Testimony Crime บันทึกลับคำให้การ: Chapter 041 ตอนที่ 41
ตอนที่ 41 ความคลุ้มคลั่งของโอวหยางเจียเจีย
โม่ลี่เห็นอย่างนี้ก็หรี่ตาลงน้อยๆ แววตายะเยือกประหนึ่งดวงดาวในค่ำคืนฤดูหนาวส่องประกายวาบ เรียวปากบางกระตุกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเป็นรอยยิ้มหนึ่งในชั่วขณะนั้น เสียงพูดก็เปลี่ยนมาแผ่วเบาลงหน่อยๆ ด้วยเช่นกัน “ช่วงนี้ที่โม่กรุ๊ปเริ่มรับสมัครคนขนย้ายของที่ชั้นใต้ดินแล้ว ฉันว่านายเหมาะสมมากเลยล่ะ เพราะนายแข็งแรงแล้วก็อึดมากใช่มั้ยล่ะ คืนนึงทำตั้งเจ็ดยก ใครจะไปสู้นายได้อีกล่ะ แรงดีขนาดนี้มันเกิดมาเพื่อเป็นคนขนย้ายของชัดๆ ถ้าไม่เอามาใช้งานคงน่าเสียดายแย่เลยเนอะ”
อันจื่อเฉินได้ฟังก็อมยิ้มบางพลางพยักหน้า “พอนายพูดแบบนี้ฉันเลยรู้สึกว่าเขาเหมาะสมมากจริงๆ แหละ ร่างกายอึดถึกแบบนี้ เรี่ยวแรงดีขนาดนี้...ช่วงนี้อันกรุ๊ปของฉันก็ขาดคนอยู่พอดี งั้นแต่งตั้งให้เขาเป็นพนักงานทำความสะอาดห้องน้ำของทั้งบริษัทเลยแล้วกัน! บางทีทำงานยุ่งๆ แบบนี้แล้วร่างกายของเขาจะได้อึดถึกยิ่งกว่าเดิม นี่ถือว่าพวกเรากำลังช่วยเขาอยู่นะเนี่ย!”
โม่ลี่พยักหน้าตอบด้วยสีหน้าเฉยชาพลางว่าอย่างเห็นด้วย “งั้นก็เอาตามนี้แล้วกัน ตอนกลางวันมาเป็นคนขนของที่บริษัทฉันเจ็ดชั่วโมง ตอนกลางคืนก็ส่งไปล้างห้องน้ำที่อันกรุ๊ปของนาย แบบนี้เขาจะได้มีอะไรทำทั้งวันแล้วก็ไม่มาปากมากแบบนี้แล้ว”
“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน...” อันจื่อเฉินพยักหน้าพร้อมยิ้มกว้าง ขณะเดียวกันก็เอื้อมมือออกไปขวางจี้เซียวที่ตั้งท่าจะวิ่งหนีเอาไว้ เด็กหนุ่มเหยียดยิ้มบางพลางพูดขึ้น “จะไปไหน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลย ไว้รอเลิกเรียนแล้วเดี๋ยวนายค่อยไปกับพวกเรานะ”
จี้เซียวกัดฟันกรอด เขาเอื้อมมือออกมาต่อต้านพร้อมกับก่นด่าอีกฝ่าย “ไปตายไป ฉันจะเลิกคบกับพวกนาย นับแต่นี้เป็นต้นไปพวกเราคือคนแปลกหน้าของกันและกัน ไม่ต้องมารั้งฉันไว้เลยนะ ต่อให้พวกนายอ้อนวอนฉันก็ไม่เปลี่ยนใจหรอก”
โม่ลี่เลิกคิ้ว เขากระตุกยิ้มมุมปากน้อยๆ พลางมองไปยังอันจื่อเฉินแล้วพูดขึ้นอย่างสงสัย “ใครจะอ้อนวอนเขาเหรอ”
อันจื่อเฉินส่ายหน้า ท่าทางดูเหมือนฟังไม่เข้าใจแม้แต่น้อย จากนั้นก็พูดออกมาตรงๆ “เขาคงตื่นเต้นเกินไปแหละ ตอนนี้คงอยากรู้ใจจะขาดแล้วมั้งว่าล้างห้องน้ำมันให้ความรู้สึกแบบไหน!”
