขที่ปรากฏขึ้นบนสายตา หลังจากภรรยาเขาตายไปเขาก็ไม่เคยได้รับความสุขเฉกเช่นเดียวกับตอนนี้เลย 

จุดประสงค์หลักของเหล่าปรมาจารย์ คือการก้าวข้ามขึ้นสู่ระดับขั้นที่สูงส่ง 

เมื่อควบคุมกล้ามเนื้อทั่วร่างกาย แรงดันจากเส้นเลือดและกระดูก กำลังภายในถูกกระตุ้น ผสมผสานกับทักษะการต่อสู้ แต่ละเพลงหมัดจึงสามารถสร้างเสียงคำรามของพยัคฆ์และมังกรออกมา อย่างไรก็ตาม ในตอนที่เถิงชิงซานปลดปล่อยเพลงหมัดที่ดีที่สุดออกมาก็คือ ‘หมัดพยัคฆ์’ เขารับรู้ได้ว่าเสียงที่ถูกส่งออกมานั้นเบามากๆ มันก็แสดงให้เห็นว่าเขายังไม่อาจขึ้นสู่ระดับที่สูงส่งได้อย่างแท้จริง 

"ความรู้สึกเหล่านี้มัน..." เถิงชิงซานจดจำช่วงเวลาที่เขาปล่อยหมัดออกมาได้อย่างชัดเจน 

มันเป็นเครื่องย้ำเตือนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตอนนั้น แต่แล้วเถิงชิงซานก็ไม่อาจยิ้มออกมาได้อีกต่อไป เขารับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นภายในทรวงอกและไอออกมา 

เถิงชิงซานชายตามองไปรอบๆ "ตอนนี้ฉันได้รับบาดเจ็บสาหัส และคงไม่อาจอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป" คนฉลาดย่อมมีวิธีออกหลายทาง เถิงชิงซานต้องเตรียมตัวจัดการกับศัตรูที่กำลังจะมาถึง โดยธรรมชาติเขาได้เช่าที่พักภายในเมืองหยางโจวไว้หลายแห่งมาก ซึ่งแน่นอนว่าเขาจะต้องไม่อยู่บ้านหลังนี้ต่อ เขาใช้มือข้างหนึ่งกดที่หน้าอก และใช้มืออีกข้างหนึ่งผลักที่พื้นดิน พร้อมทั้งกระโดดออกจากพื้นที่ไป 

ดังนั้นภายในลานกว้างแห่งนี้จึงหลงเหลือเพียงแค่ร่างไร้ชีวิตของนักฆ่าระดับ S  สองคน มากาซะวะและโดลกรอฟโกรฟ