Memory of Tomorrow วันพรุ่งนี้ในความทรงจำ: Chapter004 ตอนที่ 4

บทที่ 4 เขาชอบเธอ (4)

อี้เป่ยเฉินจำได้อย่างชัดเจนในปีนั้นที่เขาอายุสิบขวบได้อย่างชัดเจน คุณแม่เขาพาเธอเข้ามา บอกเขาว่า ‘เป่ยเฉิน นี่คือเป่ยซีน้องสาวของลูกเธอเป่ยซี เธลูกอต้องดูแลเขาให้ดีนะ’

น้องสาว เขารู้สึกมาตลอดว่าการมีพี่น้องคือภาระ เขาชอบอยู่ตัวคนเดียว และยิ่งชอบอยู่กับคนที่มีความคิดเหมือนกับตัวเอง แต่ไม่ใช่ตัวติดผูกมัดกับน้องสาวคนนี้เนื่องด้วยความสัมพันธ์อื่นที่อธิบายไม่ได้

'นี่คือลูกสาวคนเดียวของคุณอาเจิ้งของเธอ ถ้าลูกเธอกล้ารังแกเขา แม่จะโกรธแน่’

ในเวลานี้เอง อี้เป่ยเฉินจึงค่อยเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือ เขาชอบคุณอาเจิ้งมาตั้งแต่เด็ก คุณอาเขาเป็นตำรวจตัว สูงใหญ่ เปี่ยมไปด้วยความยุติธรรม มีความสนใจหลากหลาย การอยู่กับเขาแล้วได้ความรู้เหมือนอ่านหนังสือ แต่ว่าคนแบบนี้กลับเสียชีวิตระหว่างดำเนินคดี ทำคดี ทิ้งภรรยากับและลูกชายของตัวเองไว้ และลูกสาวคนเดียวของเขาก็ยังโดนคนลักพาตัวไปอีก ภรรยาคุณอาเจิ้งไม่สามารถทนรับการกระทบกระเทือนถูกโจมตีทางจิตใจซ้ำสองไม่ได้จึงฆ่าตัวตายไป

เขามองเด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้า ดูท่าทางแล้วคนบ้านนั้นต้องดูแลเธออย่างดีมาก รูปร่างเจ้าเนื้อน่ารัก ดวงตาสว่างสดใสเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า แต่ยังมีความอึดอัดและความกังวลที่ปกปิดไว้ไม่อยู่ จู่ๆ เขาก็รู้สึกเห็นใจเด็กสาวคนนี้ขึ้นมาเล็กน้อย

'ผมจะดูแลเขาครับ’ นี่คือประโยคแรกที่เขาเอ่ยปากตั้งแต่เธอเข้าบ้านมา ไม่เพียงแต่เป็นคำสัญญาที่ให้กับแม่ แต่สัญญากับต่อตัวเองด้วย คุณอาเจิ้งสั่งสอนเขาหลายเรื่อง เขาก็ควรทำอะไรเพื่อคุณอาเจิ้งบ้าง อย่างเช่นดูแล ‘น้องสาว’ คนนี้อย่างดี

ตอนนั้นที่อยู่ประเทศ U เธอไม่เข้าใจภาษาเลยแม้แต่นิดเดียว อี้เป่ยเฉินงเป็นคนจับมือสอนเธอให้พูดคุยสื่อสารได้ด้วยตัวเอง แม้ว่าเธอจะเรียนรู้ได้เร็วมาก แต่มักจะขาดความสนใจอยู่เสมอ เขามองเห็นว่าในดวงตาของเธอมีความมืดมนที่ไม่เหมาะสมกับเด็กธอในวัยนี้ ดังนั้นเขาจึงพาเธอหลบเลี่ยงผู้คนอย่างรู้ทางหนีทีไล่ พาเธอไปที่สวนสนุกและเล่นกันสุดเหวี่ยงอย่างบ้าคลั่งตลอดทั้งบ่าย

‘ขอบคุณค่ะ’ นี่คือคำแรกที่เธอพูดกับเขา แต่หลังจากนั้นเธอก็ร้องไห้ ร้องไห้เสียใจมาก ร้องไห้จนเขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร เขาอุ้มเธอที่ตัวน้อยๆ เล็กๆ เอาไว้ ถึงได้จึงพบว่าเธอผอมลงไปเยอะมาก ไม่อวบอ้วนเหมือนตอนที่เพิ่งมาอีกแล้ว

'อย่าร้องไห้สิ’ เขาทำได้เพียงปลอบโยนเธออย่างจนปัญญางไร้กำลังแบบนี้ เด็กสองคนนั่งอยู่บนม้านั่งในสวนสนุกเนิ่นนาน เขาไม่สนใจสายตาแปลกๆ ของคนที่เดินผ่านไปมาเลย ได้แต่ปลอบใจเด็กตัวน้อยๆ ในอ้อมอกตัวเอง เขารู้สึกว่ากำลังแบบความรับผิดชอบอยู่บนบ่า ความรับผิดชอบที่ต้องที่ต้องดูแลและปกป้องเด็กน้อยคนนี้

