Testimony Crime บันทึกลับคำให้การ: Chapter 025 ตอนที่ 25

ตอนที่ 25 เลือดลมไหลเวียนดีเกินนะพ่อหนุ่ม

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

รถยนต์เคลื่อนตัวผ่านเข้าประตูรั้วคอนโดมิเนียมหลิวซิงไป

หานอวี่เจ๋อขับตรงไปที่บ้านพักของเฉิงหร่าน ไม่นานนักก็เห็นรถของอันจื่อเฉินกับโม่ลี่จอดอยู่ที่นั่น

ทั้งสามคนกำลังยืนคุยกันอยู่ข้างรถ เห็นได้ชัดมากว่ากำลังรอพวกเขาอยู่

หานอวี่เจ๋อจอดรถ

เขาหันหน้าไปมองเฉิงหร่านที่ยังคงอยู่ในห้วงนิทรา

แพขนตาหนาของเธอทาบทับไว้ด้วยเงาสลัวชั้นหนึ่ง ริมฝีปากสีชมพูเผยอออกน้อยๆ

เดิมทีเขาตั้งใจเพียงว่าจะปลุกเธอเท่านั้น ทว่ายามนี้เห็นเธอหลับแล้วดูน่ารักขนาดนั้น จู่ๆ หานอวี่เจ๋อก็ทำใจอ้าปากพูดส่งเสียงรบกวนเธอไม่ลง

ตาคมจ้องมองดวงหน้าที่อยู่ใกล้เพียงคืบ

หานอวี่เจ๋อใจเต้นรัวขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล เขาเผลอประทับจูบลงบนริมฝีปากสีชมพูของเธอ สัมผัสนั้นเป็นความรู้สึกนุ่มหยุ่น

หานอวี่เจ๋อเบือนหน้ากลับมา ดวงตาทั้งสองข้างฉายรอยซับซ้อนเล็กน้อย

นี่เขาเป็นอะไรไปน่ะ

เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่งให้ตัวเองใจเย็นลง จากนั้นจึงเอื้อมมือไปเปิดประตูรถออกแล้วก้าวลงจากรถ

เขาเดินมาที่อีกฝั่งของรถยนต์ อุ้มเฉิงหร่านที่กำลังหลับสนิทลงมาอย่างเบามือพร้อมกับส่ายหน้าให้พวกอันจื่อเฉิน

ถังเสวี่ยพยักหน้าเป็นเชิงว่ารับรู้แล้วหันไปใส่รหัสผ่านและเปิดประตูออก

เธอพาหานอวี่เจ๋อขึ้นไปยังห้องของเฉิงหร่านที่ชั้นสอง

อันจื่อเฉินกับโม่ลี่ไม่ได้ขึ้นไปด้วย พวกเขานั่งรออยู่ที่โซฟาชั้นหนึ่ง

พอหานอวี่เจ๋อเดินตามถังเสวี่ยเข้าห้องของเฉิงหร่านมาเขาก็พลันชะงักไปเล็กน้อย

เขาไม่คิดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะมีรสนิยมสูงพอสมควรเลย เขาเข้าใจมาตลอดว่าพวกเด็กผู้หญิงจะชอบห้องที่เต็มไปด้วยสีชมพูแบบที่เห็นแล้วเป็นอันต้องปวดหัว

คุณชายหานจอมหยิ่งลืมไปเสียสนิทเลยว่าความจริงแล้วพวกเขาไปเลือกซื้อชุดเครื่องนอนพวกนี้ด้วยกันวันนั้น น่าเสียดาย ตอนนั้นหานอวี่เจ๋อถูกความรู้สึกไม่สบอารมณ์ครอบงำจิตใจเอาไว้จนไม่รับรู้อะไรอีก

เพราะอย่างนั้นเลยไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าเฉิงหร่านซื้ออะไรไปบ้าง เขาเอาแต่ลอบขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน โทษว่าเฉิงหร่านจงใจเอาเขามาใช้แรงงาน!

