สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?!: Chapter 016 ตอนที่ 16

ตอนที่ 16 มิตรภาพ

เล่อเหยาเหยาเพียงรู้สึกว่าตนเองคล้ายตกอยู่ในห้วงฝัน

ทุกอย่างภายในความฝัน ทำไมจึงเหมือนจริงเช่นนี้

ชายที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ผู้นั้นเป็นฆาตกรโหดเหี้ยม ยังมีคันธนูพร้อมลูกธนูที่ไร้ความปรานี และเลือดที่สาดกระเด็นไปทั่วทิศทางนั้นอีก

ทุกภาพทุกฉากหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเล่อเหยาเหยาไม่หยุด จนต้องร้องเสียงแหลมออกมา ก่อนจะตื่นจากความฝันได้สติคืนมา

เธอกระเด้งตัวขึ้นมาจากเตียง พร้อมกับหัวใจเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง เมื่อคิดถึงความฝันเมื่อครู่ ในใจของเธอยังคงมีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่

บนหน้าผากจึงเต็มไปด้วยเหงื่อที่ผุดขึ้นมา

มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมกลางหน้าอกของตัวเองที่เต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง เล่อเหยาเหยาหอบหายใจพร้อมกับอ้าปากค้าง รอจนกระทั่งลมหายใจกลับมาเป็นปกติ จึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกแล้วเอ่ยพึมพำกับตัวเองว่า

“ฟู่ โชคดีที่เป็นแค่ความฝัน กลัวแทบตาย...เอ๊ะ...”

หลังจากถอนหายใจแล้วมองไปเห็นม่านอยู่ตรงหน้า เล่อเหยาเหยาพลันรู้สึกคล้ายฟ้าผ่าลงมาที่ร่างกาย ก่อนจะแข็งทื่ออยู่กับที่ ราวกับซากฟอสซิล

ห้องที่เรียบง่าย มีกำแพงสีขาว มีคานไม้ โต๊ะไม้ธรรมดาและเก้าอี้สี่ตัวที่มองแล้วก็รู้ว่ามีประวัติความเป็นมาที่ยาวนาน

และเตียงที่ตัวเธอนอนอยู่ ก็ไม่ได้ปูด้วยฟูกลวดลายโดราเอม่อนที่เธอชื่นชอบ เป็นเพียงเตียงไม้ที่ปูด้วยฟูกหญ้าธรรมดา...

เมื่อเห็นทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเองแล้ว เล่อเหยาเหยาพลันมึนงงอีกครั้ง

ที่แท้เธอไม่ได้กำลังฝัน เธอตอนนี้ได้ข้ามเวลามาแล้ว...

นี่คือราชวงศ์ที่ไม่มีในประวัติศาสตร์ ราชวงศ์เทียนหยวน!

เธอกลับไปยุคปัจจุบันไม่ได้แล้วจริงๆ...

ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งหดหู่ใจมากขึ้นเท่านั้น

อาจเพราะเป็นช่วงดึกสงัดที่เงียบสงบ จึงรู้สึกโดดเดี่ยวกว่าปกติ!

อีกทั้งต้องมาอยู่ในราชวงศ์ที่ไม่คุ้นเคย โดยไม่ทันได้ตั้งตัว นั่นหมายถึงว่าเธอไม่มีญาติพี่น้องเลยสักคนเดียว

ยิ่งคิดเล่อเหยาเหยาก็ยิ่งเศร้าใจ ก่อนที่น้ำตาจะไหลลงมาอาบแก้มจนปกคลุมไปทั่วใบหน้า

ขณะนั้นเอง เสียงที่ตกใจคล้ายกังวลและร้อนใจก็พลันดังขึ้น

“เสี่ยวเหยาจื่อ เจ้าร้องไห้ทำไมหรือ!”

หลังจากเสียงตกใจนั้น เล่อเหยาเหยาจึงเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเสี่ยวมู่จื่อปรากฎขึ้นตรงหน้า

“เสี่ยวมู่จื่อ...”

เมื่อเห็นใบหน้ากังวลใจของคนที่ตนสนิทสนมเพียงคนเดียวในสถานที่แห่งนี้อย่างเสี่ยวมู่จื่อ ทำให้หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นมา

ถึงอย่างไรเวลานี้ สิ่งที่เธออยากได้ที่สุดก็คือความห่วงใยจากใครสักคน

อย่างน้อยอยู่ที่นี่เธอก็มีคนห่วงใย ไม่ได้อยู่คนเดียวเพียงลำพัง

ในใจจึงอบอุ่นขึ้นมาและเพื่อไม่ให้เสี่ยวมู่จื่อกังวลใจ เล่อเหยาเหยาจึงยกมือข้างหนึ่งขึ้นเช็ดน้ำตา ก่อนจะหยุดร้องไห้เผยรอยยิ้มออกมา

“ข้าหิวแล้ว”

“เหยาจื่อ เจ้าเด็กโง่ หิวก็บอกข้าสิ มา นี่คือหมั่นโถว ข้าเพิ่งเอามาจากห้องครัว ข้าตั้งใจให้พี่หลี่เก็บไว้ให้เจ้าโดยไม่มีผู้ใดรู้ ไม่งั้นคงไม่เหลือแม้แต่ซาก มา รีบกินเถอะ!”

เสี่ยวมู่จื่อบ่นพึมพำ แต่กลับทำให้เล่อเหยาเหยานึกถึงรูมเมทก่อนหน้านี้ของเธอ

แม้จะชอบบ่น แต่ว่ากลับเป็นห่วงเธอ

เล่อเหยาเหยาจึงไม่เกรงใจ ยื่นมือออกไปรับหมั่นโถวในมือของเสี่ยวมู่จื่อมา

หมั่นโถวลูกนี้เย็นชืดแล้ว แต่ว่าตอนนี้เธอหิวจนทนไม่ไหวและไม่สนใจสิ่งใด จึงอ้าปากกัดลงไปคำใหญ่

เพราะกินอย่างรวดเร็วเกินไป จึงสำลักออกมา เสี่ยวมู่จือที่ได้เตรียมการไว้แล้ว จึงยื่นถ้วยน้ำชาให้เธอ หลังจากดื่มชาจนหายใจได้แล้ว เล่อเหยาเหยาจึงเริ่มกินต่ออีกครั้ง

แต่ครั้งนี้เปลี่ยนเป็นกินคำที่เล็กลง

หมั่นโถวลูกนี้เล็กมาก จึงไม่เพียงพอกับความหิวโหย หลังจากที่กินเสร็จแล้วเธอจึงแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากแดงสดของตนเอง คล้ายต้องการอาหารมากกว่านี้

ท่าทางนั้นคล้ายกับลูกแมวจอมตะกละ ดูน่ารักอย่างยิ่ง!

...............................................................................