“ไปให้พ้น!” จี้เซียวตัวแข็งทื่อ เขาตวาดลั่นด้วยความโมโห
โม่ลี่พยักหน้าตอบอย่างเข้าใจ “งั้นก็ได้ ในเมื่อเขากระตือรือร้นขนาดนี้ งั้นพวกเราไปกันตอนนี้เลยแล้วกัน จะได้พาเขาไปทำความคุ้นเคยกับงานด้วยพอดี”
“ฉันจะเลิกเป็นเพื่อนกับพวกนาย พวกเราขาดกัน!” เสียงตวาดกร้าวของจี้เซียวไม่อาจห้ามเพื่อนทั้งสองคนที่เสียสติไปแล้วได้ เขาถูกลากออกจากโรงเรียนไปทั้งอย่างนั้น
ทันทีที่ทั้งสามคนจากไป นักเรียนที่มุงดูเหตุการณ์กันอยู่รอบๆ ก็ค่อยๆ ได้สติกลับมากันได้ พวกเขาต่างก็อดจะแอบวิจารณ์กันไม่ได้
เมื่อครู่นี้ตอนที่อันจื่อเฉินกับพวกหานอวี่เจ๋อคุยกัน พวกเขาพูดกันเบามาก เพราะฉะนั้นพวกเขาเลยไม่ได้ยินกันเลยแม้แต่นิดเดียว ตอนหลังเห็นแค่ว่าจี้เซียว โม่ลี่ แล้วก็อันจื่อเฉินทะเลาะกัน
ตอนนี้มองตามไปยังทิศทางที่จี้เซียวหายตัวไป หลายคนต่างพากันทอดถอนใจ ‘นี่ทายาทของตระกูลคนใหญ่คนโตเลยนะ จะไปล้างห้องน้ำแบบนี้เหรอ เห็นว่าต้องไปขนของด้วยแน่ะ!’
คุณชายจี้นี่ช่างน่าสงสารจริงๆ เลยนะ!
เห็นใจก็ส่วนเห็นใจ นักเรียนที่มุงดูอยู่รอบๆ เห็นภาพฉากเด็ดๆ เหมาะจะเป็นประเด็นร้อนให้เอามาคุยกันได้สนุกปากแบบนี้ มีหลายคนทนไม่ไหวถ่ายรูปไปโพสต์ลงเวยป๋อกับไทม์ไลน์ในแอปพลิเคชันวีแชตแล้ว
ทว่าครั้งนี้กลับไม่ได้ถูกสื่อเอาไปเล่นข่าวใหญ่โตเหมือนครั้งที่แล้ว!
กลับกัน คนที่โพสต์เวยป๋อกับสเตตัสในไทม์ไลน์วีแชตพวกนั้น โพสต์ไปได้ไม่กี่นาทีบัญชีผู้ใช้ของพวกเขาก็ถูกบล็อกไปแล้ว!
ทุกอย่างที่อยู่ในเวยป๋อและในหน้าไทม์ไลน์วีแชตถูกทำลายจนเกลี้ยงไปในชั่วพริบตา
แค่แป๊บเดียวเท่านั้น นักเรียนทั้งโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายชิงเฉิงพากันแตกตื่นทันที!
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะสงสัยแค่ไหน จะเอาเรื่องนี้ไปพูดต่ออย่างไร แต่ก็ไม่มีสื่อสำนักไหนปล่อยข่าวเรื่องนี้ออกมาเลยสักแห่ง!
ถึงขนาดที่ว่ามีสื่อบางสำนักที่ได้รับสายโทรศัพท์แล้วรู้ว่าติดต่อเข้ามาเพื่อปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับเฉิงหร่าน หานอวี่เจ๋อ และเพื่อนๆ ของเขา เมื่อได้ยินชื่อเหล่านี้ก็วางสายไปทันที
เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นเยอะมาก!
พอเวลาผ่านไป นักเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายชิงเฉิงก็เริ่มรู้กันว่าคนพวกนี้คือคนกลุ่มที่ตัวเองจะไปหาเรื่องด้วยไม่ได้ ด้วยเหตุนี้เลยค่อยๆ หยุดปล่อยข่าวลือกันไป!
แต่ละคนต่างพากันทำเป็นลืมไปว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างเฉิงหร่านกับกลุ่มของหานอวี่เจ๋อบ้าง
คุณชายไป๋ออกโรงมีหรือจะไม่สำเร็จ เรื่องพวกนี้ แน่นอนว่าเป็นเรื่องที่เอาไว้พูดกันตอนหลังแล้วทั้งนั้น
ทางฝั่งนี้ สองหนุ่มลากจี้เซียวออกไปเก็บกวาดแล้วเรียบร้อย ส่วนอีกฝั่ง หานอวี่เจ๋อกำลังออกจากโรงเรียนไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่ากลับร้อนรุ่มอยู่ในใจ
เขารู้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะไปสู้กับผู้ชายที่ชื่อไป๋เฮ่าหรานคนนั้น ตอนนี้เขาคิดเพียงอย่างเดียวว่าอยากหาเฉิงหร่านให้เจอ แล้วถามเธอให้รู้เรื่องว่าเธอคิดอย่างไรกันแน่!
