Testimony Crime บันทึกลับคำให้การ: Chapter 048 ตอนที่ 48

ตอนที่ 48 เฉิงหร่านฟื้นแล้ว

ไป๋เฮ่าหรานพูดจบก็เบะปาก ไม่รู้สึกสงสารเจียงหลีที่กำลังจะถูกเก็บเลยแม้แต่นิดเดียว!

ใครใช้ให้หมอนั่นมาทำลายสายสัมพันธ์พี่น้องของเขากับพี่ชายกันล่ะ

หนำซ้ำยังทำให้เขาหลงเชื่อจนกู่ไม่กลับอีกต่างหาก! ตอนนี้เจียงหลีต้องมามีจุดจบอย่างนี้ โบราณเขาว่าไว้ว่าอย่างไรนะ

‘ไม่รนหาที่ตายก็คงไม่ตายหรอก’ ไป๋เฮ่าหรานพยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงเห็นด้วยกับความคิดของตัวเอง จากนั้นก็กลับหลังหันทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เดินเข้าห้องพักผู้ป่วยของเฉิงหร่านไป

ในเมื่อเจียงหลีบอกแล้วว่าเฉิงหร่านไม่ได้เป็นโรคหัวใจ ถ้าอย่างนั้นก็คงจะไม่ใช่ ส่วนเรื่องที่ว่าเป็นอาการผิดปกติอะไรนั้น เขาอยากรอให้เธอหายดีก่อนแล้วค่อยให้เข้ารับการตรวจร่างกายอย่างเต็มรูปแบบอีกที ให้เจียงหลีไปวิจัยดูว่าตกลงแล้วคืออาการอะไรกันแน่!

เฉิงหร่านไม่ได้มีอาการอะไรที่เป็นอันตรายถึงชีวิต เท่านี้ไป๋เฮ่าหรานก็สบายใจ รวมถึงอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อยแล้วด้วย

ไป๋เฮ่าหรานทุ่มเทความสนใจให้เฉิงหร่านทั้งหมดจนไม่สนใจเรื่องราวของโลกภายนอก เขาไม่รู้เลยว่าครอบครัวเฉิงวุ่นวายกันแค่ไหนตั้งแต่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาหลังจากเฉิงหร่านหายตัวไป

โทรศัพท์มือถือของเฉิงหร่านโทรไม่ติด คุณพ่อเฉิงได้ข่าวจากทางโรงเรียนแล้วก็เริ่มติดต่อเฉิงหร่านทันที พอรู้ว่าเฉิงหร่านออกจากโรงเรียนไปแล้ว เขาก็ตามหาเธอไปทุกที่ จนตอนนี้ก็ยังหาไม่เจอ ป้าหวังแม่บ้านที่คอนโดหลิวซิงก็บอกว่าวันนี้ทั้งวันคุณหนูทั้งสองคนยังไม่กลับมาบ้านเลยด้วย

เอาแล้วไง คราวนี้เป็นเรื่องแล้ว คุณพ่อเฉิงกับคุณแม่เฉิงร้อนใจจนนั่งกันแทบไม่ติดแล้ว!

“คุณสามี คุณว่าตอนนี้เราจะทำยังไงกันดี ทำไมอยู่ๆ ลูกถึงหายตัวไปได้” คุณแม่เฉิงโผเข้าหาอ้อมอกของคุณพ่อเฉิงอย่างกระวนกระวาย ร้องไห้ฟูมฟายจนสภาพดูแทบไม่ได้

ท่าทางแบบนี้หรือจะยังมีมาดดุดันอย่างแม่เสือเหมือนก่อนหน้านี้อีก เธอในตอนนี้เป็นเพียงดอกไม้สีขาวดอกเล็กๆ ที่แสนบอบบางและต้องได้รับการปกป้องดอกหนึ่ง

