สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?!: Chapter 006 ตอนที่ 6
ตอนที่ 6 แท้จริงแล้วบนตัวเขามีเสน่ห์อะไรกันแน่!?
สุดท้ายแล้ว บนตัว ‘เขา’ มีเวทมนตร์อันใดอยู่กันแน่
ขณะที่เหลิ่งจวิ้นอวี๋กำลังสงสัย เล่อเหยาเหยาที่โดนเขาทับอยู่บนพื้น กลับรู้สึกว่าตนเองกำลังจะตายเพราะถูกเขาทับเสียแล้ว
ใบหน้าเรียวงดงามอย่างไม่เป็นสองรองใคร ดูเจ็บปวดจนยับย่นคล้ายกับดอกเบญจมาศ ตอนที่เห็นเหลิ่งจวิ้นอวี๋ได้แต่จ้องมองตัวเอง ไม่ได้คิดจะลุกออกไป ในที่สุดเธอจึงอดไม่ได้ที่จะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตะโกนออกมาอย่างแรง
“สมควรตาย ท่านรีบลุกขึ้นสิ ข้าจะตายเพราะโดนท่านทับแล้ว!”
“อะไรนะ!”
เมื่อได้ยินเล่อเหยาเหยาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตะโกนใส่ตนเอง เหลิ่งจวิ้นอวี๋จึงหรี่ตาลง ภายในดวงตาเปล่งประกายรังสีที่อันตรายออกมาไม่หยุด...
เพราะยังไม่เคยมีใครกล้าใช้น้ำเสียงเช่นนี้ ตะโกนใส่เขามาก่อน แต่ขันทีน้อยผู้นี้ช่างมีความกล้ามากเหลือเกิน...
แต่ว่าเล่อเหยาเหยาเวลานี้ ได้กลายเป็นหนูที่โดนเหยียบหางแล้ว จึงเดือดดาลอย่างมาก
แม้จะได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับรุ่ยอ๋องผู้นี้มาว่า เขานั้นโมโหร้าย เย็นชาไร้ความปราณี และโหดเหี้ยมเพียงใด
แต่เธอก็เป็นคนอารมณ์ร้ายเช่นกัน!
ถึงแม้ยามปกติเธอจะดูเซ่อซ่า บุคลิกท่าทางดูเป็นกันเอง ทว่าก็มีอารมณ์โกรธเช่นกัน
ก่อนนี้ ในบ้านเธอคือหญิงสาวที่หยิ่งยโสมั่นใจในตนเอง เวลาที่เธอไม่พอใจ แม้ฝ่ายตรงข้ามจะเป็นเทียนอ๋อง เธอก็จะด่าทอจนพอใจเสียก่อน แล้วจึงค่อยคุยกันดีๆ อีกครั้ง!
“ข้าพูดว่าท่านจะลุกขึ้นได้หรือยัง! หรือว่าตัวข้าน่าทับ! ถ้าท่านอยากทับใครสักคน ก็ควรไปหาบุรุษผู้อื่น ข้าเป็นขันที ขันทีท่านเข้าใจหรือไม่!”
ครั้งนี้เล่อเหยาเหยาโมโหเดือดดาลเป็นอย่างมาก จนนัยน์ตากลมโตเบิกกว้าง ใบหน้าแดงก่ำ ยกคอที่หนาพองขึ้นมา
ให้ตายสิ ผู้ชายคนนี้กินอะไรเข้าไป เขาจะทับเธอให้แบนเลยใช่มั้ย!
ขณะที่เล่อเหยาเหยากำลังโมโหและใจเต้นแรง เหลิ่งจวิ้นอวี๋ที่ทับตัวเธออยู่ กลับตรงกันข้าม หลังจากที่ได้ยินประโยคนั้นของเล่อเหยาเหยา เขาใช้ดวงตาจ้องมองดวงตากลมโตของ ‘เขา’ ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง สงสัย
“เจ้าพูดเรื่องอะไรกันแน่”
ให้เขาไปหาบุรุษผู้อื่น! หรือว่าขันทีผู้นี้คิดว่าเขามี...นิสัยชื่นชอบเพศเดียวกัน ชื่นชอบบุรุษหรือ!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าเหลิ่งจวิ้นอวี๋พลันตกตะลึงพรึงเพริด แล้วเขาก็หรี่ตาลง ก่อนที่จะมองไปยังเล่อเหยาเหยา คล้ายสัตว์ป่าที่กำลังคุ้มคลั่งกระหายเลือด
ขันทีน้อยสมควรตายผู้นี้ เขาเป็นถึงท่านอ๋องที่สง่าผ่าเผย ไม่คิดว่าจะถูกขันทีกล่าวหาว่านิยมชมชอบเพศเดียวกัน!
‘เขา’ ช่างกล้าหาญเกินไปแล้ว!
ถ้ามีผู้ใดเอ่ยกับเขาเช่นนี้ เขาต้องลงมือสังหารโดยที่ไม่ต้องยั้งคิดเป็นแน่!
แต่ว่า...
ยามที่เห็นใบหน้าเรียวยาว ที่แดงก่ำจากความโกรธเคืองที่อยู่ด้านล่างแล้ว
‘เขา’ เป็นขันทีจริงๆ ใช่หรือไม่
แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยเจอขันทีที่งดงามเช่นนี้มาก่อนเลย
ผิวของ ‘เขา’ นั้นนุ่มลื่นขาวใสดั่งหิมะในฤดูหนาว ขาวยิ่งกว่าหยกมันแพะเสียอีก
ใบหน้าขาวอมชมพูงดงาม คิ้วทั้งสองข้างดำสนิท นัยน์ตาคู่นั้นสุกใสดั่งสายน้ำ สิ่งที่ดึงดูดใจผู้คนที่สุดก็คือริมฝีปากเล็กสีชมพูคล้ายดอกท้อคู่นั้นของ ‘เขา’...
ริมฝีปากคู่นี้ ช่างงดงามที่สุดที่เขาเคยเห็นมาเลย!
ไม่เพียงมีลายเส้นที่งดงาม ริมฝีปากสีขาวอมชมพูนั้นก็คล้ายกับดอกท้อ งดงาม อ่อนช้อย ดึงดูดใจ จนทำให้คนอยากเข้าไปลิ้มลอง แท้จริงแล้วริมฝีปากชมพูคู่นี้ จะหอมหวานอย่างที่คิดหรือไม่...
เหลิ่งจวิ้นอวี๋ยิ่งคิด ก็ยิ่งไม่รู้สึกตัวเลยว่าสายตาที่จ้องเล่อเหยาเหยาของตนเอง ค่อยๆ ปรากฎความรู้สึกที่ปรารถนาขึ้นมาทีละน้อย...
เขาไม่รู้สึกตัว แต่ไม่ได้หมายความว่าผู้อื่นจะไม่รู้สึกถึงมัน
เพราะสายตาอันร้อนแรงของเขา ช่างคล้ายกับสัตว์ป่าหิวโหยที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อของมันเอาไว้ ไม่ให้คลาดสายตา รอคอยโอกาสที่เหมาะสม ก่อนจะกระโจนเข้าหาเหยื่อที่จับจ้องไว้ แล้วกลืนกินให้หมดสิ้น...
...........................................................................