เขาต้องการคำตอบ
เฉิงหร่านเดินจ้ำอ้าวออกมาจากโรงเรียนไปบนถนนอย่างไร้จุดหมาย เธอไม่รู้ว่าควรไปที่ไหนดี!
เธอเพียงแต่ก้าวเดินไปเรื่อยๆ ด้วยสายตาเหม่อลอย ทว่าดวงตาดอกท้อคู่โตกลับมีน้ำตาคลออยู่ เธอรู้สึกว่าคำถามของหานอวี่เจ๋อคำถามนั้นเหมือนกับตบหน้าเธอไม่มีผิด
เธอไม่เคยรู้เลยว่าใจของคนเราจะเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออกเพราะคำพูดของคนอีกคนได้
เฉิงหร่านมองถนนด้วยแววตาเลื่อนลอย แต่ขาทั้งสองข้างกลับเดินต่อไปเรื่อยๆ ไม่หยุด จนกระทั่งตอนที่เธอกลับมารู้ตัวอีกครั้ง เธอก็พบว่าตอนนี้ตัวเองเดินมาติดอยู่ในซอยตันแห่งหนึ่งตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้!
เฉิงหร่านเม้มปากเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเป็นซอยตันก็เลยกลับหลังหันตั้งท่าว่าจะเดินกลับออกไปไหม่ ในตอนนั้นเอง เฉิงหร่านได้ยินเสียงแหลมแสบแก้วหูที่แสนคุ้นเคยเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในซอยที่ไม่ได้มีขนาดใหญ่แต่ก็ไม่เล็กแห่งนี้
“เฉิงหร่าน นางตัวดี วันนี้แกกับฉันต้องได้เห็นดีกัน!”
เฉิงหร่านตกใจ หันขวับไปทันที!
ภาพที่เห็นมีเพียงร่างของมู่หรงหมิ่นที่ยืนอยู่หน้าปากซอย และคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอก็ยังคงเป็นโอวหยางเจียเจียเจ้าของใบหน้าถมึงทึงเหมือนเช่นเคย
สิ่งที่ทำให้เฉิงหร่านไม่พูดอย่างที่ใจคิดไม่ใช่เพราะคำขู่ของโอวหยางเจียเจีย และไม่ใช่สีหน้าโกรธเกรี้ยวของมู่หรงหมิ่น เธอมองมือขาวนวลของโอวหยางเจียเจียที่ถือปืนเล็งมาพร้อมลั่นไกแบบนั้นแล้ว...ดวงตาทั้งคู่ของเธอพลันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ในใจเกิดความรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาวูบหนึ่ง
“โอวหยางเจียเจีย นี่พวกเธอกำลังทำอะไรกันน่ะ ฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ!” เฉิงหร่านพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งที่สุด ให้ตัวเองไม่ลนลาน
“ฮ่าๆๆ! เฉิงหร่าน นางแพศยา ตระกูลฉันล้มละลายกันหมดแล้ว พ่อของฉันก็ถูกตำรวจจับไปเพราะข้อหาที่บอกว่าประกอบธุรกิจผิดกฎหมาย ถ้าไม่ใช่เพราะฉันวิ่งเร็วละก็ ป่านนี้เห็นทีคงไม่ได้เจอเธอไปทั้งชาติแล้ว!” โอวหยางเจียเจียมองมาด้วยสายตากร้าวพร้อมพูดอย่างเสียสติ
เฉิงหร่านขมวดคิ้วฉับ เธอเองก็เริ่มอารมณ์เสียขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน “พ่อเธอถูกจับเพราะทำธุรกิจผิดกฎหมายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ นั่นมันปัญหาของพ่อเธอ อีกอย่างฉันไม่ได้ทำอะไรกับครอบครัวเธอสักอย่าง เรื่องพวกนี้มันไม่เกี่ยวกับฉันเลย เธอเป็นบ้าอะไรถึงได้เอาปืนมาจ่อหน้าฉันเนี่ย!”
…………………………………………………