Memory of Tomorrow วันพรุ่งนี้ในความทรงจำ: Chapter005 ตอนที่ 5

บทที่ 5 เขาชอบเธอ (5)

อี้เป่ยเฉินมักจะมีความรู้สึกประมาณว่า ผักกาดขาวที่ฉันปลูกที่บ้านทำไมต้องให้หมูอย่างนายมากินด้วย เขายอมรับว่าตัวเองใจร้ายอยู่บ้าง และได้ใช้วิธีการบางอย่าง เด็กหนุ่มเหล่านั้นจึงไม่ปรากฏตัวข้างกายอี้เป่ยซีเธออีกต่อไป ตั้งแต่นั้นมาเธอก็สนิทกับเขามากขึ้น

ครั้นอี้เป่ยเฉินเข้ามหาวิทยาลัย คนในครอบครัวก็อยากให้เขาคบหากับผู้หญิงบ้าง เขาให้เหตุผลว่าเบื่อแล้วะปฏิเสธบอกปัดไป นี่ไม่ใช่เป็นเพียงข้ออ้าง แต่มันคือความคิดจริงแท้ที่อยู่ในใจของเขาจริงๆ เขารู้สึกว่าการที่อยู่กับผู้หญิงคนอื่นก็คือการสิ้นเปลืองเวลาของตัวเอง ถ้าทุกคนนำมาซึ่งสีสันได้เหมือนเธอ เขาอาจจะพิจารณาดู แต่ว่ากับคนอื่นเขามีแต่รู้สึกปวดหัวเท่านั้นถ้าเป็นคนอื่นแล้วเขามีแต่รู้สึกปวดหัว

ปีนั้นที่อายุครบสิบแปด เขาฝัน ในฝันเขากับเธอแนบชิดเกาะเกี่ยวนัวเนียอยู่ด้วยกัน เขาตื่นขึ้นมาพร้อมเหงื่อท่วมตัว เมื่อคิดว่าตัวเองฝันสกปรกแบบนี้ก็รู้สึกละอายใจ คืนนั้นก็ดึกมาแล้ว เขารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทางของร่างกายตัวเอง จึงแล้วก็ขับรถออกไปดื่มเหล้าคนเดียวที่ชายหาด

เธอมาพบเขาในตอนเช้า ในตอนนั้นเขายังไม่ค่อยได้สติ และนึกว่าตัวเองอยู่ในความฝัน จึงแล้วก็ยื่นมือออกไปหาเธอทั้งแบบนั้น กอดเธอไว้ราวกับว่าจะกอดเอาทุกสิ่งทุกอย่าง กลิ่นหอมหวานบนตัวเธอทำให้ร่างกายของเขาเกิดความรู้สึกที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกประหลาด เขารีบผลักเธอออกไป เธอยังเด็ก เขารู้ดี เธอคือคนที่เขาต้องปกป้อง เขาจะทำร้ายเธอไม่ได้

เขาอี้เป่ยเฉินกลัวว่าความคิดที่เขามีต่อเธอจะทำให้เธอตกใจ ตอนนั้นเธออายุเพียงสิบสามปี โลกของเธอควรจะยังบริสุทธิ์ ใครก็ไม่สามารถทำให้แปดเปื้อนได้ แม้แต่ตัวของเขาเองก็ตาม เขาใกล้ชิดกับเธอ แต่ก็รักษาระยะห่างด้วยเช่นกัน โชคดีเธอที่หัวช้าไม่ได้รู้สึกอะไร เขากับเธอยังคงเป็นเหมือนกับพี่ชายน้องสาวทั่วไปที่มีความสัมพันธ์ที่ดีมาก และและแกล้งทำเป็นพี่ชายกับน้องสาวกันตามปกติ

เมื่อถึงวันเกิดปีที่สิบเก้าของตัวเอง ลูกหญิงสาวจากบริษัทหนึ่งที่ครอบครัวได้ร่วมงานกันหลายครั้งก็มาด้วย ทุกคนต่างหยอกล้อและบอกว่าเธอมาเพื่อเขา มีเพียงเขาที่ไม่สะทกสะท้าน สายตาจับจ้องไปที่ยังอี้เป่ยซีเจี้ยที่พูดคุยกับเธอเจี้ยอยู่ตลอดเวลา เจี้ยคือคนเดียวที่รู้ว่าในใจเขาคิดอะไร เขาวางใจอีกฝ่ายเขา ฉะนั้นจึงวางใจให้เขาดูแลเจ้าหญิงน้อยของตัวเอง

หลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นปรากฎปรากฏตัวแล้ว ทุกคนต่างหลงใหลในความงามและความเซ็กซี่ของเธอ เธอเป็นคนสวยจริงๆ แต่ไม่ใช่แบบที่เขาชอบ เวลาที่เขาเธอเดินเข้ามาใกล้เขาเธอนั้น เขาก็สังเกตเห็นว่าอี้เป่ยซีมองมาทางพวกเขานี้ตลอด

จากนั้นก็มีการเจอหน้ากันหลายครั้งโดยจงใจ รวมถึงเจตนาทานอาหารร่วมกันด้วย เขาไม่มีความสนใจผู้หญิงฟ้าประทานคนนี้ที่คนอื่นพูดถึงคนนี้กันเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งคืนวันนั้น เป่ยซีที่ได้รับเลือกจากพ่อแม่เลือกให้เป็นแม่สื่อแม่ชักเดินมายังไปใกล้ห้องของเขา ทันทีที่เธอเข้ามาเขาก็เห็นแล้ว แต่ยังคงทำเป็นนิ่งเฉยและทำงานในมือของตัวเองต่อไป

คำพูดของเธอในคืนวันนั้นช่างเสียดแทงเหลือเกิน อี้เป่ยเฉินไม่เคยโกรธเธอมากขนาดนี้มาก่อน เขาทิ้งเอกสารทั้งหมดบนโต๊ะลงไปบนพื้น เมื่อเห็นดวงตาที่น้อยเนื้อต่ำใจและเจือปนคลอน้ำตาของเธอ ก็ เขารู้สึกเสียใจมาก กระแทกประตูจากไป

คืนวันนั้นเขาดื่มเหล้าคลายทุกข์กับเจี้ย เมื่อกลับถึงบ้าน ขณะนั้นก็เป็นเวลาตีสามของเช้าตรู่แล้ว เสื้อผ้าก็ขี้คร้านจะถอดออก แล้วนอนลงบนเตียงของตัวเองทันที ประตูถูกเปิดออกเบาช้าๆ เขารู้สึกได้ว่ามือน้อยๆ ของอี้เป่ยซีเธอกำลังเคลื่อนไหวอยู่บนตัวเขา กลิ่นหอมที่คุ้นเคยเปิดประตูเขื่อนที่ปิดเอาไว้ ถ้าจะปลดปล่อยตัวเองสักครั้งบ้างจะเป็นอะไรไป ทันทีที่เขาคว้ามือของเธอมาก็กดเธอลงใต้ร่าง ถอดเสื้อผ้าของเธอออกด้วยความหยาบคายป่าเถื่อน กัดริมฝีผีปากเธออย่างบ้าคลั่ง

การควบคุมของเขาทำให้การต่อต้านของเธออ่อนแรงอมากอย่างเห็นได้ชัด อี้เป่ยเฉิน เธอตะโกนเรียกอี้เป่ยเฉินเสียงดัง เสียงสั่นเทามีแต่ไปด้วยความหวาดกลัวและไร้ที่พึ่งทำตัวไม่ถูก สติที่กระเจิดกระเจิงจัดกระจายจึงกลับมาสู่สมองของเขาตัวเอง

‘ขอโทษ ขอโทษ’ เมื่อเขาได้ยินเสียงสะอื้นของเธอ ก็รู้สึกว่าตัวเองคือคนที่ไร้ยางอายที่สุดในโลก นี่เขากำลังทำอะไรอยู่ เขาทำร้ายคนที่เป็นที่รักแก้วตาดวงใจของตัวเองเพื่อความสุขส่วนตัวได้อย่างไรกัน

เขาพลิกตัวแล้วไปเข้าห้องน้ำ น้ำเย็นจัดนำเอาความมีเหตุมีผลสติสัมปชัญญะของเขากลับมาอย่างสมบูรณ์ ตอนกลับมาถึงห้องนอนก็พบว่าเธอจากไปแล้ว เมื่อหันมาก็เห็นแววตาตำหนิระคนผิดหวังของคุณพ่อ เขาคุกเข่าอยู่ในห้องอ่านหนังสือของคุณพ่อนานหนึ่งวันหนึ่งคืน ถึงเอาไม้บรรทัดตีสั่งสอนอยู่บนร่างกาย เขาก็ยังรู้สึกว่าการลงโทษนั้นเบาเกินไปด้วยซ้ำ

