Memory of Tomorrow วันพรุ่งนี้ในความทรงจำ: Chapter006 ตอนที่ 6

บทที่ 6 เขาชอบเธอ (6)

อี้เป่ยเฉินดึงตัวเองออกมาจากความทรงจำ ทำงานในมือต่อไป ในสายตาของอี้เป่ยซีมีแต่ท่าทางจริงจังของพี่ชายตัวเอง เหม่อลอยเล็กน้อย เธอไม่ชอบรำลึกความหลัง เธอกลัวอยู่เสมอว่าสิ่งที่ถูกตัวเองฝังไว้ลึกในตอนนั้นจะกลับมาปรากฏตัวอีก ความเศร้าใจและความที่แสนเจ็บปวดเหล่านั้นจะครอบงำจนอยู่เหนือการควบคุม แต่ว่าเธอก็อดไม่ได้ที่จะไม่ระลึกถึงมันไม่ได้ เพราะว่าในความทรงจำนั้นมักจะมีเขาอยู่

ตอนนั้นอี้เป่ยซีอายุห้าขวบ ผู้หญิงแต่งตัวสดใสดูดีเดินมาถึงมาที่บ้านของตัวเอง ตอนที่เธอนำทางเธออีกฝ่ายไปนั้น ก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนตัวเล็กๆ ที่เนื้อตัวมอมแมมแบบนั้นมีแต่จะทำให้สาวผู้หญิงสวยคนนี้มีมลนทิน แต่ภายใต้คำยืนกรานของเธอ ฝ่ายนั้น อี้เป่ยซีก็ยังพาเธอไป

เธอสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของแม่ หลังจากที่ผู้ใหญ่ทั้งสามคนพูดคุยกันแล้ว เธอเห็นดวงตาที่บวมแดงก่ำของแม่และดวงตาที่แดงฉานก่ำของพ่อ ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับเธอ

‘เธอหนูไปกับคุณน้าดีไหม?’ จะส่งเธอออกไปงั้นเหรอ? แต่ว่าทำไมล่ะ? ทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย ทำไมพ่อแม่ของเธอถึงไม่ต้องการเธอ เธอกลัวจนวิ่งไปหลบหลังพ่อและแม่ตัวเอง ผู้หญิงคนนั้นยิ้มด้วยความอ่อนโยน

‘ฉันไม่มีเจตนาจะแย่งปล้นของรักของหวงของใครหรอกค่ะ หลังจากที่พอคุณทั้งสองคนพิจารณาแล้ว ต้องแน่นอนว่าจะต้องมีคำตอบที่ทำให้พวกเราทั้งสองฝ่ายพึงพอใจแน่’ อี้เป่ยซีเธอสังเกตว่าผู้หญิงคนนั้นมองเธออยู่ตลอดเวลาขณะที่พูด เธอกำชายเสื้อของแม่ไว้แน่น

หลังจากวันที่สอง เธอก็จากไปพร้อมกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว เธอยังจำได้ว่าเมื่อวานพ่อแม่พูดอะไรกับเธอบ้าง เธอก็รู้ว่าหลังจากที่ตัวเองเชื่อฟังแบบนี้แล้วจะนำพาอะไรมาให้แก่ครอบครัวที่ต่ำต้อยครอบครัวนั้นนี้ได้ ฉะนั้นแม้ว่าน้องชายของตัวเองจะต่อต้านสุดชีวิต เธอก็ยังจากไปกับผู้หญิงคนนั้นเธออย่างว่าง่าย เธอดูสิว่าตัวเองเก่งแค่ไหนแล้ว ที่ทำให้ชีวิตของคนหลายคนดีขึ้นได้แบบนี้

เธอไม่ยอมพูดจากับใครเลย แม้ขณะที่อี้เป่ยเฉินสอนภาษาให้กับเธอ ก็มีน้อยครั้งที่เธอจะอ้าปาก นับประสาอะไรกับเวลาทั่วไป เธอรู้สึกว่าตัวเองก็ใช้ชีวิตเหมือนกับซอมบี้ ไม่มีใครสนใจว่าเธอกำลังคิดอะไร เพียงแค่เธอยังอยู่ก็ดีแล้ว ก็เพียงพอแล้ว ฉะนั้นเพียงแค่เธอมีชีวิตอยู่ไปก็พอแล้ว จนกระทั่งครั้งที่อี้เป่ยเฉินพาเธอไปเล่นที่สวนสนุก

จำได้ว่าตอนยังเด็ก ความปรารถนาของเธอกับน้องชายก็คือการได้ไปสวนสนุก ทั้งสองคนกลิ้งอยู่บนพื้น พลางโต้เถียงกับพ่อแม่อยู่บนพื้น แต่ก็ยังถูกตีแล้วลากกลับบ้าน อี้เป่ยซีบอกกับตัวเองว่าจะต้องไปสวนสนุกสักครั้งให้ได้ ที่จริงความเร็วที่น่าตื่นเต้นเร้าใจพวกนั้นไม่มีความหมายเลยสักนิด ไม่เลยสักนิด แต่ว่าเธอเห็นการดูแลและความเอาใจใส่ที่เขามีต่อเธอแล้ว ทันใดนั้นเอง เหมือนกับเธอได้เข้าใจหลักเหตุผลที่ว่าเมื่อทุกอย่างดำเนินไปแล้วก็ควรจะมีความสุขไปกับมัน และเริ่มที่จะยอมรับผู้คนกับชีวิตที่อยู่ตรงหน้า

