Testimony Crime บันทึกลับคำให้การ: Chapter 049 ตอนที่ 49

ตอนที่ 49 เปิดใจกับไป๋เฮ่าหราน

ไป๋เฮ่าหรานหลุดขำออกมาเบาๆ ดวงหน้าสวยฉายแววร่าเริงขึ้นมา ร่องรอยความอ่อนล้าที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ถูกกวาดทิ้งไปในทันที ก่อนที่เจ้าตัวจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่านิดๆ ปนเซ็กซี่เนื่องจากพักผ่อนไม่เพียงพอ “งั้นเดี๋ยวฉันไปทำให้เธอตอนนี้เลย เธอกินน้ำก่อนหน่อยนึงสิ”

ไป๋เฮ่าหรานพูดพลางลุกไปหยิบน้ำมาเทหนึ่งแก้ว เมื่อเหลือบขึ้นมองเฉิงหร่านที่นอนอยู่บนเตียงขยับตัวไม่ได้ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจิบน้ำในแก้วอมไว้ในปากตัวเอง แล้วจึงก้มหน้าลงไปประกบริมฝีปากซีดเผือดไร้สีเลือด ค่อยๆ ส่งผ่านน้ำในปากไปให้เธอ

เฉิงหร่านชะงักไปชั่วขณะเมื่อไป๋เฮ่าหรานประกบจูบลงมาที่ริมฝีปากของเธอ ในตอนที่รู้สึกว่าน้ำส่งผ่านเข้ามาในปาก เธอทำได้เพียงแค่กลืนลงไปตามสัญชาตญาณ

ไป๋เฮ่าหรานยักคิ้วนิดๆ เงยหน้าขึ้นดื่มน้ำเข้าไปใหม่อีกอึกหนึ่ง ทว่าตอนที่ก้มหน้าลงมากำลังจะจรดริมฝีปากลงบนกลีบปากของเฉิงหร่าน...

เฉิงหร่านเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเล็กน้อยเพื่อหลบเขา!

ประกายตาในดวงตาเรียวยาวคู่นั้นของไป๋เฮ่าหรานพลันหม่นแสงลงชั่วขณะ เขาไม่ได้ดึงดันป้อนน้ำให้เฉิงหร่านต่ออีกเช่นกัน เด็กหนุ่มหยัดตัวลุกขึ้นยืน จากนั้นจึงเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่กลับมาสง่างามระคนเย้ายวนใจเหมือนเคย “ยัยหื่น ฉันไปทำโจ๊กให้เธอก่อนนะ เธอนอนพักก่อนแป๊บนึงแล้วกัน”

เฉิงหร่านมองตามแผ่นหลังของร่างสูงเพรียวที่ยังคงสง่างามเหมือนเคย แล้วพลันพึมพำออกมาเบาๆ “เฮ่าหราน ขอโทษนะ”

ร่างของไป๋เฮ่าหรานชะงักกึก นิ้วเรียวออกแรงกระชับแก้วน้ำในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย สีหน้ามึนตึงขึ้นทันทีราวกับมีม่านหมอกอึมครึมพัดผ่านมา

เขารู้ว่าคำขอโทษคำนี้ของเธอหมายถึงอะไร!

เธอขอโทษที่รับรักเขาไม่ได้

และคำขอโทษของเธอก็กำลังบอกด้วยเหมือนกันว่าเธอตกหลุมรักผู้ชายคนนั้นเข้าแล้วจริงๆ!

ไป๋เฮ่าหรานเงยหน้าสวยๆ ของเขาขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากสีแดงชาดเม้มเข้าหากันแน่น ไม่พูดอะไรเลยสักคำ

เฉิงหร่านขบกัดริมฝีปากของตัวเอง ลึกๆ ในใจเธอเองก็ตัดใจทำแบบนี้ไม่ลงเหมือนกัน แต่ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องบอกเขา! เธอไม่อยากให้เขาถลำลึกมากไปกว่านี้

เธอรู้ใจตัวเองดีแล้วว่าคนที่เธอต้องการคือใคร เพราะอย่างนั้นเธอเลยไม่อยากเมินเฉยต่อความรู้สึกของไป๋เฮ่าหรานที่มีให้เธออีกต่อไปแล้ว!