เฉิงเหยียนขมวดคิ้วมุ่น เห็นภรรยาของตัวเองร้องไห้มานานสองชั่วโมงตั้งแต่รู้ข่าวว่าลูกสาวหายตัวไป จนตอนนี้ก็ยังหยุดร้องไม่ได้ เขาลูบผมภรรยาตัวเองด้วยความรู้สึกสงสาร แม้ว่าจะยังเป็นกังวลเรื่องของลูกสาวอยู่ แต่ก็ยังพูดปลอบใจภรรยาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลไป “ไม่ต้องห่วงนะ ผมสั่งการไปแล้วว่าให้ติดต่อขอความช่วยเหลือจากตระกูลอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง แล้วก็ให้เจิ้งหมิงสั่งให้แก๊งมาเฟียของเขาไปตามหาแล้วว่าลูกอยู่ที่ไหน ไม่ต้องกังวล เชื่อเถอะว่าอีกไม่นานจะมีรายงานความคืบหน้ามาแล้ว”

เจิ้งหมิงก็คือประธานกรรมการแห่งตระกูลไป๋ ไป๋เจิ้งหมิง พ่อของไป๋เฮ่าหราน และเป็นผู้ถือหางเสือคนก่อนของกลุ่ม Hells Angels ด้วยเช่นกัน!

“จะให้ไม่กังวลได้ยังไง ช่วงนี้เกิดเรื่องกับลูกตั้งเยอะแยะขนาดนั้น แล้วตอนนี้จู่ๆ ก็ดันมาหายตัวไปอีก คุณไม่ได้ยินเหรอว่าแม้แต่ยัยหนูคนนั้นที่เป็นเพื่อนสนิทลูกก็หายตัวไปด้วยเหมือนกัน แบบนี้มันคือการลักพาตัวชัดๆ! คุณสามี เราไปแจ้งความกันดีไหม ถ้าลูกหายตัวไปแบบนี้เรื่อยๆ จะทำยังไง!” คุณแม่เฉิงรู้ว่าตระกูลไป๋มีอิทธิพลมากแค่ไหน แต่เธอก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี เธอเงยหน้าขึ้นมาจากอ้อมอกคุณพ่อเฉิง พูดทั้งน้ำตานองหน้า

เฉิงเหยียนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ถ้าลูกโดนลักพาตัวไปเรายิ่งไม่ควรแจ้งความใหญ่เลย ไม่อย่างนั้นมีแต่จะเป็นผลเสียกับลูกนะ!”

คุณแม่เฉิงใช้มือปิดปากไว้ เธอร้องไห้จนตาบวมแดง ก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แทบจะแหบพร่าไปแล้ว “งั้นจะทำยังไงล่ะคะ รอไปเรื่อยๆ อย่างนี้เหรอ ฉันนี่ไร้ประโยชน์จริงๆ เลย ไร้ประโยชน์มาก...”

เฉิงเหยียนกระชับร่างของภรรยาที่อยู่ในอ้อมกอดเอาไว้เงียบๆ ขณะเดียวกันก็ใช้มือตบตัวเธอเบาๆ เป็นพักๆ แทนการปลอบโยน

ตระกูลไป๋

เวลานี้ไป๋เจิ้งหมิงมีสีหน้าเคร่งเครียดมาก หลังจากได้ฟังรายงานจากลูกน้องก็พูดขึ้นอย่างค่อนข้างโมโห “อะไรนะ คุณหนูตระกูลเฉิงถูกยิงจนส่งไปโรงพยาบาลแล้วงั้นเหรอ พวกคุณทำงานประสาอะไรกัน คุณหนูเฉิงอยู่กับเสี่ยวไป๋ตลอด แต่พวกคุณกลับกล้าปิดบังเอาไว้แล้วเพิ่งจะมารายงานเอาตอนนี้?”

“เรียนท่านประธาน นี่เป็นคำสั่งของบอสครับ เขาบอกว่าคุณชายรองไม่อยากให้คนนอกรู้ข่าวอะไรทั้งสิ้น เพราะอย่างนั้นเลย...”

