Memory of Tomorrow วันพรุ่งนี้ในความทรงจำ: Chapter007 ตอนที่ 7

บทที่ 7 เขาชอบเธอ (7)

อาจเป็นเพราะว่ารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในของอารมณ์ของเธอ อี้เป่ยเฉินเหลือบตาขึ้น ขึ้นมองเห็นเธออี้เป่ยซีพิงอยู่บนโซฟาด้วยท่าทีเศร้าสร้อยเป็นอย่างมาก ความเศร้าโศกเหมือนกับคล้ายจะดึงเธอให้จมดิ่งลงอย่างไรอย่างนั้น

“เสี่ยวซี” เสียงอบอุ่นดึงสติของอี้เป่ยซีกลับมา เธอนั่งตัวตรงมองไปยังที่มาของเสียง ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย “พี่จะพาเสี่ยวซีไปดูห้องของเธอดีหรือเปล่า?”

“อือ” เธอพยักหน้าอย่างว่าง่าย อี้เป่ยซีจูงมือของเธอขึ้นไปชั้นบนอย่างเป็นธรรมชาติมาก ตรงห้องที่สองทางขวามือของชั้นสอง เขาค่อยๆ ผลักประตูเปิด แสงไฟสลัวเล็กน้อย ของการตกแต่งทั้งหมดซ่อนตัวอยู่ภายใต้ความมืด เสียงเปิดไฟดังขึ้น ห้องสว่างไสวในพริบตา

“พี่คะ” อี้เป่ยซีมองดูห้องตัวเองที่อยู่ตรงหน้า ที่แท้เขาจำที่เธอพูดได้ตลอด เธอวิ่งไปที่โต๊ะทำงานด้วยความอย่างพึงพอใจ ควันสีฟ้าของเครื่องหอมโบราณยังคงปกคลุมลอยจางๆ ม่านหน้าต่างสีฟ้าไหวตัวแผ่วเบาตามสายลมอ่อน ทั้งผ่อนคลายและเงียบสงบ

เธอประหลาดใจกับการออกแบบของห้องนี้มาก ไม่รู้สึกขัดตาเลยแม้แต่น้อยท่ามกลางสถาปัตยกรรมของบ้านสมัยใหม่ที่ตกแต่งแต้มด้วยวัตถุโบราณนั้นไม่รู้สึกขัดตาเลยแม้แต่น้อยของคลาสสิก ความแตกต่างที่ผสมผสานอย่างลงตัวทำให้ห้องค่อนข้างโบราณแต่ไม่แปลกแยก

“นี่เป็นความคิดไอเดียของพี่เหรอ?”

“ของของเสี่ยวซี ถ้าพี่ไม่ลงมือเองจะวางใจได้ยังไงล่ะ ชอบรึเปล่า?” เมื่ออี้เป่ยเฉินเห็นท่าทางตื่นเต้นดีใจของคนที่อยู่ตรงหน้า สีหน้าก็จมอยู่ในสายตาก็อาบความสุขไปด้วย

“อือๆๆ เสี่ยวซีชอบพี่ที่สุดเลย” อี้เป่ยซีกอดเขาไว้แน่นด้วยความซาบซึ้ง

“เอาล่ะ” เขาตบไหล่เธอเบาๆ “เธออยู่คนเดียวไปก่อน พี่จะไปเตรียมน้ำให้เธออาบ เดี๋ยวพออาบน้ำเสร็จแล้วก็ไปนอนเลย ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว หืมโอเคไหม?” ความเป็นห่วงยังคงไม่จางหายไปจากน้ำเสียง อี้เป่ยซีเธอพยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วชื่นชมสิ่งของต่างๆ อยู่ในห้องตามลำพัง

มันยังคงตอนนี้ยังเป็นฤดูหนาว ในห้องน้ำหนาแน่นเต็มไปด้วยไอน้ำ เสื้อผ้าร่วงหล่นจากร่างกายช้าๆ ขาเรียวยาวก้าวเข้าไปในอ่างอาบน้ำกระเบื้องสีขาวลายสีขาวคราม ซุกตัวอยู่ในน้ำที่อุณหภูมิพอเหมาะด้วยความผ่อนคลาย ความอ่อนล้าทั้งหมดจางหายราวกับควัน เหลือเพียงแต่ความสุขที่มารวมตัวกันกลับมาอีกครั้ง เท่านั้น อี้เป่ยซีฮัมเพลงอย่างพอใจเบาๆ หวังว่าถ้าเป็นแบบนี้ตลอดไปก็คงดีสิ

สิ่งที่เกี่ยวกับอี้เป่ยซี อี้เป่ยเฉินเขามักจะชอบลงมือทำด้วยตัวเองอยู่เสมอ หลังจากเก็บข้าวของของอี้เป่ยซีแล้ว ได้ยินเสียงเพลงลอยมาจากในห้องน้ำ ไพเราะอ่อนหวาน ชัดเจนสวยงาม เขารู้สึกว่าต่อให้ตัวเองต้องเหนื่อยอีกแค่ไหนก็คุ้มค่า การเหน็ดเหนื่อยทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยล้วนมีความหมายที่น่าพึงพอใจในตัวมันเอง