เธอรู้มาตลอดว่าไป๋เฮ่าหรานชอบเธอ ตัวเธอเองก็เคยลองเปิดใจให้เขาด้วยเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงชอบเขาไม่ได้ ความรู้สึกที่มีอยู่ในใจไม่ได้มีอาการใจเต้นแรงแล้วก็ประหม่าเหมือนอย่างตอนที่เธอเจอกับหานอวี่เจ๋อเลย!

แล้วเธอก็เข้าใจดีด้วยเช่นกันว่าในเมื่อไม่อาจตอบรับความรู้สึกของไป๋เฮ่าหราน เธอจะต้องทำให้เขาตัดใจให้ได้ ไม่อย่างนั้นหากเป็นแบบนี้จะไม่ยุติธรรมกับทั้งสามคน

เธอไม่ใช่คนที่ชอบปล่อยให้อะไรคาราคาซัง ในเมื่อเอ่ยปากมาแล้วเธอก็จะพูดมันให้จบ

“เฮ่าหราน ฉันมีคนที่ชอบแล้ว กับนายฉันคงพูดได้แค่คำว่าขอโทษนะ!” เฉิงหร่านพูด ดวงตากระจ่างช้อนขึ้นมองไป๋เฮ่าหรานนิ่งๆ ไม่หลบสายตา

แม้ว่าไป๋เฮ่าหรานคาดเดาเอาไว้ได้อยู่แล้วว่าเฉิงหร่านคิดจะทำอะไร แต่พอได้ยินเธอพูดออกมาให้ฟังเองกับหูแล้ว ก็ยังรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกมีดกรีดใจอยู่ดี “เขาใช่ไหม”

“ใช่ เขานั่นแหละ” เฉิงหร่านรู้ว่าเขาที่ไป๋เฮ่าหรานพูดถึงคือใคร เธอไม่ปฏิเสธ!

เธอรู้ดีแล้วว่าตัวเองชอบใคร เพราะฉะนั้นจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังอีก

ร่างกายของไป๋เฮ่าหรานแข็งทื่อไปเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะพูดออกมาด้วยเสียงแหบพร่าเบาหวิว “ทำไมถึงเป็นเขา”

เฉิงหร่านหลับตาลงนิดๆ พร้อมกับเม้มปากเข้าหากัน จากนั้นตอบกลับเสียงเรียบ “เฮ่าหราน การจะชอบใครสักคนมันไม่มีเหตุผลหรอกนะ บางทีอาจใช้เวลาแค่ไม่กี่เสี้ยววินาที หรือบางทีอาจจะใช้เวลานานมากเป็นปีๆ เลยก็ได้ เหมือนกับนายนั่นแหละ นายชอบฉัน แล้วนายรู้หรือเปล่าว่าทำไมนายถึงชอบฉัน”

ไป๋เฮ่าหรานชะงักไปชั่วขณะ!

จริงด้วย ใครมันจะบอกเหตุผลที่ชอบคนคนหนึ่งได้

เหมือนอย่างตัวเขาเอง เขาชอบเฉิงหร่านตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเธอ แล้วตอนนั้นเฉิงหร่านก็เพิ่งอายุห้าปีเองด้วย ส่วนเขาก็อายุแค่แปดปีเท่านั้น!

รู้ตัวอีกทีเขาก็คอยปกป้องเธอมาหลายปีมากแล้ว จะให้เขาบอกได้อย่างไรว่าทำไมถึงตกหลุมรักเธอได้

แต่...

เขาทำใจไม่ได้!

เขาทำใจยอมแพ้ไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้!