หลังจากไป๋เจิ้งหมิงส่งต่อให้ไป๋เฉินซีเข้ามารับช่วงต่อกลุ่ม Hells Angels แล้ว ลูกน้องพวกนั้นก็ใช้คำว่าประธานไป๋เป็นสรรพนามเรียกแทนเขา เรื่องนี้กลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่ไม่ต้องเขียนบอกเป็นลายลักษณ์อักษร!

ไป๋เจิ้งหมิงโบกมือไล่ “เข้าใจแล้ว ออกไปได้”

“ครับ ท่านประทาน” คนคนนั้นตอบรับแล้วเดินออกไปตามคำสั่ง

ไป๋เจิ้งหมิงก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงต่อสายหาไป๋เฉินซี “ยัยหนูบ้านเฉิงคนนั้นเป็นยังไงบ้าง”

“พ้นขีดอันตรายแล้วครับ ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่มีปัญหาอะไรมากแล้ว!” ไป๋เฉินซีพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่ประหม่าหรือยืดยาดแต่อย่างใด

ไป๋เจิ้งหมิงโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มสั่งสอนลูกชายของเขาผ่านสายโทรศัพท์ “เฉินซี ลูกเป็นหัวหน้าใหญ่ของ Hells Angels แล้ว พ่อไม่ควรจะไปก้าวก่ายอะไรลูกหรอก แต่ครั้งนี้สิ่งที่ลูกทำถือว่าคิดน้อยเกินไปจริงๆ! ทำไมลูกถึงต้องปิดบังเรื่องนี้กับพ่อแค่เพราะเสี่ยวไป๋ด้วย ลูกได้นึกถึงหัวอกคนเป็นพ่อแม่ของสองสามีภรรยาตระกูลเฉิงหรือเปล่า ลูกจะให้พวกเขายอมรับได้ยังไงที่จู่ๆ ก็มารู้ข่าวว่าลูกสาวหายตัวไป ถ้าครั้งนี้ตระกูลเฉิงไม่ได้มาขอให้พ่อช่วยตามหาเด็กคนนั้น ลูกก็จะปิดบังต่อไปเรื่อยๆ ใช่ไหม”

ไป๋เฉินซีเงียบไปพักหนึ่ง ชายหนุ่มช้อนสายตาขึ้นมองแสงไฟสว่างไสวยามค่ำคืนในเมือง A ที่เจริญรุ่งเรือง เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่งอย่างแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสง่างามราวสวรรค์สร้างเหมือนเคยว่า “ครับพ่อ ผมรู้แล้วว่าคราวหลังต้องจัดการยังไง”

ไป๋เจิ้งหมิงได้ยินแบบนี้ถึงค่อยคลายหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นออกจากกัน จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลง “ดี ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นเรื่องนี้พ่อจะไม่ถือสาหาความต่อแล้วกัน ส่วนเสี่ยวไป๋ลูกก็ไปดุเขาด้วยล่ะ โตขนาดนั้นแล้วยังไม่รู้จักความอีก!”

“ครับ ผมเข้าใจแล้ว!”

หลังจากวางสายไป ไป๋เฉินซีนิ่งคิดอยู่เล็กน้อย ต่อมาก็หมุนตัวเดินกลับไปยังห้องพักผู้ป่วย

เฉิงหร่านไม่รู้ว่าตัวเองนอนหลับไปนานเท่าไรแล้ว ตอนที่เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพที่สะท้อนเข้ามาในม่านตาก็คือสีขาวโพลนผืนหนึ่ง

เฉิงหร่านชะงักไปนิด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโชยเตะปลายจมูก ที่นี่คือโรงพยาบาลนี่!

เธอกวาดตามองไปรอบๆ แวบแรกก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งนอนหลับอยู่ข้างเตียงตัวเอง ปลายจมูกของเธอเริ่มจะแสบขึ้นมานิดๆ เขาต้องคอยเฝ้าเธออยู่ตลอดแน่ๆ!