วันนั้นหลังจากร้องไห้ พวกเขาก็กลับบ้าน เป็นธรรมดาที่จะโดนคุณแม่ผู้ใจดีต่อว่าไปชุดใหญ่ หลังจากที่เมื่อคุณพ่อรู้ว่าเขาทำให้คุณแม่โกรธเข้าแล้ว ก็ไม่พูดไม่จา ลงโทษให้เขาคุกเข่าอยู่ในสวน ยังจำได้ว่าคืนนั้นดวงจันทร์ส่องแสงสว่างกลบดวงดาวสว่างสดใส ทั้งที่จิตใจที่ควรว้าวุ่นกลับสงบนิ่งอย่างเห็นได้ชัด รอจนกระทั่งทุกคนหลับหมดแล้ว เงาสีขาวตัวน้อยจึงเดินเข้ามาหาเขา

'ขอโทษค่ะ’ เสียงของเธอนุ่มนวลเหมือนกับขนมแป้งข้าวเหนียวเค้กข้าวเหนียว

'ทำไมเธอถึงร้องไห้อีกแล้ว’

‘พี่เป่ยเฉิน’ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเรียกเขาแบบนี้ อี้เป่ยเฉินรู้สึกชื่นใจ

'อือ พี่อยู่นี่’

นี่คือคำตอบของเขา

‘ฉันหนูคืออี้เป่ยซีใช่ไหม?’ เธอถามเขาอย่างไม่เข้าใจ อี้เป่ยเฉินไม่รู้ว่าตัวเองควรตอบอย่างไร เขาไม่รู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไรกับพ่อแม่บุญธรรมของเธอ เขารู้เพียงว่าบางแห่งในหัวใจของตัวเองเขารู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

'หนูฉันรู้แล้ว ฉันหนูคืออี้เป่ยซี ใช่ ฉันหนูก็คืออี้เป่ยซี’ เธอยิ้มแล้ว

เขาไม่เคยเห็นเด็กตัวน้อยที่มีรอยยิ้มอ้างว้างเช่นนี้มาก่อน เขากอดเธอไว้ ‘ใช่แล้ว เธอคืออี้เป่ยซี เจ้าหญิงตัวน้อยของพี่ชาย’

จากนั้นเป็นต้นมา เขารับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทีละน้อยๆ ของเธอ เธอเริ่มสื่อสารและคุยเล่นกับผู้คนรอบกาย บางครั้งบนโต๊ะก็มีแต่รอยยิ้มของเธอกับคุณพ่อเสือยิ้มยากของเขา ทุกคนต่างมีความสุขดี แต่ว่าเขารู้ว่าเธอยังลืมไม่ลง และเธอก็ไม่คิดที่จะลืม

อี้เป่ยซีในวัยเด็กตัวติดกับเขาแจ ตามเขาตลอดไม่ว่าเวลาไหน เขาไม่ได้รู้สึกรำคาญอะไร แม้แต่ถึงขั้นรู้สึกว่าการถูกพึ่งพาอาศัยแบบนี้แล้วมีความสุขมาก คำพูดหยอกเล่นของเพื่อนที่อยู่ในหัวของเขา กลายเป็นความอิจฉาแบบที่กล่าวโทษคนอื่นในการเมื่ออยากได้บางอย่างแต่ไม่ได้จึงมามัวแต่กล่าวโทษคนอื่น

เขาปกป้องเจ้าหญิงน้อยคนนี้และเติบโตมาด้วยกันกับเธอ สภาพความเป็นอยู่ในประเทศ U ค่อนข้างอิสระและผ่อนคลาย หลังจากขึ้นมัธยมต้นแล้ว ผู้คนรอบตัวเขาล้วนแต่มีแฟนกันหมดมีแต่เพื่อนผู้หญิง เขาได้แต่รู้สึกแค่ว่าน่าขำ แม้ว่าจะมีหลายคนมาสารภาพรักกับเขา เขาได้แต่ก็รู้สึกเบื่อหน่าย เขาไม่ชอบความหลงใหลกับความความเจ้ากี้เจ้าการเจ้าแผนการในสายตาของเด็กสาวเหล่านั้น ทำไมเด็กสาวคนอื่นถึงไม่น่ารักเหมือนเป่ยซีของเขากันนะ

พอเธอเข้ามัธยมต้นก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงของวัยสาวเหมือนกับเด็กผู้หญิงทั่วไป เธอเป็นคนที่สวยอยู่แล้ว โดยเฉพาะดวงตาของเธอที่เหมือนกับหิ่งห้อย เวลาที่เธอยิ้ม คุณจะรู้สึกว่าโลกทั้งใบอยู่ในดวงตาคู่นั้น ฉะนั้นสมัยที่เธอเรียนมัธยมต้นจึงมีคนมากมายตามจีบ เวลาที่เพื่อนชายที่ค่อนข้างสนิทสารภาพรักกับเธออี้เป่ยซีนั้น เมื่อเห็นความลังเลในสายตาเธอ เขาก็รู้สึกร้อนใจรนเสียแล้ว…

------------