เขาได้รับการจัดการจากคุณพ่อจัดการให้เขากลับไปเริ่มต้นธุรกิจของตัวเองที่ประเทศ C บางทีแบบนี้อาจจะดีกับตัวเขาเองและดีกับเธอด้วย เจี้ยได้ฟังคำพูดของเขาก็มาที่ประเทศ C ด้วยกันกับเขา การระหว่างใช้โทรศัพท์ระหว่างประเทศ เขาจะสามารถได้ยินความคิดถึงของที่แม่ตัวเองที่มีต่อเขา พ่อที่รับรู้ถึงยอมรับความสำเร็จของเขา แล้วก็สาวน้อยของเขา…เดิมทีเขานึกว่าเขาตัวเองจะใจเย็นลงได้ แต่ความคิดถึงกลับเติบโตอย่างบ้าคลั่งราวกับเถาวัลย์ เขาอยากเจอเธอ ไม่เวลาไหนก็ตาม

ขณะที่ตอนเขาอายุยี่สิบก็ เขาได้บรรลุเป้าหมายที่ท้าทายมากอย่างหนึ่ง เขาใจร้อนอยากจะแบ่งปันเรื่องนี้กับหญิงสาวเด็กน้อยของเขา แต่เมื่อโทรติดแล้วกลับได้ยินเสียงของผู้ชายคนหนึ่ง ได้ยินเสียงที่ร่าเริงของพวกเขาสองคน สวรรค์รู้ดีว่าเขาอิจฉาจนแทบคลั่ง ความสุขถูกแผดเผาไปในพริบตา

หลังจากที่ต่อมาถึงได้ยินแม่พูดว่าคนคนนั้นคือแฟนของเธอ อี้เป่ยซี งั้นเหรอ เธอยังเด็กขนาดนี้จะไปเข้าใจเรื่องความรักเหรอ พวกพ่อกับแม่ก็อนุญาตให้เธอมีปล่อยให้ผู้ชายมายืนเคียงข้างเธอตามอำเภอใจอีก เขาพังเขวี้ยงโทรศัพท์มือถือทิ้งด้วยความโมโห หลังจากผ่านชีวิตที่เศร้าเสียใจไปไม่กี่หลายวัน เขาก็มัวแต่ขลุกอยู่กับงาน เหมือนกับซอมบี้ตัวหนึ่ง

ปีนั้นเธออายุสิบเจ็ด คนคนนั้นเสียชีวิตแล้วเพราะช่วยชีวิตเธอเอาไว้ อันที่จริงเขาก็แอบดีใจอยู่บ้าง แต่หลังจากรับสายคุณแม่ที่บอกให้เขากลับไปแล้ วเขาก็ได้แต่รู้สึกปวดใจ เขาลืมไปแล้วว่าคนผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นคนที่ใส่ใจกับความรู้สึกมากขนาดนั้น เป็นหญิงสาวที่ใส่ใจคนที่ตัวเองชอบ ไม่ว่าจิตแพทย์จะหาทางออกให้เธออย่างไรก็ไม่มีประโยชน์ เธอต่อต้านทุกอย่างโดยสัญชาตญาณ

พอเขาเห็นเธอที่ผอมซูบบางซ่อนตัวหลบอยู่ที่มุมกำแพงก็ ก็ระบายความโกรธใส่พ่อแม่ และกอดโกรธพ่อแม่ของเขามาก กอดสาวน้อยของของตัวเองไว้ด้วยขณะเนื้อตัวสั่นเทา เขานึกว่าการที่จากเธอไปจะปกป้องเธอได้ดียิ่งขึ้น กลับคิดไม่ถึงว่าเธอจะเปลี่ยนไปจนกลายเป็นแบบนี้

“พี่ พี่เป่ยเฉิน” พวกเขาบอกว่านี่คือประโยคแรกที่เธอพูดตั้งแต่ที่คนคนนั้นตาย ภายใต้การปลอบประโลมของเขา การรักษาของจิตแพทย์ถึงเริ่มเห็นผล แต่ว่าเวลาที่ไม่มีใคร เขาก็ยังเห็นความปวดใจและการหวนระลึกถึงในดวงตาใสกระจ่างได้ราวกับฤดูใบไม้ร่วง

จากนั้น เขาก็กลับประเทศ C อีกครั้ง แอบตัดสินใจว่าจะต้องพาผู้หญิงหญิงสาวของเขามาดูแลอยู่เคียงข้างๆ เขาไม่วางใจใครทั้งนั้น หลังจากยืนกรานต่อสู้กับพ่อของตัวเองแล้ว เขาก็ทำสำเร็จ และรีบพาหญิงสาวอี้เป่ยซีของเขามาอยู่ข้างกายตัวเอง

------------