ใบหน้าสดสวยของเขาเต็มไปด้วยร่องรอยความอ่อนล้า ถึงแม้จะกำลังอยู่ในห้วงนิทรา แต่ดูเหมือนว่าหัวคิ้วเขายังคงขมวดเป็นปมอยู่น้อยๆ เช่นเดิม คล้ายว่ามีเรื่องไม่สบายใจอยู่มากมายนับไม่ถ้วน

“เฮ่าหราน...” เฉิงหร่านเรียกเบาๆ เสียงนั้นเบาหวิวอย่างอ่อนแรง

แพขนตายาวของไป๋เฮ่าหรานขยับขึ้นลงเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นดวงตาเรียวยาวดั่งหางหงส์ที่มองเฉิงหร่านมาด้วยสายตาเลื่อนลอย

เฉิงหร่านเห็นสีหน้าเหม่อลอยของอีกฝ่ายก็พานรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นในใจ เด็กสาวยื่นมือเล็กที่เสียบสายน้ำเกลือเอาไว้ออกไป ทาบลงบนใบหน้าที่อิดโรยน้อยๆ และมีแววตาสะท้อนสีครามของไป๋เฮ่าหราน และแล้วน้ำตาก็ร่วงหล่นลงมาโดยไม่อาจควบคุมได้

ไป๋เฮ่าหรานได้สติกลับมา แววตาคู่นั้นพลันฉายรอยประหลาดใจระคนยินดี เขามองมือของเฉิงหร่านที่ประคองใบหน้าตัวเองเอาไว้ จับมือของเธอออกด้วยความระมัดระวังแล้ววางลงบนเตียงอย่างเบามือ ที่ทำแบบนี้ก็เพราะเขากลัวว่าตัวเองจะเผลอไปทำให้เธอบาดเจ็บเข้า

“ยัยหื่น ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว...”

ถ้อยคำแสดงความซาบซึ้งใจค้างเติ่งอยู่ในลำคอของเฉิงหร่านทันใด ขณะที่ความรู้สึกโมโหเริ่มก่อตัวขึ้นมาในใจเรียบร้อย

‘ยัยหื่น’ อีกแล้ว

ให้ตายเถอะ!

เวลาซึ้งๆ แบบนี้ เจ้าบื้อไป๋เฮ่าหรานจะไม่ทำลายบรรยากาศไม่ได้เลยเหรอ

โลกนี้มันอยู่ยากจริงๆ

ไป๋เฮ่าหรานไม่รู้หรอกว่าคำพูดประโยคนี้ของเขาทำลายความรู้สึกซาบซึ้งในใจเฉิงหร่านไปจนหมดแล้ว เขาเอาแต่จ้องเฉิงหร่าน เห็นเธอฟื้นขึ้นมาอย่างปลอดภัย เขาดีใจมาก!

แบบนี้ยัยหื่นก็ไม่เสี่ยงว่าจะต้องตายแล้วใช่ไหม ขอแค่ดูแลรักษาร่างกายให้ดีๆ ก็หายกลับไปเป็นปกติได้แล้ว

ไป๋เฮ่าหรานเห็นเฉิงหร่านยังคงร้องไห้อยู่ ก็ดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดหน้าให้เธออย่างเบามือพลางเอ่ยถามเสียงค่อย “ยัยหื่น หิวไหม อยากกินอะไรหรือเปล่า”

เฉิงหร่านหลับตาลงน้อยๆ ให้ไป๋เฮ่าหรานซับน้ำตาให้เธอจนหมด ได้ยินที่เขาถามแล้วเธอก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ติดจะแหบพร่า “ฉันอยากกินโจ๊กหมูไม่ติดมันฝีมือนาย ใส่แค่เนื้อหมูไม่ติดมัน ไม่ต้องใส่ไข่เยี่ยวม้า นายไม่ได้ทำให้ฉันกินตั้งนานแล้ว!”

เฉิงหร่านเบะปากนิดๆ พร้อมกับมองค้อนใส่ไป๋เฮ่าหราน

………………………..