สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?!: Chapter 020 ตอนที่ 20

ตอนที่ 20 ร่างแปลงของปีศาจ

อย่างไรก็ตามรังสีอำมหิตที่มีต่อเธอนั้น คนโง่ก็ล้วนสามารถรู้สึกถึงได้ จึงทำให้เธออกสั่นขวัญแขวน

เธออยากหนีไป ทว่าขาทั้งสองข้างกลับคล้ายหยั่งรากลึกลงไปในดินจนขยับไม่ได้ ทำได้เพียงเอ่ยอย่างตะกุกตะกักขึ้นว่า

“นี่ นี่ ท่าน ท่านอ๋อง เมื่อครู่บ่าวไม่ได้ตั้งใจ ”

“ไม่ได้ตั้งใจหรือ เรื่องที่เจ้าไม่ได้ตั้งใจทำ ช่างมีมากมายเสียจริง”

ชายหนุ่มเหยียดยิ้มออกมา พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เนิบนาบเย้ายวนแสนไพเราะ ไม่มีความเย็นชาเลยแม้แต่นิดเดียว

“เอ่อ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เล่อเหยาเหยาก็มีใบหน้าอึดอัดใจ และเข้าใจว่าสิ่งที่เหลิ่งจวิ้นอวี๋หมายถึงคือเรื่องที่เธอกัดเขาเมื่อเช้านี้

แต่เธอไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

ตอนเช้าที่เธอกัดเขา เป็นเพราะจู่ๆ เขาก็จุมพิตเธอ

ตอนนี้ที่เธอตบเขา ก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการจะทำ

เมื่อได้ฟังน้ำเสียงของชายผู้นี้คล้ายไม่คิดจะปล่อยเธอไป หรือว่าเธอจะรักษาศีรษะของตนเองเอาไว้ไม่ได้แล้ว!

ในใจจึงตกตะลึง ภายในหัวของเล่อเหยาเหยาพรั่งพรูภาพเหตุการณ์ในตอนกลางวัน ที่ชายผู้นี้ใช้มือเปล่าเป็นอาวุธสังหารผู้ที่เข้ามาลอบสังหารเขาทั้งสิบกว่าคน ด้วยกลวิธีที่แตกต่างกันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ศพกลาดเกลื่อนเต็มพื้น เลือดไหลนองไปทั่ว เสียงกรีดร้องดังลั่น

และเขาชายหนุ่มตรงหน้าผู้นี้ ก็เหมือนเคียวเกี่ยวข้าวที่เก็บเกี่ยวชีวิตของผู้คนไม่หยุด

กลิ่นอายเข่นฆ่าและน่าเกรงขามทั่วร่างนั้น ช่างเหมือนกับอสูรกายที่ผุดขึ้นมาจากนรกขุมที่สิบแปด!

เมื่อคิดดูแล้ว เล่อเหยาเหยาจึงมีสายตาที่ตกตะลึงอย่างมาก

ชายผู้นี้อันตรายเกินไป สังหารคนโดยไม่กระพริบตา หรือว่าตอนนี้เขาต้องการจะสังหารเธอจริงๆ

แล้วเขาจะสังหารเธอด้วยวิธีการเช่นไร!

แต่ไม่ว่าแบบไหน เธอล้วนไม่ต้องการทั้งนั้น!

เพราะเธอไม่ได้อยากจะตายจริงๆ ยิ่งคิดเล่อเหยาเหยายิ่งหวาดกลัว นัยน์ตาที่ตกตะลึงของเธอพลันพร่ามัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

หยดน้ำตาอันแวววามไหลบ่าออกมาจากดวงตากลมโตคู่นั้นของเธอไม่หยุด มองดูแล้วเหมือนน้ำค้างบนกิ่งไม้ในฤดูใบไม้ผลิที่งดงามอ่อนหวาน

เมื่อเห็นน้ำตาในดวงตาของเล่อเหยาเหยา เหลิ่งจวิ้นอวี๋ที่มีกลิ่นอายเย็นชาทั่วร่างและสายตาที่แฝงไปด้วยไอสังหารจึงอดที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ได้

เพราะตอนที่เขาเห็นท่าทางอันน่าสงสารของขันทีน้อยที่อยู่ตรงหน้า ใจพลันกระตุกขึ้นมาอย่างรุนแรงโดยที่หาสาเหตุไม่ได้

ความรู้สึกเช่นนี้แปลกประหลาดอย่างมาก ไม่ใช่สิ่งที่เขาชื่นชอบ

มันคล้ายกับว่าเขากำลังรังแกผู้อื่นอยู่ หรือว่าเขาน่ากลัวเช่นนั้นจริงๆ!

ถึงแม้เขาจะรู้ว่าในสายตาของผู้คนบนโลก เขาจะเหมือนร่างจำแลงของเซียนและปีศาจ ทุกคนล้วนเกรงกลัวและบูชาเขา ซึ่งตัวเขาชินชาเสียแล้ว

แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เขาถึงไม่ชอบที่ขันทีน้อยผู้นี้หวาดกลัวเขา

ความคิดที่แปลกประหลาดมากเช่นนี้ เขาคิดไม่ตกและไม่เข้าใจเลย เพียงแต่ไม่ชอบเห็นท่าทีอันน่าสงสารของขันทีน้อยนี้เท่านั้น

ดังนั้นเมื่อเห็นริมฝีปากแดงที่งดงามสมบูรณ์แบบคู่นั้นเบะออกมา ก็ปิดนัยน์ตาดำขลับลง เพื่อซ่อนสายตาที่ดุดันของตนเอง จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงอันราบเรียบว่า

“ถ้าเจ้าร้องไห้ ข้าจะสังหารเจ้าซะ!”

“เอ่อ”

เพียงประโยคเดียวของเหลิ่งจวิ้นอวี๋ สีหน้าที่เศร้าหมองและน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ภายในดวงตาของเล่อเหยาเหยา พลันหายวับไปอย่างรวดเร็ว

เขาเอ่ยเช่นนี้ หมายความว่าเขาจะไม่สังหารเธอใช่หรือไม่!

เมื่อเป็นเช่นนี้ เธอยังต้องร้องไห้อะไรอีก!

ขณะที่คิดอยู่ จิตใจที่อกสั่นขวัญแขวนของเล่อเหยาเหยาจึงค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ และน้ำตาภายในดวงตาที่ไหลอยู่ก็หยุดได้อย่างอิสระ เพียงครู่เดียวก็จางหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ระดับความเร็วนั้น รวดเร็วจนคนอื่นเทียบไม่ติด ทั้งยังทำให้เหลิ่งจวิ้นอวี๋ยิ้มออกมา

.......................................................................................