“พี่จะเป่าผมให้เธอนะ” อี้เป่ยซีนั่งอยู่บนม้านั่งเก้าอี้อย่างน่าเอ็นดู มือเรียวยาวไล้พริ้วไหวไปมาในเส้นผมดำสนิท บนตัวเธอยังมีกลิ่นหอมหลังอาบน้ำ ‘เป่ยซี เธอต้องโตเร็วๆ นะ’ เขาคิดในใจ การเคลื่อนไหวของมือเขาอ่อนโยนมาก

อี้เป่ยซีก้มหน้า เปิดโปรแกรมแชทที่ไม่ได้ล็อกคอินมาหนึ่งปี

หลิงซี: หวัด สวัสดีทุกคน ฉันกลับมาแล้ว

สือนั่ว: หลิงซี ขอต้อนรับกลับมานะ

อี้เป่ยซีมองดูข้อความต้อนรับกลับมาแต่ละอัน รู้สึกอบอุ่นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ วันเวลาได้ชำระล้างเอาบางอย่างออกไป ในขณะเดียวกันก็ทำให้บางอย่างลึกซึ้งขึ้นด้วย

ชื่อที่คุ้นเคยเด้งขึ้นมาหลายอัน

สือนั่ว: ถึงเร็วจังเลย?

หลิงซี: นายรู้ว่าฉันจะกลับประเทศมาเหรอ?

สือนั่ว: เห็นท่าทางพี่ชายเธออารมณ์ดีก็พอทายถูกบ้างแหละ

หลิงซี: หา งั้นเหรอ

สือนั่ว: เธอจะมารายงานตัวที่มหา’ลัยเมื่อไหร่?

หลิงซี: รายงานตัวอะไรอะ

สือนั่ว: พี่ชายเธอไม่ได้บอกเธอเหรอ? เธอย้ายมาเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยหม.หนิงเปิ่นนะ

หลิงซี: เรียนอีกแล้ว เฮ้อ

สือนั่ว: ตอนเธอมาแล้วก็บอกฉันสักคำละกัน รุ่นพี่จะดูแลเธออย่างดีเลย (ยิ้มร้าย)

หลิงซี: ไม่คุยด้วยแล้ว ตอนนี้ดึกแล้ว ฉันไปนอนล่ะ

สือนั่ว: โอเค

เดิมทีอี้เป่ยซีต้องการจบบทสนทนาเพียงเท่านี้ แต่เมื่อเห็นตัวอักษรของพ่อเทพบุตรเด้งขึ้นมา เธอเปิดดูด้วยความตื่นเต้นสุดๆ

มู่ไป๋: หลิงซี ขอช่วยเธอช่วยอะไรอย่างได้ไหม?

หลิงซี: เทพบุตรรีบพูดมาสิ หลิงซีต่อให้บุกน้ำลุยไฟ หลิงซีปีนภูเขามีดลงทะเลเพลิงก็ไม่ปฏิเสธแม้ต้องตายเป็นหมื่นครั้ง

มู่ไป๋: ช่วยฉันเขียนต้นฉบับหน่อย สไตล์กับเนื้อหาแล้วแต่เธอ

หลิงซี: ไม่มีปัญหา แต่ว่า…

มู่ไป๋: ไม่ต้องรีบ

มู่ไป๋: ฉันยังมีธุระ ไปก่อนนะ

อี้เป่ยซีเก็บโทรศัพท์มือถือ ตัวเองต้องคิดให้ดีๆ ถึงอย่างไรเทพบุตรก็ขอให้เธอช่วยเป็นครั้งแรก

“ชมรมเหรอสมาคม?”

“อือ ไม่ได้ไปนานแล้ว” อี้เป่ยเฉินอยากจะถามบางอย่างแต่ก็ไม่ได้พูด ได้แต่ทำแค่หยิกแก้มเธอเบาๆ

เขาเก็บของเข้าที่ เห็นว่าอี้เป่ยซีนั่งอยู่บนม้านั่งกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่บนม้านั่ง “เสี่ยวซีเธอพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้พี่จะพาเธอออกไปเที่ยว”

“เอ๋ พี่ไม่มีธุระเหรอ?”

“ใช่ ไม่มีธุระอะไร เธอพักผ่อนก่อนเถอะ”

“ได้ค่ะ” เธอพยักหน้า อี้เป่ยเฉินจูบหน้าผากเธอแผ่วเบา

“ราตรีสวัสดิ์”

“ราตรีสวัสดิ์” อี้เป่ยซีลูบคลำบริเวณจุดที่เพิ่งถูกเขาจูบเมื่อครู่โดยไม่รู้ตัว ราวกับว่ากลิ่นหอมสดชื่นบนตัวเขายังหลงเหลืออยู่ อี้เป่ยซีนอนมีความสุขอยู่บนเตียงที่ถูกเตรียมไว้อย่างพิถีพิถัน…

------------