หานอวี่เจ๋อวางร่างของเธอลงบนเตียงหลังใหญ่สีแดงสดอย่างเบามือ จากนั้นจึงคว้าผ้าห่มสีแดงสดมาห่มร่างเธอเอาไว้

ถังเสวี่ยยืนอยู่ด้านข้างหากแต่มีผ้ามุ้งสีทองอ่อนมาบังสายตาเอาไว้ เธอเลยเห็นแค่เงาร่างของทั้งสองคนเท่านั้น มองไม่เห็นใบหน้าชัดๆ

แต่เธอไม่กังวลอะไร เธอมั่นใจว่ารุ่นพี่สามสี่คนนี้เป็นคนที่รู้จักมารยาทดีมาก เพราะอย่างนั้นจึงไม่รู้สึกว่ามีอะไรไม่สมควร

ส่วนคุณชายหานที่ถังเสวี่ยวางใจหนักหนานั้น เห็นเฉิงหร่านนอนหลับอยู่บนเตียงสีแดงสดหลังใหญ่แล้วเขากลับรู้สึกหัวใจเต้นรัวขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ ขณะที่ใบหน้าแดงซ่านอย่างไม่อาจควบคุมได้

หานอวี่เจ๋อรีบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่ง พยายามสงบสติอารมณ์ ปรับสีหน้าให้เข้าที่ จากนั้นจึงเปิดผ้ามุ้งออกมา เขาพยักหน้าให้ถังเสวี่ยน้อยๆ แล้วเดินออกไป

ถังเสวี่ยเดินตามออกจากห้องมาเงียบๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปปิดประตูให้เรียบร้อย

เธอเดินมาส่งหานอวี่เจ๋อจนถึงชั้นล่าง

เวลานี้ป้าหวังเข้านอนไปแล้ว

เธอไม่อยากไปรบกวนเหมือนกัน ทุกคนต่างลงน้ำหนักเท้าเบาๆ ขณะเดิน

ถังเสวี่ยไปส่งเด็กหนุ่มทั้งสามที่หน้าบ้านพัก เธอบอกลาพวกเขา เฝ้ามองจนรถของพวกเขาเคลื่อนตัวจากไป

จากนั้นถังเสวี่ยถึงได้กลับหลังหันเดินเข้าบ้านพักมาและปิดประตูลง

ดึกขนาดนี้แล้ว เธอเองก็ไม่อยากทำอะไรแล้วเหมือนกัน

เธอคิดเพียงว่าอยากเข้านอน พรุ่งนี้ก็ต้องไปโรงเรียนแล้ว แถมยังต้องตื่นแต่เช้าอีก

เฉิงหร่านรู้สึกตัวตื่นขึ้นมากลางดึกตอนตีสองกว่าๆ

เธอรู้สึกอยากเข้าห้องน้ำอยู่หน่อยๆ มือเล็กเอื้อมไปกดเปิดโคมไฟที่หัวเตียงแล้วเดินลงจากเตียง เธอสวมรองเท้าแตะเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย

เสร็จแล้วคราวนี้เฉิงหร่านถึงได้พอจะรู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง

เธอกลับมาได้อย่างไรกัน

อย่าบอกนะว่าหานอวี่เจ๋ออุ้มเธอขึ้นมา

เฉิงหร่านลูบหัวตัวเอง

เธอวางโทรศัพท์มือถือลงแล้วหยิบโน้ตบุ๊กมาเปิดเข้าเวยป๋อ

เธอเลื่อนดูหน้านิวส์ฟีดเวยป๋อด้วยความเคยชิน ดูไปได้ครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่รู้สึกง่วงอยู่ดี

เพราะว่าเบื่อ เธอเลยโพสต์ข้อความหนึ่งลงไป ‘ตื่นมากลางดึก ไม่ง่วงเลยอะ’

ข้อความเพิ่งโพสต์ออกไปไม่ทันไรก็มีคนทักแชตมา

เฉิงหร่านกดเปิดดูด้วยความรู้สึกสงสัย

ดึกดื่นป่านนี้แล้วใครยังไม่ไปนอนอีกเนี่ย

เมื่อกดเปิดแชตดูก็เห็นว่าเป็นข้อความจากหานอวี่เจ๋อ

เพราะทุกคนรู้จักกันหมดก็เลยแอดเวยป๋อกันไว้ รวมถึงคอนแทคอื่นๆ ที่ใช้บ่อยด้วย

ข้อความของเขาสั้นกระชับมาก ‘เพิ่งตื่นเหรอ’

