Testimony Crime บันทึกลับคำให้การ: Chapter 047 ตอนที่ 47

ตอนที่ 47 ฉันกับนายเราขาดกัน

ไป๋เฉินซีอมยิ้มบางพลางลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ชายหนุ่มยื่นมือตบไหล่ไป๋เฮ่าหรานเพื่อปลอบใจเขา จากนั้นหันไปหาเจียงหลีแล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ “งั้นพอผ่านพรุ่งนี้ไปแล้ว เธอยังต้องเข้ารับการผ่าตัดให้อาการคงที่อยู่อีกหรือเปล่า”

เจียงหลีเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยองพลางพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ “ฝีมือฉันเสียอย่าง จะเกิดข้อผิดพลาดแบบนี้ได้ยังไง พรุ่งนี้พอเธอฟื้นแล้วก็รักษาตัวดีๆ อย่าให้เธอได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจมากเกินไป ร่างกายของเธอดูเหมือนจะมีอาการผิดปกติอยู่หน่อยๆ เพราะงั้นช่วงที่รักษาตัว แค่อย่าให้มีอะไรมากระทบใจก็พอ”

ไป๋เฉินซีได้ฟังพลันตาลุกวาว พอจับใจความสำคัญได้ก็ถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างแปลกออกไป “ร่างกายเธอมีอาการผิดปกติเหรอ แถมไม่ใช่โรคหัวใจด้วยงั้นเหรอ”

ฝ่ายไป๋เฮ่าหรานที่ยืนฟังบทสนทนาของคนทั้งคู่เงียบๆ ด้านข้างก็เลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ เช่นกัน เขาเหลือบตาขึ้นมองเจียงหลีพร้อมรอคำตอบจากอีกฝ่าย

เจียงหลีเงียบไปพักหนึ่ง นิ่งคิดอยู่สักครู่ถึงค่อยตอบกลับมา “ตอนนี้ยังยืนยันแน่ชัดไม่ได้ ไว้รอให้ร่างกายเธอฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติแล้ว เดี๋ยวฉันจะตรวจดูอาการเธอเต็มรูปแบบอีกที ถึงตอนนั้นค่อยวินิจฉัยได้ นายก็รู้ว่าฉันไม่เคยให้คำตอบในสิ่งที่ฉันไม่มั่นใจ”

ไป๋เฉินซีเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบ “อืม! งั้นถึงตอนนั้นค่อยพูดเรื่องนี้อีกทีแล้วกัน!”

“แล้วพี่บอกได้หรือเปล่าครับว่าตกลงยัยหื่นเป็นโรคหัวใจหรือเปล่า” ไป๋เฮ่าหรานขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยปากถาม

เจียงหลีตอบ “ตอนผ่าตัดให้เธอพี่ลองตรวจดูอยู่สักพัก พี่ว่าอาการมันคล้ายๆ กับคนเป็นโรคหัวใจกำเริบ แต่ไม่รู้ทำไมพี่ถึงดูไม่ออกว่าหัวใจของเธอผิดปกติ ตรงกันข้าม พี่รู้สึกว่าหัวใจเธอแข็งแรงผิดปกติด้วยซ้ำ เลยไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอาการโรคหัวใจถึงกำเริบขึ้นมาได้ สถานการณ์แบบนี้พี่เองก็เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก”

“แม้แต่คุณชายเจียงหลีก็ยังไม่รู้ว่าเป็นโรคอะไรเหรอเนี่ย” ไป๋เฉินซีเลิกคิ้วเล็กน้อยพลางมองเจียงหลี สายตายียวนอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

เจียงหลีกำลังคิดจะพูดอะไรออกมา ทว่ากลับถูกไป๋เฮ่าหรานขัดขึ้นเสียก่อน “พี่ เขาคงไม่ได้แกล้งทำเป็นไม่รู้หรอกใช่ไหม แบบนี้มันฟังดูเชื่อถือไม่ได้เลยสักนิด!”

ไป๋เฉินซีได้ยินแบบนั้น ดวงตาทั้งคู่ก็เริ่มกวาดมองเจียงหลีตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างจับผิด แล้วจึงพยักหน้าตอบไปช้าๆ ด้วยสายตาขุ่นเคือง “ตอนนี้ฉันก็รู้สึกเหมือนกันว่าหมอนี่ไม่ใช่เพื่อนรักฉัน เจียงหลีที่ฉันรู้จักเป็นคนเก่งมากๆ เขาไม่เคยเจอโรคไหนที่วินิจฉัยอาการไม่ได้เลย แต่ตอนนี้หมอนี่ดันบอกไม่ได้ว่ามันคือโรคอะไร ฉันชักจะสงสัยมากๆ แล้วล่ะว่าเพื่อนรักคนนั้นของฉันถูกจับไปฆ่า แล้วหมอนี่ปลอมตัวมาสวมรอยเป็นเขาหรือเปล่า!”

