สตรีอย่างข้าน่ะหรือ คือขันที?!: Chapter 018 ตอนที่ 18

ตอนที่ 18 เสียงคำรามยามค่ำคืน

หลังจากเล่อเหยาเหยาเดินออกมาจากห้องที่แสนเรียบง่ายนั้นแล้ว จึงใช้แสงจันทร์ที่ส่องสว่างสังเกตไปรอบๆ ทั่วบริเวณ

เมื่อเห็นสถานที่ที่ตนอยู่ในตอนนี้ เป็นห้องพักที่เรียงรายกันอยู่เป็นแถว

ห้องพวกนี้ล้วนเป็นห้องธรรมดาทั่วไป ด้านหน้าห้องเป็นพื้นดินที่ว่างเปล่า ด้านซ้ายของพื้นที่ว่าง มีชั้นวางเรียงกันเป็นแถว ด้านบนเต็มไปด้วยเสื้อผ้าขันทีที่แขวนไว้

ด้านขวามีบ่อน้ำ ที่ด้านข้างมีม้านั่งหินอยู่แถวหนึ่ง

ดูแล้วเป็นสถานที่ที่ธรรมดา เมื่อเทียบกับพวกสิ่งปลูกสร้างที่ประดับประดาด้วยภาพวาดอันวิจิตรงดงามที่เห็นในตอนเช้าวันนี้ ศาลาพักและอาคารหอสูง ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดินเสียจริง

นี่แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างคนจนและคนรวยได้เด่นชัดที่สุด!

และยังทำให้เล่อเหยาเหยาที่เห็นแล้ว ใจที่คิดอยากหลบหนีก็ยิ่งมีเพิ่มมากขึ้น

แต่เธอก็ทราบดีว่า ด้วยความสามารถที่มีในตอนนี้ของตนเอง ไม่มีทางหนีรอดได้อย่างแน่นอน

เพราะอย่างแรก ก็คือตอนนี้เธอหมดเนื้อหมดตัว แม้จะหนีไปจากที่นี่ได้ เธอยังไม่รู้จะไปที่ไหนอยู่ดี

อย่างที่สอง วังรุ่ยอ๋องแห่งนี้มีเนื้อที่กว้างใหญ่ บริเวณโดยรอบต้องมีทหารองครักษ์มากมาย ออกลาดตระเวนตลอดเวลาแน่ เธออยากหนีออกไปเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย!

เพราะฉะนั้นตอนนี้ สิ่งที่เธอทำได้ มีเพียงอย่างเดียวคือรอคอย!

รอให้เธอมีเงินและสำรวจพื้นที่โดยรอบของวังอ๋องดีแล้ว จึงค่อยแอบหนีออกไป

เล่อเหยาเหยามัวแต่คิดในใจ เมื่อได้สติกลับมาจึงพบว่าตนเองได้เดินห่างออกมาจากบ้านชั้นเดียวที่พวกขันทีพักอาศัยอยู่อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว จนมาถึงลานด้านในของตำหนักที่มีทิวทัศน์งดงามและสร้างขึ้นอย่างหรูหรา

อาคารหลายชั้นเหมือนตึกอาคารในพระราชวัง ที่ได้สัดส่วนพอดีเรียงรายสลับทับซ้อนกัน

ในวังอ๋องยามค่ำคืน เมื่อเทียบกับตอนกลางวันดูลึกลับและงดงามมากกว่าหลายเท่า ดูน่าหลงใหลอย่างยิ่ง

ครั้งแรกที่เห็นสิ่งก่อสร้างที่วิจิตรงดงามแบบโบราณยามค่ำคืน ทำให้ในใจเล่อเหยาเหยารู้สึกแปลกใหม่ ก่อนที่ความเศร้าภายในใจจะสลายหายไปอย่างช้าๆ โดยไม่รู้ตัว

เพราะถึงอย่างไรนิสัยของเธอล้วนเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก

แม้ฟ้าจะถล่มลงมา เธอก็สามารถปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว

ตอนนี้เธอได้ถูกทิวทัศน์อันน่าหลงใหลตรงหน้า ดึงดูดความสนใจไว้ทั้งหมด เหมือนคนแก่ที่เพิ่งเข้าเมืองมาเป็นครั้งแรก เรื่องราวใดๆก็ล้วนรู้สึกแปลกใหม่