‘ตื่นมาสักพักแล้วค่ะ พี่ยังไม่นอนเหรอ’

หานอวี่เจ๋อเงียบไปครู่หนึ่งแล้วค่อยตอบกลับมา ‘นอนไม่หลับ’

เฉิงหร่านดูรูปโปรไฟล์เวยป๋อของหานอวี่เจ๋อ

รูปนั้นคือภาพของท้องฟ้ายามค่ำคืน ผืนฟ้าสีหมึกที่พราวพร่างด้วยดวงดาวมากมายที่สุกสกาวด้วยตัวเอง เห็นแล้วยากจะละสายตาไปเช่นเดียวกันกับตัวเขา

เฉิงหร่านเม้มริมฝีปากที่ติดจะแห้งผากไปนิดเข้าหากัน เธอลงจากเตียง เปิดประตูออก จากนั้นเดินเข้าห้องนั่งเล่นไปหยิบนมที่เทใส่แก้วไว้มาดื่มอึกหนึ่ง

เธอถือนมเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูลงอย่างเบามือ

เพราะว่าชั้นสองมีห้องรับแขกและเครื่องเรือนอื่นๆ อยู่เหมือนกัน ป้าหวังเลยซื้อเครื่องดื่มหลายอย่างมาใส่ไว้ในตู้เย็นด้วย

หลังจากดื่มนมเข้าไปหลายอึก

เฉิงหร่านถึงค่อยหยิบโน้ตบุ๊กมาจากหัวเตียงแล้วมานั่งเอนกายอยู่บนเตียง มองข้อความของหานอวี่เจ๋อที่อยู่บนหน้าจอประโยคนั้นแล้ว

หัวใจพลันวูบไหว

มือเล็กพิมพ์ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง ‘ถ้าเลือดลมมันไหลเวียนดีเกินไปก็ต้องหาวิธีแก้ร้อนในหน่อยนะพ่อหนุ่ม/ ยิ้มยียวน’

หานอวี่เจ๋อที่นั่งเอนหลังพิงหัวเตียงและยังนอนไม่หลับเหมือนกันจ้องมองข้อความกวนประสาทประโยคนี้

สีหน้าเรียบเฉยชะงักไปนิด

ผู้หญิงคนนี้รู้หรือเปล่าว่าผลของการมาล้อเล่นกับผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่งกลางดึกนั้นรุนแรงแค่ไหน

ที่สำคัญกว่านั้นคือสาเหตุที่ดึกป่านนี้แล้วผู้ชายคนนี้ยังนอนไม่หลับยังเป็นเพราะเธอด้วย!

คืนวันนี้หลังจากที่หานอวี่เจ๋อกลับมาเขาก็เอาแต่คิดเรื่องที่เกิดขึ้นเร็วๆ นี้

เมื่อมาคิดดูดีๆ แล้วถึงได้รู้ว่าการกระทำของตัวเองตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นแปลกไป

นอกจากนี้เขายังเอาแต่คิดด้วยว่าทำไมจู่ๆ ตัวเองถึงไปจูบผู้หญิงคนนั้น เพราะว่าชอบเหรอ

ในตอนที่เขายิ่งคิดแล้วยิ่งว้าวุ่นใจนอนไม่หลับนั้นเองก็เห็นโพสต์ของของผู้หญิงคนนี้เด้งขึ้นมาในเวยป๋อ

แค่ตัวอักษรไม่กี่ตัวของเธอปรากฏสู่สายตาเขาก็ทำให้จิตใจที่ว้าวุ่นของเขาสงบลงได้ทันที