“พี่ งั้นพี่ว่าเราควรจัดการกับเจ้าหมอนี่ที่เป็นตัวปลอมยังไงดีล่ะ” ไป๋เฮ่าหรานเค้นคำตอบจากไป๋เฉินซีทันที โดยไม่รอให้เจียงหลีได้เถียงอะไรแม้แต่น้อย

“แบบนี้มันต้อง...” ไป๋เฉินซีเริ่มทำหน้าครุ่นคิด ราวกับกำลังลังเลจริงๆ ว่าจะจัดการกับเจียงหลีตัวปลอมที่อยู่ตรงหน้าคนนี้อย่างไรดี

“เฮ้ย! ไอ้คนแซ่ไป๋ ฉันขอเตือนพวกนายไว้เลยนะ ให้มันน้อยๆ หน่อย! สี่เท้ายังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน โลกนี้มันยังมีเรื่องประหลาดซับซ้อนอีกหลายอย่างที่ฉันยังหาคำตอบไม่ได้! ตอนนี้มาเจอเคสของเด็กคนนี้ ก็ถือว่าได้เวลาลองศึกษาอาการป่วยชนิดใหม่นี้เหมือนกัน!” เจียงหลีพูดเตือนสองพี่น้องด้วยใบหน้าถมึงทึง ขณะเดียวกันก็เถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้

ไป๋เฉินซีไม่ตอบอะไร หากแต่ยังคงทำหน้าครุ่นคิดต่อไป เหมือนกำลังพิจารณาว่าคำพูดของเจ้าคนที่ถูกสงสัยว่าเป็นตัวปลอมนี้เป็นความจริงหรือไม่!

ไป๋เฮ่าหรานไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เขาถามเข้าประเด็นตรงๆ ไม่อ้อมค้อม “แล้วพี่เจออะไรไหมครับ”

เจียงหลีในเวลานี้จะไปมีอารมณ์เล่นลูกไม้อะไรอีกที่ไหน เขาหัวเสียกับพี่น้องตระกูลไป๋คู่นี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว พอได้ยินไป๋เฮ่าหรานถามแบบนี้ เลยเรียกได้ว่าตอบกลับไปโดยไม่ต้องคิด “ตอนนี้ยังไม่เจอ...”

ไป๋เฮ่าหรานได้ยินก็หันขวับ “พี่ ผมว่าไม่ต้องเสียเวลาคิดแล้วแหละ เขาเป็นตัวปลอมแน่ๆ ผมมั่นใจเลย”

“นาย...” เจียงหลีงงเป็นไก่ตาแตก

ให้ตายเถอะ ครั้งนี้สิ่งที่เขาพูดมาเป็นความจริงทั้งนั้น ทำไมถึงไม่มีใครเชื่อเขาเลย

ไป๋เฮ่าหรานไม่สนว่าเจียงหลีมีท่าทีอย่างไร เขามองไป๋เฉินซีแล้วพูดต่อ “เรามีห้องสืบสวนใต้ดินอยู่ที่หนึ่งในเมือง A ไม่ใช่เหรอ จับไอ้ตัวปลอมนี่ไปทรมานกันดีกว่า เผลอๆ เขาอาจจะยอมบอกมาก็ได้ว่าเจียงหลีตัวจริงคนนั้นถูกพาตัวไปไว้ที่ไหนแล้ว!”

“ทรมานด้วยวิธีไหนถึงจะได้ผลที่สุดกันเนี่ย” ไป๋เฉินซีครุ่นคิด

“เฮ้ย! ไอ้คนแซ่ไป๋ พวกนายสองคนชักจะมากเกินไปแล้วนะ! สงสัยฉันกินดีอยู่ดีเกินไปจริงๆ ถึงได้บินกลับจากอเมริกามารักษาคนป่วยบ้าบออะไรให้พวกนาย ฉันว่าตอนนี้คนที่ป่วยหนักแล้วต้องได้รับการรักษามากที่สุดคือพวกนายมากกว่านะ!”

ได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวของเจียงหลีแล้ว ความคิดร้ายกาจอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวของไป๋เฮ่าหราน “พี่ ผมว่าไอ้ตัวปลอมนี่ลีลาเยอะจริงๆ จะว่าไปไม่มีใครให้อาหารงูในโพรงที่ห้องใต้ดินมานานแล้วนี่ ยังไงมันก็ไม่มีพิษอะไร จับเขาโยนลงไปทั้งอย่างนี้แหละ ให้เขาได้ลองลิ้มรสความรู้สึกของการถูกฝูงงูกัดทึ้งสักสองสามวันดูหน่อยแล้วกัน! บางทีแบบนี้เขาอาจจะเลิกปากแข็งขึ้นมาบ้างก็ได้”

ทันทีที่เจียงหลีได้ยินว่าเขาจะถูกจับโยนให้เป็นอาหารงูในโพรง ก็โมโหจนเกือบพุ่งเข้าไปอัดไป๋เฮ่าหรานให้หมอบ

บ้าเอ๊ย เขาไม่ควรมาจีนจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่ควรรู้จักกับไป๋เฉินซีแห่งตระกูลไป๋ แล้วอีกอย่าง เมื่อครู่นี้เขาควรจะฆ่าผู้หญิงคนนั้นที่ไป๋เฮ่าหรานชอบให้ตายๆ ไปซะ ทุกอย่างมันผิดที่เขาใจอ่อนเกินไปเอง!