ขณะที่เล่อเหยาเหยากำลังชื่นชมทิวทัศน์อันสวยงามบริเวณรอบๆ อยู่ได้ไม่นาน ก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

เธอมาถึงที่นี่ตั้งนานขนาดนี้แล้ว ทำไมไม่เห็นเงาใครสักคนเลย

แม้ตอนนี้จะเป็นเวลาดึกสงัดที่เงียบสงบ แต่อย่างน้อยก็น่าจะมีคนที่เฝ้าเวรยามตอนกลางคืนอยู่ไม่ใช่หรือ!

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ท่ามกลางความเงียบสงบยามค่ำคืน กลับมีเสียงขลุ่ยอันไพเราะจับใจดังขึ้นมา

เสียงขลุ่ยนั้นแผ่วเบาราวเหมือนกับหมอกมิใช่หมอก เหมือนควันมิใช่ควัน ท่วงทำนองไพเราะจับใจ แต่แฝงไปด้วยความเศร้าโศกที่ไม่สลายไป

ในค่ำคืนที่น่าหลงใหลเช่นนี้ เสียงขลุ่ยนั้นกลับหดหู่ใจ ทำให้คนที่ได้ฟัง ในใจล้วนพรั่งพรูความเศร้าโศกออกมาอย่างอดกลั้นเอาไว้ไม่ได้

แล้วผู้ใดที่กำลังเสียใจอยู่กันแน่ ถึงได้เป่าขลุ่ยเช่นนี้ออกมาบอกเล่าความโศกเศร้าในใจ!

เล่อเหยาเหยาก็คล้ายเสียสติ สองเท้าก้าวเดินไปช้าๆ ตามแหล่งที่มาของเสียงขลุ่ย

แสงจันทร์เย็นยะเยือกที่สาดส่องลงมาปกคลุมทั่วพื้นดิน ทำให้บริเวณโดยรอบดูหนาวเย็นยิ่งขึ้นแต่ก็ยังวิจิตรงดงาม

ด้านหน้าคือสวนดอกไม้ที่สร้างขึ้นอย่างสวยงาม

เพียงเห็นด้านซ้ายของสวน ปลูกดอกไม้นานาพันธุ์ที่ล้ำค่าเอาไว้ สายลมที่พัดผ่านในยามค่ำคืนจึงนำพากลิ่นหอมของดอกไม้เหล่านั้นให้อบอวลไปทั่วบริเวณ

ด้านขวาคือทะเลสาบที่มีผืนน้ำแวววาวกระจ่างใสยามฤดูใบไม้ร่วง

ภายใต้แสงจันทร์อันสว่างไสว ผืนทะเลสาบสะท้อนลำแสงสีเงินออกมา เป็นประกายระยิบระยับ ชวนให้หลงใหลยิ่งนัก

ในทะเลสาบมีศาลาหยกสีขาวขนาดเล็ก ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต และเสียงขลุ่ยก็แว่วมาจากด้านในของศาลาหยกสีขาวนั้น

เมื่อเห็นดังนั้นเล่อเหยาเหยาจึงค่อยๆ หยุดฝีเท้าลงอย่างอดไม่ได้

เพราะในศาลาหยกสีขาวนั้น มีผ้าม่านบางเบาห้อยย้อยลงมา ทำให้ผู้คนไม่เห็นทัศนียภาพด้านใน เธอไม่รู้ว่าด้านในเป็นผู้ใดกำลังเป่าขลุ่ยอยู่กันแน่ เพราะฉะนั้นจึงไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปรบกวน

เลยเลือกพื้นหญ้าที่สะอาด ก่อนจะค่อยๆ เอนกายลงนอนอย่างสบายอารมณ์ มือทั้งสองข้างวางรองเป็นหมอนอยู่ด้านหลังศีรษะ พร้อมกับชื่นชมท้องฟ้ายามราตรีที่น่าหลงใหล และฟังเสียงขลุ่ยอันไพเราะนั้นอยู่อย่างเงียบๆ

.......................................................................................