ตอนนั้นเองที่เขารู้แล้วว่าตกลงแล้วใจของเขาต้องการอะไรกันแน่

เห็นคนที่ตัวเองชอบแหย่มาแบบนี้แล้ว

หานอวี่เจ๋อรู้สึกหัวเสียอยู่หน่อยๆ ขณะเดียวกันก็ห้ามให้ใจเต้นไม่ได้

บางทีเธออาจจะชอบเขาเหมือนกันใช่ไหม

คิดเพียงเท่านี้

หานอวี่เจ๋อพลันนึกถึงภาพตอนที่อุ้มเธอไปวางบนเตียงหลังนั้นขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ

ไม่มีใครรู้เลยว่าตอนนั้นจู่ๆ หัวใจเขามันก็เต้นรัว ที่หน้าแดงเป็นเพราะอะไรกัน เขาไม่ได้อยากทำเรื่องหื่นกามอะไรเลย

แต่เห็นผู้หญิงคนนั้นนอนหลับปุ๋ยอยู่ในผืนผ้าห่มสีแดงสดแล้วในใจดันนึกถึงพวกเตียงสีแดงสดในเรือนหอขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เขาอุ้มเธอไปวางลงบนเตียงแล้วรู้สึกเหมือนว่าแต่งงานกับเธอไม่มีผิด เพราะฉะนั้นตอนนั้นเขาก็เลยหน้าแดงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

ตอนนี้มาคิดเรื่องพวกนี้ดูแล้ว

หานอวี่เจ๋อรู้สึกว่าตัวเองถูกแกล้งเข้าอย่างจัง

ในฐานะที่เป็นวัยรุ่นผู้บรรลุนิติภาวะคนหนึ่ง จิตใจที่แสนบริสุทธิ์ดวงนี้ของตนถูกผู้หญิงคนนี้บดขยี้อย่างไร้เยื่อใย!

หานอวี่เจ๋อที่รู้สึกเหมือนว่าตัวเองถูกบดขยี้จะสู้แล้ว

‘อืม ช่วงนี้เลือดลมไหลเวียนดีเกินไปจริงๆ แหละ ไม่รู้ว่าจะแก้ร้อนในยังไงดี’

เฉิงหร่านไม่รู้เลยว่าคำพูดล้อเล่นประโยคหนึ่งของตัวเองถูกหานอวี่เจ๋อมองว่าเป็นการตอบรับอย่างไม่เป็นมิตร

เธอแค่อยากแหย่เล่นเท่านั้น ทีแรกเห็นหานอวี่เจ๋อเงียบไปนานก็นึกว่าผู้ชายคนนี้โกรธแล้วเสียอีก

ตอนที่กำลังคิดว่าจะพูดอะไรกลบเกลื่อนหน่อยก็เห็นผู้ชายร้ายกาจคนนี้ตอบกลับมา

‘กะแล้วเชียวว่าจะมองผู้ชายที่ร้ายกาจเหมือนงูพิษคนนี้เป็นพวกที่รังแกได้ง่ายๆ ไม่ได้จริงๆ ดูสิ ตอบกลับมาแบบนี้คือกวนประสาทใช่มั้ยเนี่ย’ เฉิงหร่านบ่นอุบในใจ

ในเมื่อคิดจะกวนประสาทฉัน คอยดูแล้วกัน ฉันจะทำให้นายพูดไม่ออกเลย

เฉิงหร่านค้นหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตที่เกี่ยวกับพวกวิธีการแก้ร้อนในแล้วส่งสูตรยาจีนไปให้พรืดหนึ่ง

บางอันเป็นสูตรยาแก้ร้อนในจริงๆ แต่บางอันเป็นสูตรที่เฉิงหร่านส่งไปแกล้งเล่น เป็นพวกสูตรเพิ่มธาตุหยินแก้ภาวะไตพร่อง[footnoteRef:1] อะไรทำนองนั้น [1: อาการที่ทำให้แก่เร็ว สมรรถภาพต่างๆ ของร่างกายเสื่อม รวมถึงสมรรถภาพทางเพศด้วย]

เพิ่งส่งข้อมูลพวกนี้ไปเฉิงหร่านก็ส่งข้อความตามไปอีกหนึ่งข้อความ ‘พี่หาน หนูช่วยพี่ได้เท่านี้แหละ พี่ต้องรีบๆ หายนะ ต่อไปอย่าลืมคนคนนี้ที่เป็นห่วงพี่ล่ะ~/ น่ารัก’

