สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?!: Chapter 022 ตอนที่ 22

ตอนที่ 22 ถูกทำให้ประหลาดใจ

เมื่อเห็นขลุ่ยหยกเลานั้น เล่อเหยาเหยาพลันเอ่ยปากออกมาทันทีโดยไม่ทันยั้งคิด

หลังจากเอ่ยประโยคนั้นออกไป ถึงได้สติว่าตนเองกำลังพูดคุยอยู่กับพญายมอยู่

ถ้าเกิดเธอทำให้เขาไม่พอใจจะทำอย่างไร!

หลังจากเอ่ยประโยคนั้นจบ เล่อเหยาเหยาจึงรู้สึกหวาดกลัว เมื่อหวนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

สายตาที่มองไปยังพญายมนั้นหวาดหวั่นเล็กน้อย

เห็นเพียงหลังจากที่เข้ามา เขาก็ยืนนิ่งอยู่ด้านข้างรั้ว แหงนหน้ามองท้องฟ้ายามราตรี

แสงจันทร์คืนนี้ช่างน่าหลงใหล

พระจันทร์ที่กระจ่างใส โค้งงอคล้ายของ้าวที่ถูกแขวนไว้เหนือท้องฟ้าอันมืดมิด แสงที่ขาวนวลดังผ้าแพรเบาบางปกคลุมทั่วพื้นดิน

เพียงเห็นเขายืนเอามือไพล่หลัง แสงจันทร์ที่นุ่มนวลนั้นสาดลงมาบนตัวของเขาอย่างอ่อนโยน คล้ายบนร่างกายของเขาเคลือบด้วยโลหะที่เคลื่อนที่ได้

สายลมเอื่อยยามค่ำคืนพัดชายเสื้อเขาไปมา และผมที่ยาวดังม่านน้ำตกด้านหลังของเขาก็ปลิวไสว ช่างงดงามอย่างลงตัว

แม้ว่าเขาจะเพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แต่ว่ากลับสร้างความสูงส่งและเย่อหยิ่งให้กับผู้ที่พบเห็น

หลังจากได้ยินคำพูดของเล่อเหยาเหยา เขาจึงเอียงหน้ากลับมาเล็กน้อย เลิกคิ้วปรายตามองเล่อเหยาเหยาแวบเดียว แต่ไม่เอ่ยอะไรออกมา

เมื่อถูกเขาจ้องมองอย่างนิ่งเงียบ ในใจของเล่อเหยาเหยาจึงสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวอย่างรุนแรง

แต่ความหวาดกลัวในใจเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่เท่านั้น เพราะเมื่อเธอสัมผัสกับสายตาของเขาในตอนนี้ ความหวาดกลัวที่มีอยู่ในใจก็ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจอย่างช้าๆ!

ไม่รู้ว่าเพราะท้องฟ้ายามราตรีในคืนนี้น่าหลงใหลเกินไป หรือเป็นเพราะสิ่งใดกันแน่

เพียงเห็นดวงตาดำขลับที่ควรเย็นชาราวกับน้ำลึกนั้น เมื่อถูกย้อมด้วยแสงจันทร์ก็เกิดเป็นแสงสีเงินที่เบาบางขึ้นมา

กระทั่งใบหน้าด้านข้างที่หันมาเล็กน้อยของเขา หลังถูกย้อมด้วยแสงจันทร์ก็ดูนุ่มนวลขึ้นมาอย่างหาที่สุดมิได้

ผมที่ยาวราวม่านน้ำตก รูปร่างที่สูงใหญ่ราวต้นอวี้ซู่ ใบหน้าที่งดงามและโดดเด่น

ถ้าไม่ได้เห็นความโหดเหี้ยมดุร้ายของชายผู้นี้มาก่อน เล่อเหยาเหยายังคิดว่าชายตรงหน้านี้คือเทพเซียนที่แอบหนีลงมาจุติ เพิกเฉยต่อเรื่องเล็กๆ ทางโลก

ทันใดนั้นเล่อเหยาเหยาพลันตกตะลึงอย่างมากยามที่มองเห็น ภายในสายตาปกปิดความประหลาดใจเอาไว้ไม่ได้

เมื่อชายหนุ่มหันกลับมาโดยที่ไม่ได้คิดจะสนใจอะไร ใครจะรู้ว่ากลับเห็นขันทีน้อยที่อยู่ด้านหลังใช้สายตาที่แสดงออกถึงความปรารถนามองตนอย่างเปิดเผย พร้อมกับภายในดวงตากลมโตงดงามคู่นั้นเปล่งประกายความประหลาดใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ

เพราะเขาไม่เคยพบเจอดวงตาที่กลมโตขนาดนี้มาก่อน อีกทั้งพูดได้ว่างดงามอย่างยิ่ง!

และขันทีน้อยผู้นี้ก็เป็นดังกระดาษขาวที่ใสบริสุทธิ์ ในใจมีเรื่องใดก็ล้วนเปิดเปลือยออกมาทางใบหน้าอย่างปิดไม่มิด เพราะฉะนั้นจึงทำให้คนอื่นที่มองดู สามารถอ่านความคิดของ ‘เขา’ ได้ทั้งหมด

เขาตั้งแต่เด็กเติบโตขึ้นมาในวังหลวง แม้ว่าภายในวังหลวงเปลือกนอกจะดูโอ่อ่าตระการตา ทว่าภายในกลับไร้ซึ่งความจริงใจ คลุมเครือมืดมน เขามองเห็นอย่างชัดเจนอยู่แล้ว อีกทั้งทุกคนที่อยู่ด้านใน ภายนอกเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ดูเบิกบานใจและปรองดองกัน แต่ภายในใจ กลับเห็นแก่ตัวชั่วร้ายอย่างที่สุด เหมือนงูพิษที่ร้ายกาจจนคร่าชีวิตคนได้ หากไม่ระวังอาจตกเข้าไปในเหวลึกที่ไม่มีทางกลับขึ้นมาได้อีกตลอดไป

แต่ขันทีน้อยที่อยู่ตรงหน้ากลับแตกต่างจากคนพวกนั้น!

อาจเป็นเพราะสถานะของ ‘เขา’ ที่แตกต่างออกไป จึงทำให้เขาแสดงความสงสารเห็นใจออกมา ไม่อาจหักใจสังหาร ‘เขา’ ได้!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็อดนึกย้อนกลับไปถึงเรื่องราวในตอนกลางวันไม่ได้

สำหรับการบีบบังคับของปาหู่ เขาไม่แยแสใดๆ เลยก็ได้ ลงมือสังหารทั้งสองคนได้โดยไม่กระพริบตา

..........................................................................