ไป๋เฮ่าหรานหันกลับมาเผชิญหน้ากับใบหน้าซีดเผือดของเฉิงหร่านที่ยังคงดูดีไร้ที่ติอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นน้ำเสียงเบาหวิวระคนแหบพร่าก็พลันเปลี่ยนมาคล้ายเสียงตะคอก ในถ้อยคำเหล่านั้นเจือไว้ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดและโมโหที่ยากจะปกปิดเอาไว้ได้ “ฉันรักเธอมาตั้งหลายปี คอยอยู่เคียงข้างเธอมาตลอด คอยปกป้องเธอมาตลอด ฉันเอาใจใส่เธอทุกอย่าง ไม่ว่าเป็นเรื่องไหนๆ ฉันก็ทำเพื่อเธอ! ทำไมเธอถึงไม่รักฉัน ฉันสู้เขาไม่ได้ตรงไหน อะไรที่เขามีฉันก็มีเหมือนกัน แต่เขาไม่ได้เข้าใจเธอ ไม่ได้รักไม่ได้ถนอมเธอเท่ากับฉัน! เธอไม่รู้สึกเลยเหรอ เฉิงหร่าน ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้!”

ไป๋เฮ่าหรานพูดๆ ไป น้ำเสียงก็เริ่มเข้าใกล้เคียงกับเสียงคำรามของปีศาจมากขึ้นทุกที ใบหน้าเขาไม่มีสีหน้าสุขุมดูสง่างามอีกต่อไปแล้ว เขายกมือขึ้นกุมหัวเอาไว้เหมือนคนไร้ทางออก!

เฉิงหร่านขอบตาแดงก่ำ ลำคอแห้งผาก เธอพูดขึ้นเบาๆ ด้วยเสียงแหบพร่า “ฉันรู้ ฉันรู้ทุกอย่าง ฉันเคยลองเปิดใจให้นายแล้วเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงรักนายไม่ได้! ไม่ใช่ว่านายไม่ดี แต่ว่าพวกเราเป็นเหมือนเส้นขนานที่ไม่มีทางมาบรรจบกันได้ เพราะฉะนั้นคนรักของนายก็จะไม่ใช่ฉันเหมือนกัน...”

“เธอรู้ได้ยังไงว่าไม่ใช่เธอ รักฉันไม่ได้งั้นเหรอ แต่เธอรักไอ้หานอวี่เจ๋อนั่นได้เนี่ยนะ มันมีอะไรดี ทำไมเจอกันแค่แป๊บเดียวก็ทำให้เธอรักมันได้แล้ว ฉันรู้จักกับเธอมาตั้งสิบกว่าปี ทำไมเธอถึงรักฉันไม่ได้! ทำไม” ไป๋เฮ่าหรานไม่อาจควบคุมสติสัมปชัญญะของตัวเองได้อีกแล้ว เสียงตะคอกดังลั่นของเขาก่อตัวขึ้นมาจากความเจ็บปวดที่ทนทุกข์ทรมานและทุ่มเทตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมานี้!

เฉิงหร่านกลั้นความรู้สึกอยากร้องไห้เอาไว้ พูดด้วยเสียงสั่นเครือ “เฮ่าหราน นายอย่าเป็นแบบนี้สิ การรักใครสักคนมันไม่มีเหตุผลหรอก นายเองก็เข้าใจดีไม่ใช่เหรอ นายตั้งสติหน่อยสิ คนที่นายรักไม่ใช่ฉันหรอก คนที่นายรักก็แค่เด็กผู้หญิงงี่เง่าที่ตอนเด็กๆ เห็นนายหล่อแล้วเคลิ้มจนเผลอทำตัวหน้าขายหน้า เลือดกำเดาไหลออกมา! คนที่อยู่ในความทรงจำของนายยังเป็นเด็กคนที่ตอนนั้นเลือดกำเดาไหล เพราะนายไม่ได้รักฉันเลย!”