หลังจากทำเรื่องพวกนี้เสร็จเรียบร้อยเฉิงหร่านก็หัวเราะร่าแล้วทิ้งตัวลงนอนกับเตียง

ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นจะหน้าดำเป็นเปาบุ้นจิ้นเลยหรือเปล่า

ฮ่าๆ~

เป็นอย่างที่เฉิงหร่านคิด หานอวี่เจ๋อในตอนนี้โมโหแทบบ้าแล้ว

ตอนแรกเห็นเธอส่งสูตรยาจีนมาพรืดหนึ่งเขายังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร

พอเลื่อนมาถึงข้อมูลส่วนหลังที่เกี่ยวกับคำอธิบายว่าไตพร่องควรจะกินอะไรเสริมธาตุหยางอะไรพวกนั้น เห็นแล้วเขาก็พลันชะงักไปทันที

ตอนนี้ยิ่งเห็นข้อความประโยคหลังที่เฉิงหร่านเสริมเข้ามาอีกด้วยแล้ว

เขาหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

ผู้หญิงคนนี้เล่นแรงมาก เห็นๆ เลยว่าจะเอาคืนที่เขาแกล้งเธอ

หานอวี่เจ๋อนิ่งอยู่สักพัก พยายามสลัดความรู้สึกโมโหและรำคาญที่รบเร้าอยู่ในใจออกไป รอให้จิตใจกลับมาสงบลงเหมือนเดิม

คุณชายหานผู้เย็นชาและสูงศักดิ์สบถเสียงเย็นในลำคอทีหนึ่งพลางพูดออกมาในใจ ‘แค้นครั้งนี้ฉันจดเอาไว้แล้ว ไตพร่องงั้นเหรอ เหอะ ถึงเวลาแล้วเธอจะได้รู้ว่าอะไรเรียกว่าไตพร่อง’

บางสิ่งบางอย่างที่เรียกว่าศีลธรรมของคุณชายหานได้ขาดสะบั้นลงแล้ว

คุณชายหานกดออฟไลน์เวยป๋อไปทั้งอย่างนั้นตามแบบฉบับคุณชายผู้เย็นชาและสูงศักดิ์ จากนั้นก็โยนโน้ตบุ๊กไปที่มุมด้านหนึ่งของเตียง ส่วนตัวเองก็ทิ้งตัวลงนอนไปเลย

เฉิงหร่านรอแล้วรอเล่าก็ยังไม่เห็นว่าหานอวี่เจ๋อจะระเบิดอารมณ์แล้วตอบกลับมา หากแต่เหลือบไปเห็นแทนว่าอีตาคนเจ้าอารมณ์คนนี้ดันออฟไลน์ไปแล้ว

เฉิงหร่านกลอกตามองบนพร้อมเบะปาก “คนเอาแต่ใจเอ๊ย”

เฉิงหร่านไม่ได้ออฟไลน์เวยป๋อ เหลือบดูเวลาก็เห็นว่าใกล้จะตีสี่แล้ว

คิดดูแล้วไหนๆ ก็นอนไม่หลับ เธอเลยโพสต์ข้อความลงบนเวยป๋อไปอีกข้อความหนึ่ง “คนเอาแต่ใจ! เราขาดกัน/ ลาก่อน”

โพสต์ข้อความออกไปเสร็จเรียบร้อยเฉิงหร่านก็เปลี่ยนมาชอปปิงออนไลน์ในเว็บเถาเป่า

ผู้หญิงเวลาชอปปิงออนไลน์ทีหนึ่งเวลาก็จะผ่านไปเร็วมากจริงๆ

เธอเลือกของชิ้นนั้นทีคัดชิ้นนี้ออกที สุดท้ายก็ได้เสื้อผ้ากับรองเท้าที่ตัวเองถูกใจมาสองสามชิ้น