“อืม! งั้นเอาตามที่นายบอกแล้วกัน ฉันก็คิดเหมือนกันว่าต้องทำให้ไอ้ตัวปลอมนี่เลิกเล่นลิ้นสักหน่อย” เมื่อเหลือบเห็นสีหน้าของคุณชายเจียงหลีที่ทั้งผิดหวังระคนโมโห ไป๋เฉินซีพยักหน้าเห็นด้วยกับข้อเสนอของไป๋เฮ่าหราน ชายหนุ่มยื่นมือกระชากตัวเจียงหลีราวกับตั้งใจจะลากตัวเขาออกไป

คุณชายบางคนที่ชื่อขึ้นต้นด้วยเจียงลงท้ายด้วยหลีเห็นแบบนี้แล้วพลันหน้าซีดเผือด จากนั้นเจ้าตัวก็กลับหลังหัน ซอยเท้าวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว วินาทีนั้นภาพพจน์เอยความดูดีมีออร่าเอยล้วนแต่ถูกเขาสลัดทิ้งไปจากสารบบความคิด มีเพียงเสียงตวาดกร้าวอย่างหัวเสียดังมาเท่านั้น “ไป๋เฉินซี ไอ้เพื่อนปอกลอก ได้ประโยชน์แล้วก็ถีบหัวส่งคนอื่น ฉันกับนายเราขาดกัน ต่อแต่นี้ไปไม่ต้องมาติดต่อกันอีก!”

ไป๋เฉินซีตามสืบเท้าเดินตามไปสองสามก้าว มือเรียวคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อด้านหลังของคุณชายเจียงหลี แล้วลากตัวอีกฝ่ายเดินไปจนสุดริมทางเดินพลางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ดูท่านายคงจะเป็นตัวปลอมจริงๆ นั่นแหละ เจียงหลีของฉันน่ะไม่มีทางตัดเพื่อนกับฉันหรอก! แต่ก่อนเขาถูกฉันอัดน่วมทุกวันจนลุกไม่ขึ้น ก็ยังไม่เคยบอกว่าจะตัดเพื่อนกันเลย แต่กับนาย แค่เพราะคำพูดประโยคเดียวก็จะตัดเพื่อนกับฉันแล้ว นายมันตัวปลอมจริงๆ นั่นแหละ! พูดมา! นายเอาเพื่อนรักของฉันไปไว้ที่ไหน ถ้ายังไม่ยอมบอกละก็ ฉันจะเอานายมาเป็นกระสอบทรายซ้อมมือซะ! ยังไงพวกนายสองคนก็หน้าตาเหมือนกัน ต่อยนายก็เหมือนกัน นายไม่รู้หรอกว่าฉันคิดถึงคืนวันเก่าๆ มากแค่ไหน แล้วนายก็ไม่รู้หรอกว่าฉันคิดถึงเพื่อนรักคนนั้นมากเท่าไหร่ เพื่อให้นายยอมพูดออกมาว่าหมอนั่นไปอยู่ที่ไหน ฉันคงได้แต่ต้องยอมสละเรี่ยวแรงมาฝึกซ้อมกับนายสักหน่อยแล้วล่ะ!”

“ถุย! ไสหัวไปให้พ้นเลยนายน่ะ ฉันไม่คิดถึงเลยสักนิด ไอ้เลว ไอ้โรคจิต ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! ฉันจะกลับอเมริกา นับแต่นี้ไปเราขาดกัน!” เสียงโวยวายของคุณชายบางคนที่ชื่อขึ้นต้นด้วยเจียงลงท้ายด้วยหลีลอยห่างออกไปเรื่อยๆ

“เจียงหลี ฉันคิดถึงนายม้ากมาก ไม่อยากตัดเพื่อนกับนายเลยสักนิด เพราะฉะนั้นฉันจะทวนความจำให้หน่อยดีกว่าว่าตอนนั้นพวกเรารักกันหวานชื่นขนาดไหน!”

“ไปให้พ้น! ปล่อยฉัน ไป๋เฉินซี ฉันกับนายเราขาดกัน ขาดกัน!”

ไป๋เฮ่าหรานแสยะยิ้ม มองดูไป๋เฉินซีลากคอคุณชายที่ชื่อขึ้นต้นด้วยเจียงลงท้ายด้วยหลีห่างออกไปพลางพึมพำว่า “โห เกย์สุดๆ เลยว่ะ”

…………………….