สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?!: Chapter 021 ตอนที่ 21

ตอนที่ 21 คนที่เป่าขลุ่ยคือเขา

อาจเป็นเพราะเล่อเหยาเหยา ความเย็นชาในสายตาและการเคลื่อนไหวของเขาจึงลดน้อยลงไปอย่างมาก

เธอจึงหมุนตัวไป ก่อนจะเห็นเหลิ่งจวิ้นอวี๋หันหลังเดินไปด้านหน้า

เมื่อเห็นเช่นนั้นในใจของเล่อเหยาเหยาจึงดีใจมาก พร้อมกับคิดว่าถ้าเหลิ่งจวิ้นอวี๋จากไป ท้ายที่สุดชีวิตน้อยๆ ของเธอก็จะรักษาเอาไว้ได้ และไม่จำเป็นต้องอยู่ข้างกายเขาอย่างใจหายใจคว่ำอีกต่อไป

เฮ้อ เหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นเมื่อครู่ ทำให้เธอเหนื่อยไปหมด ตอนนี้กลับไปพักผ่อนให้เร็วหน่อยน่าจะดี

เมื่อคิดได้ดังนั้น เล่อเหยาเหยาจึงพลันหมุนตัว เดินไปยังอีกทิศทาง คิดที่จะแอบหนีไปโดยไม่กล่าวลา

คาดไม่ถึงว่าคำพูดของเหลิ่งจวิ้นอวี๋ กลับทำลายแผนการของเธอลง

“เจ้าคิดจะไปที่ใด มาหาข้าซิ!”

“เอ่อ”

ได้ยินเช่นนั้น เล่อเหยาเหยาจึงมีสีหน้าตกตะลึงขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล

เมื่อเห็นเล่อเหยาเหยายังไม่ได้เดินตามมา เหลิ่งจวิ้นอวี๋พลันมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น ทำให้บรรยากาศโดยรอบเยือกเย็นลง

เห็นเช่นนั้นเล่อเหยาเหยาจึงอดหวาดหวั่นไม่ได้ ก่อนจะรีบเรียกสติกลับคืนมา

เมื่อเข้าใกล้ดวงตาดำขลับที่โดดเดี่ยวนั้น เล่อเหยาเหยารู้สึกเพียงความหนาวเย็นได้วิ่งจากปลายเท้าขึ้นมาอย่างช้าๆ จนถึงศีรษะของเธอ

สวรรค์!

สายตาเย็นชายิ่งนัก!

นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นคืออะไร!

เห็นดวงตาที่เฉื่อยชาหรี่ลงเล็กน้อย แฝงไปด้วยความดุเดือดลึกล้ำ ไม่แยแสผู้ใด จนทำให้ผู้คนหวาดกลัว!

ชายผู้นี้อันตรายมากจริงๆ !

ขณะที่กำลังคิดอยู่ แม้ว่าเล่อเหยาเหยาจะไม่ต้องการเข้าใกล้ชายที่อันตรายผู้นี้อีกครั้ง แต่เธอก็กลัวตายมากกว่า

หลังจากหายตกตะลึง จึงรีบเคลื่อนย้ายขาทั้งสองข้างที่หนักอึ้ง ก้าวเข้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

กลับกลายเป็นว่าเมื่อเห็นท่าทีที่เชื่องช้าของเล่อเหยาเหยา สีหน้าของบางคนจึงเคร่งขรึมขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับขมวดคิ้วและยกยิ้มที่มุมปาก

สายตาจ้องมองไปที่ใบหน้าเล็ก ที่ดูยุ่งเหยิงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะเคลื่อนสายตาไปที่ขาที่ยังสั่นเทาคู่นั้นของเธอ

“ขาของเจ้า ไม่มีเรี่ยวแรงหรืออย่างไร”

“เอ่อ”

เมื่อได้ยินพญายมเอ่ยปาก ใบหน้าที่ยุ่งเหยิงของเล่อเหยาเหยาพลันได้สติและสมองทำงานไม่หยุดทันที

คำพูดของพญายม ต้องไม่ได้มีความหมายเพียงผิวเผินอย่างแน่นอน

ตามนิสัยอันโหดเหี้ยมของเขา ประโยคต่อไปของเขาคงไม่ใช่ว่า

เมื่อเจ้าไม่มีแรง ก็แสดงว่าไม่มีประโยชน์ สู้ฟันเจ้าให้ตายยังดีเสียกว่า!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เล่อเหยาเหยาพลันครั่นเนื้อครั่นตัวอย่างรุนแรง เพื่อรักษาขาทั้งสองข้างของตนไว้ ใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นสดชื่นแจ่มใส ฝีเท้าก็ไม่หนักอึ้งจนแทบจะโผบินวิ่งไปข้างหน้าได้

“ไม่ ไม่ บะ…บ่าว มี มีแรง!”

“...”

เมื่อเห็นเล่อเหยาพลันคล้ายโดนฉีดเลือดไก่ เหลิ่งจวิ้นอวี๋จึงยกยิ้มที่มุมปาก พลันหมุนกายก้าวเดินเข้าไปด้านในของศาลาพักร้อนหยกขาว

และเล่อเหยาเหยาก็เดินตามหลัง ติดตามเข้าไปด้วย

แต่เพื่อความปลอดภัย เธอจึงเดินรักษาระยะห่างจากเขาห้าก้าว หากพบเจออันตราย เธอยังมีเวลามากพอที่จะสามารถวิ่งหลบหนีได้

หลังจากเล่อเหยาเหยาเดินตามเข้ามาในศาลาพักร้อนหยกขาวนั้นแล้ว ดวงตาที่งดงามคู่นั้นก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มกวาดมองไปรอบๆ

เพียงเห็นศาลาพักร้อนหยกขาวแห่งนี้ รอบด้านประดับประดาด้วยผ้าแพรสีขาวเบาบางยาวจรดพื้น

ผ้าแพรพวกนี้ไม่รู้ทำขึ้นด้วยวิธีใด แต่ว่าออกแบบได้แยบคายอย่างมาก

ถ้าอยู่ด้านในจะมองเห็นทิวทัศน์ที่สวยงามรอบด้านได้อย่างชัดเจน แต่คนที่อยู่ด้านนอกกลับมองไม่เห็นทิวทัศน์ที่อยู่ด้านในได้

เล่อเหยาเหยากวาดสายตาไปข้างนอกจากด้านในแล้วถึงเข้าใจว่า ที่แท้ตอนที่เธอมาถึงที่นี่ คนที่อยู่ด้านในก็มองเห็นตัวเธออยู่ก่อนแล้ว

แต่ตอนนั้นเธอยังไม่เข้าใจ

ถ้าเธอรู้ว่าคนที่อยู่ด้านในนี้คือพญายมผู้นี้ เธอคงรีบวิ่งหนีไปแล้ว จะกล้านอนลงบนพื้นหญ้าฟังเสียงขลุ่ยอย่างสบายอารมณ์ที่ไหนกัน!

ขณะที่กำลังคิดอยู่ เล่อเหยาเหยาจึงจัดการเก็บสายตา แต่เมื่อเห็นขลุ่ยหยกสีเขียววางอยู่บนโต๊ะหิน เธอก็พลันตกตะลึงอย่างมากไปทั่วร่างกาย

“ที่แท้เสียงขลุ่ยเมื่อครู่นี้ คนเป่าก็คือท่าน!”

..........................................................................