ครั้งนี้เธอไม่ได้ซื้ออะไรให้ถังเสวี่ยเลยสักชิ้น

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากซื้อให้หรอก แต่เพราะเธอรู้สึกว่าถ้าตัวเองเอาแต่ซื้อเสื้อผ้าให้ถังเสวี่ยก็จะดูเหมือนตั้งใจไปตอกย้ำว่าถังเสวี่ยเป็นคนที่จัดการตัวเองไม่ได้อะไรแบบนั้น

เพราะฉะนั้นเธอเลยให้บัตรธนาคารกับถังเสวี่ยไปใบหนึ่ง ให้เธอฝึกเข้าเว็บไซต์ชอปปิงออนไลน์เองแล้วเรียนรู้เองว่าทำอย่างไรถึงจะมีชีวิตที่สุขสบาย

ส่วนเรื่องที่ว่าถังเสวี่ยจะใช้หรือไม่นั้นก็ต้องดูว่าถังเสวี่ยเห็นเธอเป็นคนในครอบครัวหรือเปล่าแล้วล่ะ การใช้เงินของคนในครอบครัวเดียวกันไม่จำเป็นต้องลังเลเลย

ถ้ายังมัวแต่รักษาระยะห่างไม่ยอมรับความหวังดีของเธอ เฉิงหร่านก็ไม่อยากสนใจแล้ว

เธอรู้ว่าถังเสวี่ยไม่สบายใจเรื่องอะไร เธอจะไม่ปล่อยให้ถังเสวี่ยมีชีวิตที่สุขสบายได้กินดีอยู่ดีอยู่คนเดียว ในขณะที่ครอบครัวของถังเสวี่ยยังคงยากจนอยู่เหมือนเดิมหรอก

เธอตัดสินใจแล้วว่าจะนับถังเสวี่ยเป็นน้องสาว เพราะฉะนั้นก็จะมองคนในครอบครัวของถังเสวี่ยเป็นเหมือนพ่อแม่ของตัวเองด้วยเหมือนกัน

เรื่องที่เธอกำลังคิดไม่ตกอยู่ตอนนี้คือต้องทำอย่างไรถึงจะเปลี่ยนแปลงฐานะของครอบครัวถังเสวี่ยได้โดยสมบูรณ์

ให้เงินไปเลยไม่ใช่วิธีที่สมเหตุสมผล พ่อกับแม่ของเธอต้องไม่ยอมรับแน่ๆ

ที่เธอนับญาติกับถังเสวี่ยเพราะเธอชอบนิสัยของเด็กผู้หญิงคนนี้จริงๆ แต่พ่อกับแม่ของเธอคงไม่คิดแบบนี้หรอก

พวกเขาจะรู้สึกเพียงว่าเสวี่ยเอ๋อร์เข้าหาเธอเพื่อจะปอกลอก หรือไม่ก็อาจจะคิดว่าคนที่ให้โดยไม่หวังผลตอบแทนแบบเธอมีเจตนาอื่นแอบแฝงอยู่ก็เป็นได้

เธอไม่อยากให้เจตนาดีๆ มาทำเสียเรื่องหรอก เรื่องนี้จะรีบร้อนไม่ได้

ดูเวลาก็เห็นว่าหกโมงกว่าแล้ว

เฉิงหร่านลงจากเตียงเปิดม่านออกทั้งสองข้างพร้อมกับที่แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาที่พื้น

เธอยังคงสวมชุดกระโปรงสีขาวตัวเมื่อวานอยู่เช่นเดิม เธอผลักประตูกระจกออกแล้วเดินไปหย่อนกายลงบนเก้าอี้

เด็กสาวมองไปยังดวงอาทิตย์สีแดงที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้นมาบนท้องฟ้าทางฝั่งทิศตะวันออก

มือเล็กหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปพระอาทิตย์ขึ้น จากนั้นก็ถ่ายรูปตัวเองนั่งพิงอยู่บนเก้าอี้อีกรูปแล้วโพสต์ลงไปบนเวยป๋อ ‘วันใหม่ ทุกอย่างดีงามไปหมดเลย/ ยิ้ม’