เฉิงหร่านไม่อาจกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลได้อีกต่อไป เธอเริ่มขึ้นเสียงด้วยเช่นกัน

สติสัมปชัญญะของไป๋เฮ่าหรานแตกกระเจิงไปจนหมดเรียบร้อยแล้ว เมื่อได้ยินเฉิงหร่านกล่าวหาว่าเขาไม่ได้รักเธอเลยสักนิด บอกว่าเขาแค่รักเฉิงหร่านที่อยู่ในความทรงจำ! เขาพลันสติแตกไปโดยสิ้นเชิง ตวาดลั่นอย่างโกรธเกรี้ยว “เธอบอกว่าฉันไม่ได้รักเธองั้นเหรอ ถ้าฉันไม่รักเธอ สิบกว่าปีที่ผ่านมาฉันจะถ่อไปไหนต่อไหนเพื่อเธออยู่ตลอดรึไง ถ้าไม่รักเธอ หลายปีที่ผ่านมาฉันจะไม่คิดอะไรกับผู้หญิงคนอื่นเลยแบบนี้เหรอ เฉิงหร่าน เธอจะไม่สนใจความรักที่ฉันมีให้เธอก็ได้ จะไม่รับรักฉันก็ได้ แต่เธอไม่มีสิทธิ์มาปฏิเสธความพยายามตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาของฉัน! เพราะเธอทำแบบนี้ก็เท่ากับว่าดูถูกหัวใจของฉันด้วย! เธอไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!”

เฉิงหร่านเห็นไป๋เฮ่าหรานคลุ้มคลั่งแบบนี้ ความรู้สึกปวดสะท้านก็พลันก่อตัวขึ้นที่ขั้วหัวใจ เธอยกมือขึ้นกุมหน้าอกเอาไว้ เม็ดเหงื่อผุดพรายท่วมหน้าผาก ใบหน้าที่ซีดเผือดอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งดูไร้สีเลือดยิ่งขึ้นกว่าเดิมอีก

เธอพยายามกอบโกยอากาศหายใจเข้าทางปากสองสามเฮือก ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว ทันใดนั้น จังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงกับอาการเจ็บปวดอย่างสาหัสก็พลันประเดประดังเข้ามาที่หน้าอก หัวของเฉิงหร่านกระแทกลงกับเตียง ก่อนที่เธอจะหมดสติไป!

เดิมทีไป๋เฮ่าหรานสติแตกกระเจิงจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้แล้ว ทว่าเมื่อเห็นภาพที่เฉิงหร่านยกมือขึ้นกุมหน้าอกแล้วหมดสติล้มลงหัวกระแทกเตียงไปต่อหน้าต่อหน้าอย่างนั้น ก็พลันตะลึงงันไปทันที!

คราวนี้เขาถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าร่างกายของเฉิงหร่านมีอาการผิดปกติ เจียงหลีบอกเอาไว้แล้วว่าอย่าทำให้เธอได้รับการกระทบกระเทือนทางอารมณ์เด็ดขาด!

และก็เป็นตอนนี้ด้วยเช่นกัน ประตูห้องพักผู้ป่วยพลันถูกผลักให้เปิดออกพร้อมกับที่ไป๋เฉินซีกับเจียงหลีพุ่งเข้ามาในห้อง

ไป๋เฉินซีตะโกนลั่นทันทีที่เข้ามาในห้องพักผู้ป่วย “ใครก็ได้เข้ามาที ตายกันหมดแล้วหรือไง”

เหล่าพยาบาลได้ยินดังนั้นก็รีบกรูกันเข้ามาทันที

น้ำเสียงของไป๋เฉินซีเปี่ยมด้วยความอ่อนล้า “รีบเข็นคนไข้ไปห้องฉุกเฉินเร็วเข้า มัวเหม่ออะไรกันอยู่ รอให้ผมจ่ายเงินเดือนให้พวกคุณหรือไง”

เหล่าพยาบาลไม่กล้าตอบโต้ใดๆ พวกเธอรีบเข็นเฉิงหร่านเข้าห้องฉุกเฉินไปอย่างลนลาน

…………………………