เธอพึ่งพาคนที่ตนเรียกว่าพี่ชายคนนี้มาโดยตลอด และเขาก็เอ็นดูเธอมาก เวลาที่มีเขาข้างกาย ทุกวันล้วนผ่านไปอย่างมีความสุข เมื่อก่อนเวลาที่พูดเรื่องคนรักถึงคู่ครองกับเพื่อน คำตอบเธอในตอนนั้นก็คือคนที่เหมือนพี่ชาย คนที่ดูแลห่วงใยเธอเหมือนกับพี่เป่ยเฉินชาย

'ถ้าอย่างนั้นเธอก็มีศัตรูหัวใจเยอะแล้วล่ะ’ พวกเขาแซวเธอ ใช่แล้ว คนที่ชอบพี่ชายมีเยอะมาก ถ้าหากไม่ใช่เพราะเธอคือน้องสาวของเขา เธอจะไปมีโอกาสอยู่ในสายตาของเขาได้อย่างไร

ปีที่เขาอายุสิบเก้า หญิงสาวคุณหนูจากบริษัท U ปรากฏตัวขึ้น เธอเห็นว่าสายตาที่ของเธออีกฝ่ายที่มองมีต่อพี่ชายเปี่ยมด้วยความชื่นชม ฝ่ายนั้นเธอเป็นคนสวยงาม หุ่นก็ดีมากด้วย มีความรอบรู้ ภูมิหลังดี ใครๆ ก็คิดว่าพวกเขาเหมาะสมกัน รวมถึงตัวเธอเองด้วย เธอสังเกตอาการทางใบสีหน้าของอี้เป่ยเฉินอยู่มาตลอด เขาก็พอใจคนตรงหน้ามากด้วยสินะ

พวกเขาเจอหน้ากันบ่อยขึ้น เธอบ่นกับเพื่อนอย่างเศร้าสร้อยว่าอี้เป่ยเฉินละทิ้งเมินเธอแล้ว แต่ก็ต้องยอมรับความจริงที่น่าเศร้านี้

เธอคงไม่ได้ชอบพี่ชายตัวเองหรอกนะ ชอบหรือเปล่า? อี้เป่ยซีไม่รู้ ในขณะที่เธอยังคิดไม่ตกนั้น คุณน้าอี้กลับให้เธอไปเป็นแม่สื่อแม่ชักให้อี้เป่ยเฉินกับผู้หญิงคนนั้น แม้ว่าจะไม่เต็มใจ แต่ก็ยังแค่รับปากไปแล้ว เธอคิดไม่ถึงว่าเขาจะโกรธถึงเพียงนี้ ทำเอาเธอตกใจ เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่แสดงอาการโกรธเคืองของเขา อี้เป่ยซียังเองก็ยืนอยู่ที่ระเบียงเนิ่นนาน ทั้งๆ ที่เธอควรจะลำบากใจแท้ๆนี่นา

เมื่อถึงตอนเช้าเธอเห็นเจี้ยประคองอี้เป่ยเฉินกลับมาที่ห้อง แค่เห็นก็รู้ว่าดื่มไปเยอะ หลังจากเธอชงชาแก้สร่างเมาให้แล้วก็เข้าห้องของเขาไป ขณะที่เธอกำลังจะปลดกระดุมของเขา อี้เป่ยเฉินเขาก็กดเธอไว้ใต้ร่างกายทันที เธอไม่เคยคิดว่าพี่ชายของตัวเองที่ปกติแล้วสุขุมอ่อนโยนและสง่างามจะมีพละกำลังมากมายขนาดนี้ เสียงเสื้อฉีดขาดดังอยู่ในอากาศ เธอเรียกชื่อของอี้เป่ยเฉินด้วยความตื่นตระหนก โซซัดโซเซออกไป จากนั้นการพบหน้าแต่ละครั้งก็อึดอัดอย่างเห็นได้ชัด

จากนั้นเขาก็กลับประเทศ C ไป ในใจของเธอก็โล่งขึ้นมาบ้าง แต่ว่าหลังจากเมื่อเขาจากไปแล้ว ที่จริงความคิดถึงก็เพิ่มมากขึ้นในแต่ละวัน จนกระทั่งดังนั้นเธอจึงได้พบกับเขา คนที่มีรูปร่างคล้ายกับอี้เป่ยเฉิน พวกเขาสองคนคบกันแล้ว แต่เพราะความเลินเล่อของตัวเอง เพื่อช่วยชีวิตเธอเขาก็ถึงได้จากไปแล้วเพื่อช่วยชีวิตเธอ…เธอความรู้สึกผิด การกล่าวโทษตัวเอง และความเสียทุกข์ใจ เธอรู้สึกเพียงแค่ทุกอย่างตรงหน้าเป็นสีเทา เธอแค่อยากจะต้องการขังตัวเองไว้ในห้องเล็กๆ ห้องหนึ่ง เล็กพอที่จะรองรับเธอได้เพียงคนเดียว เล็กจนพอที่จะไม่มีใครหาเธอเจอ

ต่อจากนั้นเขากลับมา นำพาสีสันของเธอกลับคืนมา

จากนั้นเธอก็จากไปเหมือนคนที่ไร้หัวใจ หนีไปจากความเสียใจทั้งหมด กลับสู่บ้านเกิดเมืองนอนที่เดิม กลับไปอยู่ข้างกายพี่ชาย แต่ว่า ในสมองหัวของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ตัวเองจากมาอย่างสบายใจเช่นนี้แบบนี้ได้อย่างไร

อี้เป่ยซีละสายตาตัวเองกลับ เรื่องก็ผ่านไปแล้ว ทำไมถึงยังเสียใจทรมานแบบนี้อีก

ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ…

------------