ใต้โพสต์มีคนเข้ามาคอมเมนต์และกดไลก์กันเร็วมาก ส่วนใหญ่แล้วเป็นเพื่อนเก่าของเธอ

มีอยู่หลายคนมากที่เฉิงหร่านจำไม่ค่อยได้แล้วว่าพวกเขาเป็นใคร ส่วนใหญ่พวกเขาเป็นฝ่ายฟอลโลว์เธอ มีน้อยมากที่เธอฟอลโลว์กลับ

ตลอดมาเธอเป็นคนที่ไม่ค่อยเข้าหาใคร

ตั้งแต่ประถมศึกษาจนมัธยมศึกษาตอนปลายก็มีเพื่อนสนิทอยู่แค่ไม่กี่คน

เพราะว่าเธอเรียนเก่ง ประกอบกับที่หน้าตาดี แล้วเธอก็เป็นคนที่ไม่ค่อยพูด คนส่วนมากเลยคิดว่าเธอหยิ่ง

ทว่ากลับมีคนมาฟอลโลว์เวยป๋อของเธอเยอะมาก ทุกๆ ครั้งล้วนแต่ไม่รู้ว่าพวกเขาไปหาเวยป๋อของเธอมาจากไหนถึงได้มากดฟอลโลว์กัน

และทุกครั้งจะมีคนมากดไลก์แล้วก็คอมเมนต์ เพราะไม่รู้ว่าเป็นใคร เฉิงหร่านเลยตอบกลับน้อยมาก

นานวันเข้า บางคนเลยกดอันฟอลโลว์ไป บางคนแค่กดไลก์ หรือไม่ก็คอมเมนต์นิดหน่อย

อาจเป็นเพราะรู้ดีว่าเฉิงหร่านไม่ค่อยตอบกลับ คนเหล่านั้นที่มาคอมเมนต์เลยไม่คาดหวังว่าเฉิงหร่านจะมาตอบ พวกเขาเพียงแต่พูดในสิ่งที่ตัวเองอยากจะพูดเท่านั้น

เฉิงหร่านตอบกลับน้อยมาก แต่เธอจะอ่านทุกคอมเมนต์ รวมถึงเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์เวยป๋อของคนที่มากดไลก์ด้วย

หลายปีมานี้ เธอพบปรากฏการณ์ประหลาดอย่างหนึ่ง

ผู้ชายและผู้หญิงหลายคนที่เคยกดฟอลโลว์เธอเวลาพวกเขากดไลก์หรือคอมเมนต์จะมาทะเลาะกันในโพสต์ของเธอ

ส่วนใหญ่เป็นเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่สลักสำคัญอะไร แต่พวกเขากลับเถียงกันไม่หยุดโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

นอกจากนี้เฉิงหร่านยังสังเกตเห็นอีกว่าบางคนทะเลาะกันแบบนี้แล้ว ไปๆ มาๆ กลายเป็นว่ากลายเป็นคู่รักกันเสียอย่างนั้น

เริ่มจากที่ต่างฝ่ายต่างกดฟอลโลว์เวยป๋อเธอ หลังจากนั้นก็ใช้คำเรียกแทนกันว่าคุณสามีคุณภรรยา ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังไม่ได้อันฟอลโลว์เวยป๋อเธอไปแต่อย่างใด

กลับกัน กลายเป็นว่าทุกครั้งจะใช้โพสต์เวยป๋อของเธอเป็นที่สำหรับทะเลาะกันแทน

เพราะนับวันคนแบบนี้ยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆ

เฉิงหร่านเลยเคยชินกับการที่เวยป๋อของตัวเองถูกคนพวกนี้ทำเหมือนว่าไม่มีตัวตนอยู่ กับเรื่องที่พวกเขามาพูดจาไร้สาระเธอเองก็ชอบแอบอ่านเล่นเหมือนกัน เลยไม่ได้ว่าอะไร

คนที่รู้จักกันดีล้วนแต่รู้ว่าเวลาเฉิงหร่านเล่นเวยป๋อเธอจะทำเพียงกดไลก์เท่านั้น ถ้ามีเรื่องอยากพูดกับเธอทางที่ดีที่สุดคือทักแชตส่วนตัวไปดีกว่า ไม่อย่างนั้นน้อยครั้งมากที่เธอจะตอบคอมเมนต์

ด้วยเหตุนี้ เมื่อไรก็ตามที่เฉิงหร่านโพสต์ข้อความในเวยป๋อก็จะมีคนมาคอมเมนต์และกดไลก์กันเยอะมาก

ทว่ามีอยู่แค่ไม่กี่คอมเมนต์ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อที่โพสต์ คนที่รู้จักเฉิงหร่านต่างก็เคยชินกับความสัมพันธ์ประหลาดแบบนี้บนเวยป๋อของเธอแล้ว

แน่นอนว่าเฉิงหร่านไม่รู้ว่าที่ผู้ชายพวกนั้นมาฟอลโลว์เธอก็เพราะตอนแรกอยากจีบนางฟ้าที่ทั้งสวยทั้งเก่งอย่างเธอ

ขณะที่ผู้หญิงพวกนั้นมาฟอลโลว์เธอเพื่อแอบดูผู้ชายพวกนี้

ช่วยไม่ได้ ก็ผู้ชายที่มาฟอลโลว์เฉิงหร่านมีแต่ผู้ชายงานดีทั้งนั้นเลยนี่นา!

ถึงเฉิงหร่านไม่ได้สนใจอะไรพวกเขา แต่พวกเธอก็ยังไม่มีใครเข้ามาจีบอยู่ดี

นานวันเข้า

เวยป๋อของเฉิงหร่านได้กลายเป็นหน้าโปรไฟล์ที่นักเรียนใหม่ในแต่ละปีการศึกษารู้กันว่าจะต้องมากดฟอลโลว์ เรียกง่ายๆ ก็คือเป็นสะพานสานรักของคนไร้คู่นั่นเอง!

อยากเจอสาวสวยก็มี อยากเจอหนุ่มหล่อก็มี ใครบ้างจะไม่อยากมากดฟอลโลว์

แน่นอนว่าเฉิงหร่านไม่รู้เหตุผลที่แอบแฝงอยู่พวกนี้

เธอรู้แค่ว่าในทุกปีการศึกษาจะมีคนจำนวนมากมากดฟอลโลว์ตัวเอง

เธอเข้าใจว่าคนพวกนี้น่าจะเป็นเพื่อนที่โรงเรียน แต่เธอไม่รู้จักนี่! ก็เลยไม่ได้ฟอลโลว์กลับ

เรื่องการมาทะเลาะกันในหน้าโปรไฟล์เวยป๋อของเธอถือเป็นเรื่องที่เธอรู้สึกว่ายังพอรับได้อยู่

ส่วนพวกคนที่กลายเป็นคู่รักกันแล้วมาจีบกันหรือมาทะเลาะกันในโพสต์ของเธอนั้นได้ส่งผลกระทบอะไรกับเธอบ้างหรือเปล่าน่ะเหรอ

ขอร้องล่ะ

สิ่งที่เรียกว่าอีคิวยังไม่ทันได้ปรากฏขึ้นในตัวของคุณหนูจากตระกูลเฉิงหรอก

จะให้ไปอิจฉานี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

เฉิงหร่านยังคงทำเหมือนที่ผ่านมา นั่งอ่านคอมเมนต์ไปทีละคอมเมนต์

ถ้าเห็นว่ามีอันไหนน่าสนใจก็จะตอบกลับไปประโยคหนึ่ง

อ่านไปเรื่อยๆ ก็เห็นว่ามีแชตส่วนตัวเด้งขึ้นมาอีกหนึ่งข้อความ

เฉิงหร่านตั้งค่าไว้ว่าให้มีแต่เพื่อนสนิทเท่านั้นที่จะส่งแชตส่วนตัวมาหาได้ เพราะฉะนั้นโดยทั่วไปแล้วเวลาที่มีแชตส่วนตัวเด้งเข้ามาเธอจะกดเปิดอ่านทันทีโดยไม่ลังเล

คนแบบนี้ ปกติแล้วจะเป็นคนที่เธอรู้จักส่งมาทั้งนั้น

…………………………………………………